Ανοικτό Πολιτικό Συνέδριο Νέας Γενιάς

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ…ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ…Ή ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…; ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ…ΟΥΣΙΑΣ...Ή ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ…;*

2010-11-04T12:06:00.001+02:00

* Μαύρου Βασίλης , Γραμματέας Ν. Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ Φλώρινας

Οι φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί διεξάγονται υπό την νέα μορφή αυτοδιοικητικής λειτουργίας και οργάνωσης, καθώς εισέρχεται ο Καλλικράτης που αντικαθιστά τον Καποδίστρια. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί διεξάγονται στην δύσκολη χρονική συγκυρία λόγω της πρωτοφανούς κρίσης που περνά η χώρα.

Με τον Καλλικράτη καταργούνται οι Νομαρχίες ,στις οποίες ο ρόλος τους είχε περιοριστεί πολύ, έχουμε συνένωση Δήμων, με σκοπό την αριθμητική τους ελαχιστοποίηση και τέλος θεσμοθετούνται εκλόγιμα περιφερειακά συμβούλια υπό τον εκλεγμένο περιφερειάρχη. Έτσι δημιουργείται μια άτυπη νέα αυτοδιοικητική κυβέρνηση στο σύνολο της χώρας, όπου ο κάθε πολίτης έχει πλέον άμεση συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων.

Κονδύλια τις Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προορίζονταν για την ανάπτυξη της περιφέρειας, δεν απορροφούνταν από την χωρά μας, εξαιτίας της μη αιρετής περιφέρειας. Πλέον θα διατίθενται χωρίς την εμπλοκή του κεντρικού γραφειοκρατικού κράτους. Δημιουργούνται πιο ευέλικτοι ελεγκτικοί μηχανισμοί και όλες οι αποφάσεις αναρτώνται στο διαδίκτυο. Με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» επιχειρείται η διοικητική, οικονομική, πολιτική αλλά και ηθική επαναθεμελίωση της αυτοδιοίκησης που θα ολοκληρωθεί με την αλλαγή και του εκλογικού νόμου. Εν τέλει, η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στο κράτος από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

Βέβαια η μεγάλη αυτή μεταρρύθμιση πραγματοποιείται στην δυσκολότερη περίοδο για την χώρα μας εν μέσω οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Την περίοδο δηλαδή που η χώρα μας έχει μπει στην επιτήρηση της τρόικας και του μνημονίου, που μας οδήγησαν οι κάκιστες προηγούμενες κυβερνήσεις από το 1996 μέχρι το 2009. Αυτήν την ώρα που γίνονται τεράστιες προσπάθειες από την κυβέρνηση να ανασυγκροτηθεί το κράτος και να βγούμε από την επιτήρηση, κάποιοι διάλεξαν τον δρόμο της γνωστής γι’ αυτούς στείρας αντιπολίτευσης και προσπάθειας αποπροσανατολισμού των πολιτών μειώνοντας την σημασία, την ουσιαστικότητα και την αναγκαιότητα της μεγάλης μεταρρύθμισης του Καλλικράτη.

Και ενώ θα έπρεπε να επικεντρωθούν στα σοβαρά και δύσκολα αυτοδιοικητικά προβλήματα σε κάθε περιοχή ,σε κάθε δήμο και σε κάθε περιφέρεια, θέτουν ψευτοδιλήμματα στον ελληνικό λαό για το κεντρικό νόημα των εκλογών ,βάζοντας ως κύριο αντιπολιτευτικό δίλλημα την συμμετοχή της χώρας μας στο μνημόνιο ή όχι. Αντί να κοιτάξουν πως θα ενισχύσουν και θα βοηθήσουν τα πιο ικανά άτομα που θα διαχειριστούν την επομένη μέρα τις τύχες της κάθε περιοχής με σκοπό την ανάπτυξη και την πρόοδο της, ασχολούνται με κεντρικά πολιτικά ζητήματα που κρίνονται στις εθνικές και όχι στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Στις 7 Νοέμβριου ο ελληνικός λαός πρέπει να δώσει απαντήσεις σε όλους αυτούς που θέλουν την χώρα μας στάσιμη στις εξελίξεις. Σε όλους αυτούς που για χάρη πολιτικών εντυπώσεων θέτουν ψευτοδιλήμματα για το μέλλον της χώρας. Στις 7 Νοέμβριου ο ελληνικός λαός πρέπει να ψηφίζει τους ικανούς-νέους-άφθαρτους ανθρώπους που θα διαχειριστούν τις τύχες των περιοχών τους για τα επόμενα 4 χρόνια.

Η κρίση αξιοπιστίας στα Συνδικάτα...*

2010-11-03T09:20:00.002+02:00

* Μακράκης Γιώργος,Εκπαιδευτικός-Συνδικαλιστής

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στη χώρα μας, εδώ κι ένα χρόνο περίπου, ανέδειξε τις αδυναμίες και τις στρεβλώσεις σε πολλούς τομείς που αφορούν τη δομή της ελληνικής κοινωνίας. Διαφάνηκε η κρίση θεσμών και αξιών, το πελατειακό κράτος, η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα.

Μέσα από αυτή την εξαπλούμενη <<κρίση>> φανερώθηκε η φθορά και η κρίση των Συνδικάτων. Αυτό το διάστημα που πολλά μέτρα ήταν σκληρά και κοινωνικά άδικα για την πλειονότητα των εργαζομένων τα Συνδικάτα έδειξαν πως δεν διέθεταν τους κατάλληλους μηχανισμούς και αντανακλαστικά για να αντισταθούν, είχαν χάσει την εμπιστοσύνη των ίδιων των εργαζομένων και φυσικά της κοινής γνώμης.

Γιατί όμως σε μια περίοδο οικονομικής και αξιακής κρίσης, επώδυνων μέτρων, έκρηξη της ανεργίας και μια γενικότερη αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, τα Συνδικάτα, όπου φυσιολογικά θα έπρεπε οι εργαζόμενοι να είχαν συστρατευθεί και συσπειρωθεί γύρω απ' αυτά προκειμένου ο κάθε κλάδος να αντισταθεί και να διεκδικήσει, αντίθετα φαίνονται αποδυναμωμένα,χωρίς δημιουργική αγωνιστική φαντασία και συνάμα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι πολίτες κατ' επέκταση τα αντιμετωπίζουν με καχυποψία.

Στο ερώτημα <<Τι φταίει;>> πέρα απ' ότι ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία υπάρχουν αρκετοί αντικειμενικοί παράγοντες που έχουν συμβάλλει στην κρίση των Συνδικάτων.

Συγκεκριμένα, έχοντας ως χρονικό κριτήριο την περίοδο από τη Μεταπολίτευση και μετά εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι:

* Ορισμένοι συνδικαλιστές στην πορεία της διαδρομής τους έγιναν πολιτικοί, υπουργοί ή ανέλαβαν διάφορες άλλες διοικητικές θέσεις. Αυτό από μόνο του φυσικά δεν είναι αρνητικό, καθώς ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να αναλάβει καίριες θεσμικές θέσεις, αλλά συνήθως εκείνοι όταν βρίσκονταν πλέον στη διαχειριστική εξουσία παρέκκλιναν από τις αρχικές τους απόψεις και ιδέες που υποστήριζαν.

* Αρκετοί συνδικαλιστές είναι γαντζωμένοι για πολλά χρόνια στις θέσεις ευθύνης των Συνδικάτων με αποτέλεσμα να επέρχεται ο κορεσμός αλλά και σε πολλές περιπτώσεις να διεκδικούν χωρίς οι ίδιοι να δουλεύουν.

* Ορισμένες κινητοποιήσεις, που αρκετές φορές εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες, είναι αυθαίρετες, κινούνται σε λάθος κατεύθυνση και συνήθως προκαλούν κοινωνικό αυτοματισμό. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, όπου είκοσι άτομα το καλοκαίρι έκλειναν εισόδους και λιμανιών και πλοίων προκαλώντας μεγάλο πλήγμα στις μικρές επιχειρήσεις, στα ξενοδοχεία και συνολικότερα στον τουρισμό και στην εικόνα της χώρας. Αυτή η κινητοποίηση, δηλαδή, έπληξε τους ίδιους τους εργαζόμενους.

* Πολλές φορές μέσα από την συνδικαλιστική δράση προκύπτουν σχέσεις εξάρτησης με τους κομματικούς φορείς, επικρατούν πελατειακές λογικές και άγονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις συνδικαλιστικές παρατάξεις.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κ άλλες παραμέτρους που έχουν οδηγήσει στην κρίση αξιοπιστίας των Συνδικάτων. Όμως το πιο ορθό είναι να δούμε πως μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση και τα Συνδικάτα να αποκτήσουν ξανά ουσιαστικό ρόλο και περιεχόμενο για την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Όσοι ασχολούμαστε με τη θεσμική εκπροσώπηση των εργαζομένων -σε όποιο κλάδο κι αν ανήκει ο καθένας-οφείλουμε, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, να διαμορφώσουμε το πρόταγμα ενός Νέου Συνδικαλισμού με συγκεκριμένες ριζοσπαστικές αλλαγές:

* να αναδιοργανώσουμε τις δομές και τι λειτουργίες των Συνδικάτων με πιο αποκεντρωμένα, ανοικτά και δημοκρατικά όργανα.

* να προσπαθήσουμε να αναδείξουμε νέες μορφές εναλλακτικής δράσης και αγώνων για την προάσπιση των συμφερόντων μας.

* να οριοθετήσουμε χρονικό περιορισμό θητείας στους εκπροσώπους των εργαζομένων προκειμένου να μην καταλήγουμε σε βολεμένους εργατοπατέρες και κατά προέκταση να υπάρχει διαρκή ανανέωση προσώπων, αντιλήψεων και διαμόρφωσης πολιτικών θέσεων.

Είναι βέβαιο ότι το διεφθαρμένο και πελατειακό κράτος συνδέθηκε με τα πρόσωπα και τις πολιτικές ορισμένων που ''υπηρέτησαν'' σε συνδικαλιστικές θέσεις. Είναι επίσης βέβαιο πως κάθε δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται τα Συνδικάτα. Επομένως, αποτελεί μονόδρομο η ριζική αναδιοργάνωσή τους.

Συνεισφέροντας στον Διάλογο για την Παιδεία...*

2010-10-19T19:46:00.001+03:00

* του Μιχάλη Καραδημητρίου, Γραμματέα Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλέιου Κρήτης

Μιλώντας κανείς για την Παιδεία σε κάθε επίπεδο, πρέπει να έχει απαντήσει στο θεμελιακό ερώτημα « τι κοινωνία θέλουμε;» για να συγκροτήσουμε το πλαίσιο της παιδείας που θα υπηρετήσει το ερώτημα συγκροτώντας την κοινωνία αυτή.

Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, στην γενιά μας και στις επόμενες γενιές να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα υπηρετεί συλλογικά τις ανάγκες της. Μια κοινωνία που θα στοχάζεται και θα δημιουργεί το φωτεινό αύριο. Μια κοινωνία ίσων ευκαιριών για όλους που δίνει ώθηση στην καινοτομία και τον νεωτερισμό. Μια κοινωνία που δεν περιθωριοποιεί και δεν διαχωρίζει αλλά ενώνει.

Έχοντας ως αναμφισβήτητα δεδομένα το «σήμερα» τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την διαμορφωμένη πραγματικότητα. Η εξέλιξη της Τεχνολογίας, η παγκοσμιοποίηση της πληροφορίας και της γνώσης, η άρση στεγανών και συνόρων στην σκέψη των ανθρώπων μας φέρουν σε μια νέα πραγματικότητα. Και αυτή την πραγματικότητα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Κάθε μεταρρύθμιση δεν μπορεί να μένει μόνο στην «ρύθμιση» αλλά στο μετά, δηλαδή σε ένα μακρόπνοο σχέδιο υλοποίησης που θα έχει σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του «χθες» με την ταυτόχρονη δημιουργία του νέου. Κάθε μεταρρύθμιση στον χώρο της Παιδείας είναι αναγκαία μεταρρύθμιση της ίδιας της κοινωνίας, έχοντας άμεση συσχέτιση με την παίδευση του ανθρώπου και την διαμόρφωση μιας ολόκληρης γενιάς.

Η Ανώτατη Εκπαίδευση ως τελευταίο στάδιο της «εκπαίδευσης» του ανθρώπου ήταν πάντα και ο χώρος που ιστορικά διαμόρφωσε ολόκληρες γενιές και «σχολές σκέψης» μέσα στις κοινωνίες. Ο χώρος της Ανώτατης Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης είναι ο χώρος δημιουργίας και παραγωγής, ένας χώρος που οφείλει να πρωτοπορεί και να διαμορφώνει το αύριο.

Ο χώρος της Ανώτατης Εκπαίδευσης είναι παράλληλα ο χώρος με τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις σήμερα, μετά από 35 χρόνια μεταπολίτευσης. Είναι ο χώρος που χρήζει άμεσων αλλαγών και ανατροπών για την διαμόρφωση του σύγχρονου Πανεπιστημίου, που απαντά στις προκλήσεις της σημερινής κατάστασης. Μιας κατάστασης με έντονα τα χαρακτηριστικά μια παγκοσμιοποιημένης τεχνολογικής επανάστασης, αλλά και Κρίσης.

Το νέο Πανεπιστήμιο καλείται να διαμορφώσει την νέα «μαγιά» ανθρώπων που θα οδηγήσουν την χώρα μας στην νέα μεταπολίτευση, στον νέο ιστορικό κύκλο. Τον ιστορικό κύκλο που ανοίγει μέσα από μια πρωτόγνωρη Κρίση θέτοντας σε αμφισβήτηση το ίδιο το πολιτικό σύστημα και τις δομές που η ίδια η δημοκρατία διαμόρφωσε στο πέρασμα των χρόνων.

Είναι σαφές ότι το Νέο Πανεπιστήμιο είναι το ανοικτό Δημόσιο Πανεπιστήμιο, που συγκροτείται μέσα στην ίδια την κοινωνία σε μια διαδραστική σχέση μαζί της σε όλα τα επίπεδα. Η συνέχεια ενός νέου σχολειού που διαμορφώνει τους υποψήφιους φοιτητές, ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες εφοδιασμένες με τα κατάλληλα εργαλεία και γνώσεις.

Είναι σαφές ότι το Νέο Πανεπιστήμιο είναι το Πανεπιστήμιο της νέας ιστορικής περιόδου. Το Πανεπιστήμιο που θα παίξει καταλυτικό ρόλλο στην θωράκιση και εμβάθυνση της Δημοκρατίας , των νέων θεσμών. Μόνο μέσα από μια αναβαθμισμένη Παιδεία θα μπορέσουμε ως λαός να κατοχυρώσουμε την Ελευθερία και την Κοινωνική συνοχή, την αδέσμευτη βούληση του λαού μας και ξανά την Λαϊκή Κυριαρχία με το σύγχρονο νόημα της.

Ο διάλογος για το Νέο Πανεπιστήμιο ανοίγει, είναι χρέος της γενιάς μας να τον κάνει ουσιαστικό και χρήσιμο. Είναι χρέος κάθε νέου και νέας να δώσει στην Παιδεία το περιεχόμενο που θα γίνει η Ικανή συνθήκη για την εσωτερική μας αξιακή αναγέννηση…

Ο μεγαλύτερος πολιτικός αγώνας είναι αυτός της δημιουργικής σύνθεσης και όχι της συντήρησης σε στεγανά και στρεβλώσεις… Ας τον δώσουμε!

Η ελληνική νεολαία στην εποχή της κρίσης – της αναζήτησης προοπτικής*

2010-10-12T12:51:00.002+03:00

*Σταύρος Τασιόπουλος τελειόφοιτος Νομικής Κομοτηνής, μέλος Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

Οι νέες ρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις γίνονται στο όνομα της επιβίωσης από την κρίση και στο όνομα της υποτιθέμενης παροχής ευκαιριών και δυνατοτήτων στη νέα γενιά της χώρας ώστε αυτή να καταστεί παραγωγική και να μπορέσει να ξεφύγει από την ανεργία. Οι νέες ρυθμίσεις όμως δεν είναι ούτε τόσο νέες ούτε και γίνονται εξ αιτίας και μόνον της κρίσης στην οποία έχει εισέλθει το οικονομικό σύστημα της χώρας. Από το 1990 μέχρι σήμερα συνεχώς υπήρχαν προτάσεις για ελαστικότερες σχέσεις εργασίας για λιγότερη κοινωνική ασφάλιση με σκοπό τη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας μέσα στην Ε.Ε. Στην Ελλάδα βέβαια του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα το ζήτημα των εκπτώσεων στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα συνεχώς συνδέεται με την ανάγκη για εξίσωση του δημοσίου τομέα με τον ιδιωτικό σε μισθούς, ασφάλιση και παροχές. Βλέποντας ξανά τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρούμε πως οι ρυθμίσεις του σήμερα αποτελούν σχέδια του χθες στο όνομα της προσαρμογής στην ενωποιημένη ευρώπη των αγορών σύμφωνα με τις συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβώνας για την πρόοδο της οικονομίας μέσω των καλύτερων προϋποθέσεων για ανταγωνιστικότητα. Έγιναν και προσπάθειες για αλλαγές που όμως απέτυχαν κάτω από το βάρος των πιέσεων των εργαζομένων.

Αυτό που καθιστά διαφορετική την κατάσταση σήμερα είναι η ανάγκη για τη διάσωση της οικονομίας της χώρας εν όψει πτώχευσης και η σαφέστατη κοινωνικοποίηση των χρεών ενός σπάταλου και μιζαδόρικου κράτους με την παράλληλη διαπίστωση της φαινομενικής λειτουργίας της αγοράς από το 2004 και έπειτα μέσω δανείων και πιστωτικών καρτών από τους καταναλωτές.

Όμως όταν τίθεται το ζήτημα πτώχευσης και κατάρρευσης ενός συγκεκριμένου μοντέλου λειτουργίας της οικονομίας και ανάπτυξης που κατ’ επέκτασιν σημαίνει την δυσλειτουργία όλης της κοινωνικής ζωής του λαού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι αγορές και η οικονομία αφορούν έμψυχα όντα.

Δίχως να επεισέλθω σε διεξοδική παρουσίαση των κατά καιρούς αποφάσεων και προτάσεων είτε της Ε.Ε. είτε του ΣΕΒ είτε της ΕΚΤ είτε μεγάλων χρηματοπιστωτικών οργανισμών είτε των περασμένων κυβερνήσεων αποτελεί κοινή συνείδηση πως όλο το πακέτο μέτρων και ρυθμίσεων είναι δομημένο εδώ και πολύ καιρό από τους Ευρωπαϊκούς και διεθνείς φορείς οικονομικής διακυβέρνησης. Έτοιμο λοιπόν από καιρό με σαφή σκοπό την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας σε σχέση με τις χώρες της Ινδοκίνας και του πρώην ανατολικού μπλόγκ το πακέτο μέτρων για τη διάσωση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας ( που λαθεμένα τίθεται ως διάσωση της ελληνικής κοινωνίας ) έρχεται και στην πράξη επιβάλει το κόψιμο σε όλες εκείνες τις παροχές και τα δικαιώματα που κέρδισαν οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα από το ’50 ως σήμερα.

Θέλοντας να καταδείξω το πρόβλημα που δημιουργείται στη νέα γενιά δεν θα σταθώ σε μια εκτενή ανάλυση των μέτρων απλώς θέτω το ζήτημα πρωτίστως για τους νέους αφού αυτοί είναι που καλούνται να ζήσουν τα επόμενα έτη και πάνω τους δοκιμάζονται περισσότερο από όλους οι νέες ρυθμίσεις.

Η εκπαίδευση, οι εργασιακές σχέσεις, τα εργασιακά δικαιώματα και οι κοινωνικές ελευθερίες καθώς και οι δημόσιες παροχές καθίστανται πλέον καθαρά ατομική υπόθεση. Από το λύκειο στο πανεπιστήμιο ή τει ή τεχνικό λύκειο και μετά στο πτυχίο και την ανεύρεση εργασίας η πορεία ενός νέου παρότι ζει ως κομμάτι μιας συλλογικότητας, μιας κοινωνικής ομάδας είναι μια πορεία με συνεχές τρέξιμο για την επιβίωση σε μια κοινωνία όπου πρέπει να βρει τη θέση του μόνος του. ΄Ετσι καλλιεργείται η συνείδηση ότι χρειάζεται γερή προετοιμασία από το λύκειο με φροντιστήρια για την απόκτηση απολυτηρίου και πρόσβασης στο πανεπιστήμιο μιας και η δημόσια δωρεάν δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει πάψει από καιρό να είναι τέτοια και αποτελεί απλά ανάμνηση όχι η ύπαρξή της αλλά ο στόχος υλοποίησής της.

Ύστερα αν επιτευχθεί ο πρώτος στόχος έρχεται η είσοδος σε ένα ΑΕΙ, όπου ο στόχος είναι απλώς η απόκτηση του πολυπόθητου χαρτιού και όχι μια ουσιαστική μόρφωση και μετά ο αγώνας της εργασιακής εξασφάλισης είτε με μέσον στο δημόσιο ή με αξιοκρατικές προσπάθειες είτε με κυνήγι στον ιδιωτικό τομέα. Όλα αυτά βέβαια για τους κατόχους πολλών προσόντων άξιων για την παροχή εργασίας από τους εργοδότες. Οι υπόλοιποι στην αναζήτηση είτε σε τεχνικές εργασίες είτε για δημιουργία ατομικών επιχειρήσεων.

Όλα αυτά βέβαια είναι λίγο πολύ γνωστά από το ’90 και έπειτα από τα χρόνια των κυβερνήσεων της Αλλαγής. Όμως αυτό που καθιστά ακόμα πιο βάρβαρη τη ζωή ενός νέου σήμερα είναι πως όλα τα παραπάνω θα γίνονται με πιο σκληρά μέσα και η επιβίωση καθίσταται πιο ατομική υπόθεση μιας και στην εποχή της κρίσης και της ‘’διάσωσης’’ της χώρας τα λεφτά και οι παροχές είναι πολύτιμα και δεν δίνονται όπου και όπως να ΄ναι. Εξάλλου η υπερσυγκέντρωση πλούτου από την ελίτ του σύγχρονου καπιταλιστικού-πολιτικού καθεστώτος και τον υποβιβασμό που αυτή υφίσταται ως παράρτημα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος των ελιτ δεν το επιτρέπει. Και το χειρότερο είναι ότι στο παρελθόν καλώς να περάσει όλη αυτή τη διαδικασία ένας νέος μέχρι τα 27 περίπου γιατί έπειτα έμπαινε σε μια σειρά και εξασφάλιζε, αν γλύτωνε από την ανεργία, ένα σε μέσες άκρες καλό επίπεδο ζωής. Σήμερα πλέον το ζητούμενο καλό επίπεδο ζωής πέφτει στην απλή αναζήτηση εργασίας(σε ένα πλαίσιο υπερπροσφοράς με τις ευλογίες της Ανταγωνιστικότητας) με τόση μισθοδοσία και παροχές όσες είναι αναγκαίες και απαραίτητες για την απλή επιβίωση και συνέχιση λειτουργίας της οικονομίας μεγιστοποιώντας τα κέρδη για το κεφάλαιο και τις αγορές και ελαχιστοποιώντας τις παροχές του ‘’κοινωνικού’’ κράτους που δίδονταν ως αναλγητικό για αρκετό καιρό. Αυτό στην πράξη σημαίνει παρακμή του μέχρι τώρα ΄΄ελληνικού ονείρου’’ ζωής και μόνη επιδίωξη την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και την επιβίωση με τα απαραίτητα.

Απόδειξη-μια ακόμη- η νέα συλλογική σύμβαση εργασία που δεν αναφέρει τίποτα για τις διατάξεις του μνημονίου του ΔΝΤ για τους νέους εργαζομένους και μιλά για αυξήσεις 1,5 %. Μένουν ασχολίαστα τα όσα γίνονται με βάση το μνημόνιο και ο καθείς πλέον έχει το ‘’προνόμιο’’ να βρει μόνος του τη λύση στο εργασιακό του ζήτημα σχετικά με τη μισθοδοσία την ασφάλιση και την απόλυση ή και τις υπερωρίες δια της δικαστικής οδού όπως δήλωσε και ο υπ. Εργασίας.

Γυρίζουμε ολοταχώς στο ’60 όπου οι νέοι είτε έφευγαν μετανάστες είτε προσπαθούσαν να επιβιώσουν για τα απαραίτητα σε μια εποχή με μηδενικές κοινωνικές παροχές. Σήμερα μοιάζουμε να κινούμαστε σταθερά προς το γκρεμό όπου ρίχνονται τα όνειρα και οι ελπίδες της ελληνικής νεολαίας και αντικαθίστανται από το συνεχές άγχος για επιβίωση σε ένα κλίμα αλλοτρίωσης, φόβου και μίσους για τον συνάνθρωπο στον αγώνα για μια εργασία. Την ίδια ώρα που στην όποια ‘’συλλογική ‘’ μνήμη επανέρχεται η ανάμνηση των χρόνων της Αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου όπου η διαφθορά, ο τυχοδιωκτισμός και το βόλεμα μπολιάστηκε για τα καλά στους αγρότες και στους εργαζομένους με τη λύση του δημοσίου για το ζήτημα της ανεργίας και της μίζας, των επιδοτήσεων και των κονδυλίων της ΕΟΚ για την ανάπτυξη και την παραγωγή. Το μοίρασμα χρημάτων εκείνης της εποχής μάγεψε τους ιθαγενείς όπως τους Ινδιάνους με τα καθρεφτάκια και δέχτηκαν όλα τα μέτρα και τις ρυθμίσεις για να φτάσουμε στο σήμερα. Έτσι λοιπόν δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση η κοινωνία να οδηγηθεί ξανά στην αναζήτηση ενός ‘’ονείρου’’ που οδήγησε στο σημερινό εφιάλτη αλλά να επανέλθει στην πραγματικότητα τολμώντας ριζοσπαστικές λύσεις. Κρισιμότερη κοινωνική ομάδα σε αυτήν την διαδικασία οι νέοι άνθρωποι της χώρας που έχουν ως άκουσμα εκείνη την εποχή, αλλά βιώνουν τα αποτελέσματά της. Έτσι θα πρέπει να αφήσουν την ανάμνηση για τους παππούδες και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους αρπάζοντας την από την πολιτικοοικονομική ελίτ και θέτοντας και αυτήν την ίδια στο περιθώριο. Τα τεχνάσματα, τα ψευδοδιλλήματα και κάθε λογής εκβιασμοί που ασκεί και θα εντείνει το καθεστώς θα έχουν αποτέλεσμα μόνον αν οι νέοι είναι δέσμιοι των ενοχών που τους μεταθέτει το καθεστώς και μόνον αν είναι θαμπωμένοι από το επίχρυσο σάπιο φρούτο του ματαιόδοξου lifestyle του καπιταλιστικού εμπορευματικού τρόπου ζωής. Πολύ απλά το καθεστώς που επιβάλλει την εξαθλίωση και την επίχρυση μιζέρια είναι τόσο σαπισμένο που η επιβίωσή του εξαρτάται από το κατά πόσον έχει εισέλθει και σαπίζει την κοινωνία και τον κάθε άνθρωπο και ειδικά τους νέους που αποτελούν το μέλλον. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η ελληνική νεολαία θα πρέπει να ιδωθεί ως κάτι το ενιαίο μιας και αυτό θα σήμαινε πως τα χλωρά θα καούν με τα ξερά. Κάθε νέος που δεν θέλει να συνυπογράψει την καταδίκη του μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει πέρα και ενάντια από τα εκτονωτικά κόμματα, κρατικοσυνδικαλιστικές ενώσεις και κάθε είδους ψευδοανθρωπιστικές ΜΚΟ το μέλλον του. Και όσοι νέοι τολμήσουν αργά ή γρήγορα θα ενωθούν μεταξύ τους ενώνοντας τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα όνειρά τους διεκδικώντας μια ζωή απαλλαγμένη από την εμπορευματική και απάνθρωπη νοοτροπία και λειτουργία που έχει επιβληθεί στην κοινωνία από το εγχώριο παράρτημα του παγκόσμιου καπιταλιστικού καθεστώτος.

Από το μακάβριο μέλλον που προδιαγράφεται για τους νέους, η επιλογή μιας άλλης συγκροτημένης και ριζοσπαστικής πρότασης δεν μπορεί να είναι χειρότερη. Στην εποχή της τεχνολογικής προόδου είναι αδιανόητο και αρρωστημένο η προοπτική για τους νέους να είναι το πισωγύρισμα και η επιβίωση της σαπίλας στην κοινωνική ζωή. Αν αυτό δεν γίνει αντιληπτό τότε οι χειρότερες μέρες θα ρθουν για όλους και αυτοί που το σκέφτονται ακόμα αν θα αντιδράσουν ας σκεφτούν και το ότι ο σημερινός φόβος της εξαθλιωμένης επιβίωσης θα είναι ο τρόπος ζωής του μέλλοντος. Τα όποια προνόμια είναι στην κατοχή της ελίτ και το μοίρασμά τους θα γίνει μόνον στους άθλιους υψηλόβαθμους τεχνοκρατικούς υποστηριχτές τους.

«Καλλικράτης» μια μεγάλη επανάσταση…*

2010-10-11T14:02:00.002+03:00

* Προοδευτική Κίνηση Νέων Αριστερών

Σκιαγραφώντας σε λίγες γραμμές το σήμερα, σε μια εποχή σαν αυτή των ημερών μας, η ανάγκη για πρωτοβουλίες και δράσεις τείνει να γίνει η ενεργός δύναμη κάθε νέου ανθρώπου. Σε μια εποχή που η Κρίση την έκανε να μοιάζει σκοτεινή και μετέωρη, σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γύρω μας με ταχύτητες φωτός, εμείς είμαστε εδώ πιστεύοντας ότι μπορεί να γίνει η μετάβαση στο νέο αύριο.

Σήμερα καλούμαστε να πάμε ένα βήμα μπροστά, αφήνοντας πίσω το χτες και όλα όσα πίκραναν την γενιά μας. Καλούμαστε να προχωρήσουμε σε μια νέα δυναμική μεταπολιτευτική περίοδο που θα οριοθετεί ένα νέο ιστορικό κύκλο δημιουργίας για την πατρίδα μας. Και ναι είναι η ώρα αυτή για να προχωρήσουμε, να κάνουμε μια νέα επανάσταση, μια νέα εσωτερική ανασυγκρότηση της ίδιας μας της δημοκρατίας, των θεσμών, του κράτους. Να γίνουμε εμείς οι χτίστες του δικού μας αύριο.

Σε αυτή την πορεία οι εκλογές της αυτοδιοίκησης σηματοδοτούν το εναρκτήριο λάκτισμα. Σηματοδοτούν την νέα πορεία, μια πορεία για ένα νέο κράτος που θα υπηρετεί τον πολίτη σε κάθε άκρη της χώρας, σε κάθε γειτονιά. Ένα κράτος δικαίου που θα σέβεται την ιδιαιτερότητα και θα ενισχύει την δημιουργικότητα. Με νέους θεσμούς και νέα εργαλεία πάμε μπροστά μέσα από τον «Καλλικράτη» , μέσα από ένα νέο μοντέλο αποκεντρωμένης διοίκησης, μέσα από ένα νέο μοντέλο δημοκρατικής και συμμετοχικής λειτουργίας του κράτους. Ήρθε η ώρα για τον μεγάλο όραμα του κινήματος μας, 36 χρόνια μετά ο «Δημοκρατικός προγραμματισμός» είναι κοντά μας.

Οι εκλογές της 7ης Νοεμβρίου δεν είναι μια απλή εκλογική διαδικασία, είναι μια πολιτική διαδικασία μείζονος σημασίας, που θα καταγράψει την δυναμική της νέας μας πορείας. Μια διαδικασία που θα θέσει τα θεμέλια για τον αναπτυξιακό δρόμο της πατρίδας σε κάθε περιφέρεια της. Μια διαδικασία που θα αναζωπυρώσει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου για την γρήγορη έξοδο από την σημερινή πολύπλευρη κρίση.

Για τον τόπο μας, το νησί μας , την Κρήτη μας κάθε εκλογική μάχη είναι πολιτική μάχη που εγκολπώνει τις ανάγκες, τα όνειρα, τις διεκδικήσεις μας. Σε αυτή την μάχη οφείλει η γενιά μας , η νέα γενιά αυτού του τόπου να δώσει σήμερα το στίγμα για την Κρήτη του 2020. Να δώσει σήμερα το σχέδιο για την Κρήτη που θα μπει μπροστάρης στην ανασυγκρότηση της χώρας, αναδεικνύοντας και αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Από την Κίσσαμο μέχρι και την Σητεία, από την Μεσσαρά μέχρι την Ιεράπετρα, από τον Άγιο Νικόλαο μέχρι και τα Χανιά η Κρήτη μπορεί, εμείς μπορούμε.

Μπορούμε να κάνουμε την Κρήτη μια «Πράσινη Κρήτη» που επενδύει στον 12μηνο τουρισμό, στην μοναδική της παράδοση, στο φυσικό πλούτο και περιβάλλον, στην ποιοτική Παιδεία και καινοτομία, σε ποιοτικά αγροτικά προϊόντα. Μια Κρήτη που «παντρεύει» το χτες με το σήμερα, επενδύοντας σε ένα νέο αύριο.Εμείς πιστεύουμε στο αύριο, η γενιά μας πιστεύει στο αύριο, μαζί θα παλέψουμε για μια «ανοικτή ατζέντα» για την Κρήτη που θα περιλαμβάνει :

ü Ενιαίο κεντρικό αναπτυξιακό σχεδιασμό με ορίζοντα το 2020, για όλη την Κρήτη μέσα από ανοικτές διαδικασίες διαβούλευσης με τις τοπικές κοινωνίες και τους φορείς του Νησιού. Επένδυση στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα

ü Επένδυση στην ποιότητα σε κάθε σκέλος της αναπτυξιακής πολιτικής.

ü Επένδυση στην Πράσινη Ανάπτυξη και την αξιοποίηση των Α.Π.Ε.

ü Αναπτυξιακά έργα υποδομής σε όλους τους σημερινούς νομούς της Κρήτης που θα ενώσουν τόσο στο Βόρειο όσο και στον Νότιο τμήμα το Νησί με σοβαρούς και ασφαλής αυτοκινητόδρομους.

ü Αναπτυξιακά έργα ( π.χ. Αεροδρόμιο Καστελίου) που θα τονώσουν την τουριστική κίνηση, καθιστώντας την Κρήτη προσιτό προορισμό 12 μήνες τον χρόνο.

ü Σύνδεση των Πανεπιστημαικών, Πολυτεχνικών και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων του νησιού με την κοινωνία και το αναπτυξιακό σχέδιο του νησιού μας. Επένδυση στην καινοτομία και την γνώση μέσα από συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο.

ü Αξιοποίηση του ENISA και του Ι.Τ.Ε. ως πόλο έλξης για νέους επιστήμονες από όλο τον κόσμο μέσα από την συνεργασία της Περιφέρειας Κρήτης και των νέων Δήμων

ü Πολιτικές για την αξιοποίηση και επιμόρφωση του αγροτικού δυναμικού της Κρήτης μέσα από στοχευμένες θεσμικές και οικονομικές παρεμβάσεις

ü Επένδυση σε ποιοτικά και ανταγωνιστικά αγροτικά προϊόντα που θα καθιστούν την Κρήτη ισχυρό εξαγωγέα για την χώρα.

ü Αξιοποίηση των παραδόσεων της Κρητικής φιλοξενίας και διατροφής και επένδυση στον ποιοτικό αγροτουρισμό.

ü Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της νέας επιχειρηματικότητας μέσα στα πλαίσια ολοκληρωμένου σχεδίου, ενταγμένου στα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε τόπου

Ο θεσμός της αιρετής περιφέρειας μπορεί να αποτελέσει το πολιτικό εργαλείο για να πάμε μπροστά και να βάλουμε την ατζέντα «από κάτω προς τα πάνω». Να σχεδιάσουμε για τον τόπο μας με βάση τις δικές μας ανάγκες, με βάση τα δικά μας όνειρα για το αύριο που θέλουμε να δούμε.

Σε αυτό τον αγώνα η δική μας γενιά δηλώνει παρόν για να δώσει την μάχη. Δηλώνουμε παρόν για να στηρίξουμε κάθε νέο και νέα που θα μπει μπροστά καταθέτοντας ολοκληρωμένο σχέδιο πολιτικών για τον νέο θεσμό. Στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις την πορεία που ξεκινά την 1η Γενάρη του 2011.

Καλούμε τους υποψηφίους μέσα από αυτές τις πρόχειρες σκέψεις μας να επενδύσουν στο αύριο, να δώσουν την ευκαιρία σε μια γενιά διαφορετική από εκείνη των ανένδοτων αγώνων, του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης. Να δώσουν την ευκαιρία στην γενιά των ονειροπόλων που έμαθαν από μικροί να κυνηγούν το όνειρο, σπουδάζοντας και παλεύοντας για ένα νέο ρεαλισμό…

Στα Δημοτικά Συμβούλια και στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Κρήτης, χωράν και τα δικά μας όνειρα, χωράν και οι δικές μας ανάγκες, χωρά και η δική μας φωνή για να κάνουμε το αύριο της πατρίδας και του τόπου μας, το δικό μας αύριο.

36 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 3ης ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ...

2010-09-06T13:34:00.001+03:00

* Προοδευτική Κίνηση Νέων Αριστερών

36 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 3ης ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ...

Ποτέ άλλοτε ένα πολιτικό κείμενο, δεν ενέπνευσε, δεν καθοδήγησε και δεν κατάφερε να κινητοποιήσει τόσο πλατιές λαϊκές μάζες, διατυπώνοντας με τόση επάρκεια πάγια αιτήματα για κοινωνική αλλαγή και δικαιοσύνη. Σήμερα, 36 χρόνια μετά την Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, τα μηνύματα αυτά είναι πιο επίκαιρα από ποτέ και διόλου αυτονόητα...

Η Διακήρυξη του κινήματος μας, που ανακοινώθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974 από τον ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, κινήθηκε με βασικούς άξονες την Λαϊκή Κυριαρχία, την Εθνική Ανεξαρτησία και την Κοινωνική Απελευθέρωση. Πρώτη φορά για την πολιτική ιστορία της χώρας, ένας άνθρωπος, ένα Κίνημα, μιλούσε για τις τρεις αυτές Αρχές ανοιχτά και τις έθετε στο επίκεντρο ιδεολογικά και πολιτικά για να αποτελέσουν τον στόχο της διακυβέρνησης της χώρας.

Σήμερα, 3 Σεπτέμβρη του 2010, το τρίπτυχο «Λαϊκή Κυριαρχία – Εθνική Ανεξαρτησία – Κοινωνική Απελευθέρωση» δεν είναι απλά ένα σύνθημα, αλλά ένα μήνυμα επίκαιρο. Σήμερα, που οι αρχές αυτές δοκιμάζονται και απειλούνται, η Διακήρυξη οφείλει να σταθεί αρωγός, φωτεινός φάρος για την ιδεολογία του κινήματος αλλά και όλων των προοδευτικών ανθρώπων.

Σήμερα, η Λαϊκή Κυριαρχία παραγκωνίζεται αφού η Βουλή των Ελλήνων, με τις ψήφους μόνο των κυβερνητικών βουλευτών, αναγκάστηκε να ψηφίσει το Μνημόνιο ως έχει (δηλαδή ως συνθήκη, και όχι με πλειοψηφία των 3/5 του συνόλου των βουλευτών, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα). Σήμερα, η Εθνική Ανεξαρτησία τείνει να καταπατηθεί από τους υπαλλήλους της τρόικας. Σήμερα, η Κοινωνική Εξαθλίωση βρίσκεται στη θέση της Κοινωνικής Απελευθέρωσης με περικοπές μισθών και συντάξεων με αυξήσεις φόρων, αύξηση της ανεργίας, το κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και, τελικά, την αύξηση των ήδη μεγάλων κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων.

Η κατάσταση αυτή, έχει οδηγήσει σταδιακά στην πολιτική απαξίωση, αλλά και στην κρίση αξιών. Η επέτειος αυτή θα πρέπει να σηματοδοτήσει την αλλαγή πλεύσης για το κίνημα μας, με στόχο να υπηρετήσει ξανά τους μη έχοντες, πιστό στις Αρχές του. Ίσως η ανθρωποκεντρική θεώρηση που αντιπροσωπεύει η Διακήρυξη είναι τελικά ένας ακόμα δρόμος για την έξοδο, όχι από την οικονομική κρίση, αλλά από την κρίση αξιών η οποία έχει επέλθει και είναι πιθανόν πιο έντονη και από την οικονομική. Η στροφή στον άνθρωπο και στον πολίτη είναι αυτό που η κοινωνία χρειάζεται τώρα πέρα από κάθε τι, αρκεί φυσικά να προσδιορίσουμε που θέλουμε να οδηγήσουμε την νέα Ελληνική κοινωνία.

Και αυτή η αναγκαία στροφή απαιτεί γενναίες πολιτικές αποφάσεις, που διασφαλίζουν την κοινωνική δικαιοσύνη στους πολίτες που καλούνται να συνεισφέρουν και να σηκώσουν το βάρος μιας κρίσης, για την οποία στο μεγαλύτερο ποσοστό δεν ευθύνονται οι ίδιοι. Είναι υποχρέωση για την κυβέρνηση να παλέψει απέναντι σε κάθε μνημόνιο και «αριθμούς» για να ενισχυθεί και να διευρυνθεί η την ποιότητα και ο Δωρεάν χαρακτήρας των Δημόσιων «κοινωνικών αγαθών».

Να μιλήσουμε ξανά για μια καινούργια Παιδεία σε όλο της το φάσμα. Μια παιδεία που θα ολοκληρώνει τον νέο άνθρωπο, υπηρετώντας την ανάγκη για μια νέα αρχή στον δρόμο προς μια νέα μεταπολίτευση :

• Αναβάθμιση των δομών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τόσο στο Λύκειο, όσο και στην Τεχνική Εκπαίδευση, ώστε να παρέχουν Ισχυρό Εθνικό Απολυτήριο με επαγγελματικά δικαιώματα στους αποφοίτους του.

• Αποσύνδεση του Λυκείου από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με ένα νέο σύστημα εισαγωγής που θα δίνει πολλαπλές ευκαιρίες στα όνειρα των μαθητών. Στόχος του λυκείου αλλά και του σχολείου το περιεχόμενο της μόρφωσης και όχι η προετοιμασία των μαθητών για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Μια σωστά παρεχόμενη παιδεία στα χνάρια του μοντέλου του Νέου σχολείου όπως αυτό προτείνεται, με αναβαθμισμένο σχολικό πρόγραμμά, εκπαιδευτικό προσωπικό που θα αξιολογείται και θα αξιολογεί, κατάλληλες υποδομές, ολιγομελή τμήματα. Ένα σχολείο που θα παρέχει όλα εκείνα τα εφόδια που είναι απαραίτητα σε κάθε παιδί και που δυστυχώς η ελληνική οικογένεια είναι ακόμα υποχρεωμένη να ξοδεύει επιπλέον χρήματα για να τα προσφέρει στα παιδιά της όπως οι ξένες γλώσσες και η εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών.

• Ισχυρά Δημόσια Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. που θα είναι πρότυπα αριστείας και ποιότητας, παρέχοντας πτυχία με αντίκρισμα στους αποφοίτους τους και ποιότητα σπουδών στους φοιτητές τους. Συγχώνευση ή και κατάργηση σχολών με συναφές αντικείμενο ή σχολών που φυτοζωούν σε βάρος της Ελληνικής κοινωνίας, δίνοντας πτυχία χωρίς κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Χωροταξική και επιστημονική ανασυγκρότηση των Τμημάτων που σήμερα λειτουργούν με βάση κεντρικό σχεδιασμό και σε διαβούλευση με την κοινωνία και τις πραγματικές της ανάγκες.

Να μιλήσουμε ξανά για τη «κοινωνικοποίηση της Υγείας» που θα υπηρετεί τον πολίτη χωρίς διαχωρισμούς κάθε είδους σε κάθε επίπεδο. Σήμερα η δημόσια Υγεία στην Χώρα μας αποτελεί ένα ακόμα μεγάλο αγκάθι παρά τις μεγάλες δαπάνες που γίνονται χωρίς όμως αυτές να έχουν αντίκρισμα στις υπηρεσίες που παρέχονται στον πολίτη. Είναι ίσως ο μόνος τομέας, αυτός της υγείας που δεν είναι ανταποδοτικός και πως άλλωστε θα μπορούσε να είναι.

• Ανασυγκρότηση του Ε.Σ.Υ. και αναβάθμιση των δομών του μέσα από ένα ριζικό επανασχεδιασμό τους. Το σημερινό πολυδαίδαλο σύστημα περίθαλψης περισσότερο ταλαιπωρεί παρά υπηρετεί τους πολίτες.

• Η πολιτεία θα πρέπει να επικεντρώσει την προσπάθεια της στην πρόληψη και όχι στην θεραπεία. Στην Άμεση πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας μέσω των Κέντρων Υγείας για την περιφέρεια και των συνοικιακών ιατρείων στις πόλεις. Παράλληλα ενίσχυση και αναβάθμιση του θεσμού «Βοήθεια στο Σπίτι» με στόχο την αποσυμφόρηση των νοσοκομείων και την περίθαλψη των περήφανων γηρατειών.

• Πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού και κάλυψη των κενών στα Δημόσια Νοσοκομεία με αξιοπρεπείς συνθήκες για εργαζόμενους και ασθενείς.

• Κεντρικός οικονομικός έλεγχος των δαπανών στα νοσοκομειακά ιδρύματα και συγκρότηση ελεγκτικών μηχανισμών για την ενίσχυση της διαφάνειας

Να μιλήσουμε ξανά για το δικαίωμα κάθε πολίτη στην εργασία και την κοινωνική ασφάλιση ειδικά σε μία εποχή που η ανεργία είναι ο εφιάλτης κάθε ανθρώπου. Η αυξανόμενης ανεργία που μαστίζει όλη την κοινωνία και πολύ περισσότερο του νέους και της γυναίκες, σε συνδυασμό με ένα μεγάλο ποσοστό απολύσεων, δεν είναι εικόνα από το μέλλον αλλά καθημερινότητα. Γεννά τον φόβο και την ανασφάλεια για το αύριο και απαιτεί συνδυασμένες πολιτικές έτσι ώστε να μην οδηγηθεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην εξαθλίωση.

Να μιλήσουμε ξανά για τον λαό, για την πατρίδα, για τις αρχές μας και τις αξίες μας προτάσσοντας την αναγκαιότητα για μια πολιτική που δεν ακολουθεί μονοδρόμους, αλλά ανοίγει νέους, κάτι που οι σύντροφοι μας έπραξαν 36 χρόνια πριν αμφισβητώντας το ντόπιο και διεθνές κατεστημένο.

Φέτος λοιπόν, η 3η Σεπτέμβρη 1974, κάτω από το πρίσμα της οικονομικής κρίσης, φαντάζει μακρινή, αντί να αποτελεί οδηγό για την πολιτική της χώρας και της κυβέρνησης. Η επέτειος αυτή πρέπει να σηματοδοτήσει την ελπίδα και το νέο ανθρωποκεντρικό ξεκίνημα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα πρέπει να είναι μια ευκαιρία για το ΠΑ.ΣΟ.Κ και για τη χώρα και όχι ένα μνημόσυνο κάποιας νεκρής Διακήρυξης που μιλούσε κάποτε για κοινωνική δικαιοσύνη...`

Η γυμνή ΑΛΗΘΕΙΑ….! (Συνδεσμο-λογία)*

2010-08-22T20:34:00.001+03:00

*του Πάνου Γιακουμίδη , Φοιτητή Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Μέλους Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Δ΄ Διαμερίσματος Δήμου Θεσσαλονίκης (Τούμπας)

Τον τελευταίο καιρό όλοι μας γινόμαστε δέκτες μηνυμάτων, πληροφοριών και ειδήσεων οι οποίες περισσότερο συμβάλλουν στην διαμόρφωση μιας εικόνας ολοκληρωτικής σύγχυσης της κοινωνικής πραγματικότητας παρά στην διαμόρφωση εμπεριστατωμένης άποψης για τα κοινωνικά δρώμενα.Αυτό γίνεται διότι ο καθένας,με όποιο μέσο διαθέτει,εκφράζει ελεύθερα την άποψη του(κι αυτό είναι υγιές) με τον δικό του τρόπο σκέψης και αντίληψης των γεγονότων σύμφωνα πάντα με τα δικά του βιώματα,συμφέροντα και διεκδικήσεις.Τι πιο φυσιολογικό!Θα πρέπει όμως στην λογική του ότι ΄΄μην κρίνουμε άδικα ορισμένους ανθρώπους΄΄ να προσέχουμε και να διαχωρίζουμε κάποια πράγματα.Φυσικά από την άλλη, τι πιο υγιές από την κριτική (!),ειδικά όταν αυτή είναι τεκμηριωμένη και προς την σωστή κατεύθυνση.Διότι εδώ τουλάχιστον στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει,κυρίως από τα τους χώρους της παραδοσιακής Αριστεράς,να μην ακούμε τεκμηριωμένη κριτική η οποία να προσπαθεί να βελτιώσει καταστάσεις.Ακούμε απλώς μια κριτική αυθαίρετη και ανούσια.Οπότε,για να επιστρέψουμε στο θέμα, το μόνο που πρέπει να κάνουμε για να δούμε κάπως αντικειμενικά τα πράγματα είναι να ισορροπήσουμε ανάμεσα στην κριτική της «υπερβολής» και την άκριτη αποδοχή των πάντων.

Ας περάσουμε λοιπόν στο «κυρίως» πιάτο.Η χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια, όπως γνωρίζουμε όλοι, έχει περιέλθει σε μία κρίση, όπως λένε όλοι.Τι κρίση είναι αυτή;Δεν μπορούμε να δώσουμε μία απάντηση.Είναι σίγουρα κρίση οικονομική, το νιώθει ο πολίτης κάθε μέρα ειδικά αυτοί που εργάζονται και αμείβονται χαμηλά ή αυτοί που εργάζονται και δεν ξέρουν μεθαύριο αν θα εργάζονται.Είναι σίγουρα κρίση πολιτική διότι όλα αυτά τα χρόνια οι πολιτικοί απέδειξαν ότι δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τα οικονομικά της χώρας μας.Αλλά το «αγκάθι» που πονάει λέγεται κρίση αξιών.Και αυτό μπορεί να ξεπεραστεί πολύ δύσκολα.Δεν εμπιστεύεται κανείς κανέναν.Αξίες όπως Δικαιοσύνη,Αξιοκρατία,Διαφάνεια,Τιμιότητα έχουν φτάσει πιο κάτω και απ’ τον πάτο.Ποιός φταίει;Ας μην κρυβόμαστε πιά!Φταίνε όλοι όσοι είχαν την ευθύνη για τα παραπάνω.Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου σαφέστατα.Εδώ θέλει προσοχή!Δεν φταίει για το πολίτευμα και την Δημοκρατία που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα.Αυτο της το αναγνωρίζουμε και με το παραπάνω.Φταίει για την φθορά των παραπάνω αξιών που αναφέρθηκαν.Αυτά για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις σε τυχόν ακροδεξιά κατάλοιπα που παραμονεύουν…!Φυσικά, σε καμία περίπτωση, δεν φταίνε όλοι το ίδιο.Δεν φταίει το ίδιο Αυτός που από το 81 έως το 89 καθιέρωσε θεσμούς Δημοκρατίας στην χώρα,έφτιαξε σύστημα υγείας, ίδρυσε τα ΤΕΙ,διεκδίκησε στην Ευρώπη και πέτυχε προγράμματα για τους αγρότες κ.α. με Αυτόν που απλά συντήρησε μια κατάσταση από το 74-81 και η μόνη «τομή» που έκανε ήταν να βάλει την Ελλάδα απροετοίμαστη στην ΕΟΚ(λες και είχαμε λύσει όλα τα άλλα!!!) ή με Εκείνον που από το 90 έως το 93 προσπάθησε να ιδιωτικοποιήσει ότι οργανισμό υπήρχε στην Ελλάδα.Δεν φταίει το ίδιο Αυτός που από το 96 έως το 2004 έφτιαξε μετρό,γέφυρες,αεροδρόμιο,πέτυχε νομισματική σταθερότητα κ.α με αυτόν που από το 2004 έως το 2009 χρέωσε την Ελλάδα περισσότερο από ότι την χρέωσε ο προηγούμενος και τα 8 χρόνια και συνάμα ο τελευταίος δεν άφησε και κανένα έργο πίσω του.Δεν προσπαθώ να αποδώσω ελαφρυντικά(διότι όλοι φταίνε, ο καθένας με το μερίδιο που του αναλογεί) αλλά προσπαθώ να επισημάνω ότι τον καθένα πρέπει να τον κρίνουμε για συγκεκριμένα πράγματα και όχι να τον βάλουμε αδίκως στην ίδια μοίρα με κάποιον άλλον που πραγματικά σε συγκεκριμένα πράγματα είχε τεράστιες ευθύνες.

Ερχόμαστε λοιπόν στα «του σήμερα».Όπως γνωρίζουμε,τον Οκτώβρη του 09 είχαμε αλλαγή κυβέρνησης.Το ΠΑΣΟΚ υπό τον Γ.Παπανδρέου ανέλαβε την διαχείριση μιας κατάστασης η οποία μόνο έτσι όπως την περιέγραφε ο κ.Καραμανλής δεν ήταν…!Δεν θα επιδοθώ σε κομματικούς φανατισμούς και θα προσπαθήσω όσο το δυνατότερο να είμαι αμερόληπτος και να εντάξω στην ανάλυση το κριτήριο της λογικής.Ο Κώστας Καραμανλής προ των εκλογών του 09 επεσήμαινε πως το έλλειμμα της χώρας κυμαινόταν από 6-7,5%.Μετα την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ μάθαμε από τον Υπουργό Οικονομικών Γ.Παπακωνσταντίνου όλοι ότι το έλλειμμα κυμαίνεται στο 12% όπως δηλαδή το είχε εκτιμήσει ο διοικητής της ΤτΕ Γ.Προβόπουλος πριν τις εκλογές….!Ωχ!΄΄Τι έγινε εδώ….?΄΄ αναρωτιώντουσαν όλοι;Ποιος μας είπε ψέμματα;Ας σκεφτούμε λογικά τι έγινε σε αυτή την περίπτωση.Ο Γ.Παπανδρέου προεκλογικά και το ΠΑΣΟΚ είχαν σχεδιάσει ένα πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση σύμφωνα με τα στοιχεία που έδινε στην δημοσιότητα η τότε επίσημη πολιτική ηγεσία της χώρας,δηλαδή στην συγκεκριμένη περίπτωση 6-7,5% έλλειμα και αυτό το αναφέρει ο ίδιος ο Γ.Παπανδρέου στο ντιμπέϊτ των αρχηγών πριν τις εθνικές εκλογές http://www.youtube.com/watch?v=PWfX4WwI4RM .Ο Γ.Παπανδρέου έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» πρίν τις εκλογές σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία και σύμφωνα με την πάταξη της φοροδιαφυγής και την εξοικονόμηση πόρων από εκεί που μπορεί το κράτος δηλαδή από τους έχοντες(βλέπε φορολογικό νόμο) http://pulse.gr/katasxethhkan-oi-prwtes-viles-se-mykono-kai-santo/news/417216/ .Η ερώτηση πολλών εδώ είναι ΄΄Μα δεν ήξερε ο Γ.Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ότι το έλλειμμα της χώρας ήταν 12%;Αφού το είχε πει ο Γ.Προβόπουλος της ΤτΕ…Δεν είχαν ενημερωθεί από αυτόν; Δεν είχαν μιλήσει μαζί του..;΄΄ Η απάντηση είναι ΝΑΙ είχαν ενημερωθεί και προσωπικά ο Γ.Παπανδρέου από τον διοικητή της ΤτΕ ότι το έλλειμα κυμαίνεται στο 12%.Αλλά ποιόν θα πίστευε;Την επίσημη πολιτική ηγεσία της χώρας ή τον διοικητή μιας τράπεζας;Φυσικά το σωστό και το πρέπον σε τέτοιες καταστάσεις είναι να πορεύεσαι σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει η κεντρική κυβέρνηση και τα επικυρώνει η ΕΕ(κι αυτό είναι «καρφί» για την ΕΕ…).Για αυτό έχουμε αυτούς τους θεσμούς,για να ασχολούνται με αυτά τα θέματα.Δεν είμαστε μια χώρα «αχούρι»,έχουμε νόμους,Σύνταγμα.κεντρική κυβέρνηση η οποία εκλέγεται από τον λαό….Δεν ήταν υποχρεωμένος ο Γ.Παπανδρέου να πιστέψει τον Προβόπουλο και τον κάθε Προβόπουλο….γιατί απλά ήταν ο διοικητής μιας τράπεζας(έστω της μεγαλύτερης)….ο τότε Πρωθυπουργός και ο τότε Υπουργός Οικονομικών,όποιος κι αν ήταν, έλεγαν δημόσια πως το έλλειμα ήταν 6-7,5%....Και καλά έκανε ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ.Παπανδρέου και τους πίστεψε,γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις,αν σέβεσαι έστω και ελάχιστα το πολιτικό σύστημα,οφείλεις να του δείχνεις μια ελάχιστη εμπιστοσύνη…Αλλά εδώ μπαίνει ένα άλλο ερώτημα και κατά την γνώμη μου το πιο καίριο:Πού να φανταστεί ο Γ.Παπανδρέου και ο ελληνικός λαός ότι η τότε κυβέρνηση δεν είχε πραγματικά τον θεό της…;Ποιός να φανταστεί ότι θα υπήρχε κυβέρνηση στην χώρα μας που θα μπορούσε να εξαπατήσει με τέτοιο τρόπο τον ελληνικό λαό;Όσο για τον Προβόπουλο,ο άνθρωπος έκανε μια εκτίμηση του ελλείμματος,το βρήκε 12%,το μεταβίβασε ΚΑΙ στους δύο πολιτικούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων(οπότε ο κ.Καραμανλής είχε και αυτός μια εκτίμηση στα χέρια του…αλλά είπαμε, αυτός ήξερε τα πραγματικά οικονομικά της χώρας και δήλωνε ότι το έλλειμμα είναι 7,5%) όπως πραγματικά αποκαλύπτει το παρακάτω βίντεο http://www.youtube.com/watch?v=UnRRPAdwUco και το οποίο είναι μεν από την εκπομπή του Λαζόπουλου αλλά είναι άκρως διαφανές. Κάνοντας μια παρένθεση,βλέπουμε πώς αυτός ο άνθρωπος(Λαζόπουλος) αλλά και πολλοί άλλοι με κωμικά,υποκριτικά και σατυρικά τερτίπια μπορούν να διαβάλλουν πρόσωπα και καταστάσεις εάν ο τηλεθεατής δεν έχει μελετήσει προηγουμένως σε βάθος(πρόκειται για την ισορροπία που αναφέραμε παραπάνω) τα συγκεκριμένα γεγονότα.Βλέπουμε τι άθλιο ρόλο διαδραματίζει ο συγκεκριμένος σατυρικός υπο-κριτής για να φθείρει συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα(Γ.Παπανδρέου στην συγκεκριμένη περίπτωση) και καταστάσεις.

Οπότε διαπιστώνει κανείς ότι ο Γ.Παπανδρέου ουδέποτε είπε ψέματα ή εξαπάτησε τους Έλληνες πολίτες όπως λένε και ξαναλένε πολλοί ανεγκέφαλοι, χωρίς να ξέρουν και χωρίς να έχουν μελετήσει το θέμα, κάνοντας τον εαυτό τους έτσι φερέφωνο κάποιων «λύκων»(αυτών που στην αναμπουμπούλα χαίρονται…).Συνεπώς οποιοσδήποτε καταλαβαίνει πως λογικό είναι η κυβερνητική πολιτική να αλλάξει και να επέμβουν στην οικονομία μας οι οργανισμοί του ΔΝΤ και της ΕΕ,όχι για να αθετηθούν οι προεκλογικές υποσχέσεις αλλά για να βγει η χώρα μας όσο γίνεται πιο γρήγορα από την κρίση,αφού το κράτος έφτασε κυριολεκτικά στο σημείο(λόγω κυρίως των πεπραγμένων της προηγούμενης κυβέρνησης) να μην έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις*.Παράλληλα όμως παρατηρείται μία πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα σειρά ριζοσπαστικών τομών σε όλα σχεδόν τα επίπεδα.Από το χρόνιο θέμα της αυτοδιοίκησης(Καλλικράτης) που αποτελούσε προεκλογική δέσμευση έως το ανθρωποκεντρικό μεταναστευτικό νομοσχέδιο με την συμμετοχή των νομίμων μεταναστών στα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης(επίσης προεκλογική δέσμευση).Έχουν ψηφιστεί 52 νομοσχέδια πρίν καν συμπληρωθεί ένας χρόνος διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και τον Γ.Παπανδρέου.Η κυβέρνηση αυτή από την αρχή της εκλογής της έδειξε σημάδια για τον τρόπο με τον οποίο θα κυβερνούσε.Ας μην ξεχνάμε την αλλαγή της ονοματολογίας των υπουργείων που σηματοδότησε τον ουσιαστικό ρόλο και έργο που θα έχουν να επιτελέσουν.Επίσης την απόφαση που πήρε η κυβέρνηση λίγες μέρες μετά την εκλογή της να αποσύρει τα πολυτελή αυτοκίνητα που χρησιμοποιούσαν οι βουλευτές και να τα αντικαταστήσει με υβριδικά.Από αυτές τις λεπτομέρειες, όπως τις νομάζουν κάποιοι, μπορούσε κανείς να καταλάβει τι θα επακολουθούσε.Ο Καλλικράτης αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη διαρθρωτική τομή και μεταρρύθμιση που γνώρισε ποτέ η χώρα.Ο περιορισμός του σπάταλου κράτους,της διαφθοράς και του μαύρου χρήματος είναι οι κατευθύνσεις αυτού του νομοσχεδίου αφού οι δήμοι από 1090 περίπου γίνονται περίπου 360 και οι νομαρχίες αντικαθίστανται από 13 αιρετές περιφέρειες.Μεγάλη ανθρωποκεντρική τομή αποτελεί το μεταναστευτικό νομοσχέδιο το οποίο δίνει την δυνατότητα στους μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα ορισμένα χρόνια να πολιτογραφηθούν και να συμμετάσχουν στα όργανα του α’ βαθμού της αυτοδιοίκησης.Ριζοσπαστική τομή αποτέλεσε το φορολογικό νομοσχέδιο το οποίο από πολλούς χαρακτηρίστηκε ΄΄επανάσταση΄΄ και ως το δικαιότερο που έχει ψηφιστεί με τα μέχρι τώρα δεδομένα αφού χτυπάει στο «κεφάλι» τα μεγάλα εισοδήματα και συμβάλλει καθοριστικά στην πάταξη της φοροδιαφυγής.Επίσης, η επιλογή αιρετών δικαστικών λειτουργών στις θέσεις της Δικαιοσύνης και η επαναφορά του αυτοδιοίκητου των δικαστηρίων ώστε να μπορούν οι ίδιοι οι δικαστικοί να εκλέγουν άμεσα την ηγεσία και τους αντιπροσώπους τους, η ανεξαρτητοποίηση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ώστε να μην παρατηρηθούν στο μέλλον ξανά φαινόμενα απόδοσης ψευδών στοιχείων, η επαναφορά του ΑΣΕΠ στον Δημόσιο τομέα που καταργεί τις «ύποπτες» συνεντεύξεις, το πρόγραμμα «Διαύγεια» όπου γίνεται υποχρεωτική η ανάρτηση νόμων και πράξεων κυβερνητικών, διοικητικών και αυτοδιοικητικών Οργάνων στο Διαδίκτυο(προεκλογική δέσμευση) και το νομοσχέδιο για τις εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων και τον έλεγχο αυτών κατά τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές αποτελούν αναμφισβήτητα τομές και ρήξεις με χρόνια κατεστημένα, συντηρητικές νοοτροπίες και πελατειακές λογικές που θα πάνε την χώρα μπροστά. Επιπλέον, καινοτόμα πράξη θεωρήθηκε η ηλεκτρονική διαβούλευση νομοσχεδίων στον ιστότοπο http://www.opengov.gr/home/ όπου δημιουργήθηκε κατ’εντολή του ίδιου του Γ.Παπανδρέου και αποτελούσε φυσικά προεκλογική δέσμευση του ιδίου και του ΠΑΣΟΚ.Σε αυτόν τον ιστοχώρο ο κάθε πολίτης και ο κάθε φορέας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα την άποψη του για κάποιο νομοσχέδιο που τίθεται σε διαβούλευση, έχοντας έτσι την δύναμη να συνδιαμορφώσει ακόμη και να αλλάξει τυχόν ρυθμίσεις ή διατάξεις προς την βελτίωση του νομοσχεδίου(και εδώ συναντάμε αυτό που ονομάζουμε «συμμετοχική δημοκρατία»).Τολμηρές αποφάσεις όπως η κατάργηση των stages και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων δείχνουν την αποφασιστικότητα μιας κυβέρνησης να δώσει οριστικό τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπων από δήθεν συμβάσεις εκπαιδευτικού σκοπού και να ενισχύσει τον υγιή ανταγωνισμό στην αγορά δημιουργώντας καινούργιες θέσεις εργασίας αντίστοιχα. Όσο για το περιβάλλον οι κινήσεις του Υπουργείου Περιβάλλοντος έχουν τύχει επαίνων αρκετές φορές από οργανισμούς όπως η Greenpeace http://www.greenpeace.org/raw/content/greece/press/118523/comments-on-ape.pdf ακόμα και από το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/16743 .Έτσι με αυτά τα βήματα προωθείται,όσο φυσικά το επιτρέπουν οι καιροί και η κατάσταση της οικονομίας μας, αυτό που ο Γ.Παπανδρέου είχε τόσο πολύ τονίσει προεκλογικά, η πράσινη ανάπτυξη.Φυσικά και δεν είναι όλα ρόδινα μετά από αυτές τις κινήσεις αλλά έγινε ένα σημαντικό βήμα ανάμεσα στα τόσα που πρέπει να γίνουν για το περιβάλλον.Τέλος στα θέματα ασφάλειας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μέχρι στιγμής παίρνει σχεδόν άριστα αφού η εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «επαναστατικός αγώνας» έρχεται να συνεχίσει την επιτυχημένη πορεία των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ στα θέματα ασφάλειας(βλέπε εξάρθρωση «17Ν»).Εδώ θα ήταν αξιοσημείωτο να αναφέρουμε και την καθιέρωση της αστυνομικής ομάδας «ΔΙΑΣ» μία ομάδα αστυνομικών που εκπαιδεύονται περιοδικά για την καθημερινή προστασία των πολιτών από επικίνδυνα φαινόμενα στους δρόμους(προεκλογική δέσμευση «αστυνομικός της γειτονιάς»). Αυτά και τόσα άλλα (νομοσχέδια) αποδεικνύουν, παρά την κρίση, την θέληση μιας κυβέρνησης να βάλει τάξη σε αυτόν τον τόπο.Μια κυβέρνηση που δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος μπροστά στις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να προωθηθούν για να αλλάξει επιτέλους η σάπια δομή του κράτους και η πελατειακή νοοτροπία που επικρατεί.

*Η προσωπική ανάλυση αυτού του θέματος θα γίνει σε επόμενο κείμενο με τίτλο «Περί ΔΝΤ ο λόγος….»

Τέλος στα "άνωθεν" χρίσματα*

2010-08-08T19:28:00.003+03:00

* του Αντώνη Γαλανόπουλου

αναδημοσίευση: http://stoxasmos-politikh.blogspot.com

Οι αυτοδιοικητικες εκλογές υπό το "Καλλικράτη" πλησιάζουν. Όλο και περισσότερο η επικαιρότητα ασχολείται με τα χρίσματα και τις εσωκομματικές διαμάχες.

Μέχρι πριν λίγους μήνες μιλούσαμε όλοι για τον "Καλλικράτη" ως ευκαιρία. Ευκαιρία για τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης, ευκαιρία για τη περιφέρεια, ευκαιρία για ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Όσο πλησιάζουμε στην κάλπη δεν βλέπουμε τίποτα διαφορετικό από μια ακόμη εκλογική (ούτε καν πολιτική) αναμέτρηση. Δεν μιλάμε πλέον για τους νέους δήμους, δεν μιλάμε για τις δυνατότητες ή τα προβλήματα των περιοχών. Ξεχνάμε τους πολίτες και τις πόλεις τους και ενδιαφερόμαστε για τα κομματικά κέντρα. Η Ιπποκράτους, η Ρηγίλλης, ο Περισσός, η Κουμουνδούρου...Δυστυχώς δεν επετεύχθητε μια "προεκλογική αποκέντρωση". Οι αποφάσεις θα ληφθέν για άλλη μια φορά στην Αθηνά από κλειστές επιτροπές, μετά από μυστικές διαβουλεύσεις ή από υποδείξεις των πεφωτισμένων αρχηγών.

Παρόλα αυτά οι εκλογές θεωρούνται τοπικές ή περιφερειακές.

Η παρέλαση από υποψηφίους βουλευτές που δεν κατάφεραν να εκλεγούν, νυν βουλευτές που θέλουν να αποδράσουν αλλά κι αιώνιους πολιτευτές από τους οποίους βρίθει κάθε περιοχή στην Ελλάδα, δεν έχει τέλος.

Γίνεται ανανέωση με τόσο σάπια υλικά;

Πως θα επιτευχθεί η αποκέντρωση στη λήψη αποφάσεων, εάν δεν δίνεται φωνή στο λαό της κάθε περιοχής;...

Γιατί σε μια τόσο μεγάλη τομή για το κράτος, χρησιμοποιούνται εκ νέου οι παλιές γνώριμες τακτικές;

Χρίσματα ή στήριξη κατά τον κομψότερο όρο που επέλεξε το Πα.Σο.Κ. Η τοπική κοινωνία και πάλι απούσα.

Ώσπου μια μέρα είδα ανακοίνωση του Πα.Σο.Κ. για προκριματικές εκλογές. Ο ενθουσιασμός όμως δεν κράτησε για πολύ. Η ανακοίνωση μιλούσε για συγκεκριμένους, επιλεγμένους δήμους.

Η δείλια της απόφασης φανερή, η πρόθεση για έλεγχο αδιαμφισβήτητη.

Η δυναμική του Καλλικράτη θα αφανιστεί ανάμεσα στις συμπληγάδες των αντιμαχομένων κομματικών παραγόντων.

Τραγικά παραδείγματα του χάους που επικρατεί αποτελούν ο δήμος της Θεσσαλονίκης και η Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Αμέτρητοι οι υποψήφιοι για το δήμο της συμπρωτεύουσας. Βροχή οι ανεξάρτητες υποψηφιότητες. Ανήθικη η προσπάθεια του Κώστα Γκιουλέκα να προβάλλει την υποψηφιότητα του ως ανεξάρτητη κι υπερκομματική. Ανικανότητα συναδούσης όλων των κινήσεων πολιτών. Καμία ανακοίνωση από το Πα.Σο.Κ. Κι ο Μπουταρης ξανά στη μάχη.

Αυτή η δαιδαλώδης κατάσταση που επικρατεί στη πόλη αποδεικνύει την αδυναμία όλων των εμπλεκόμενων να αναγνωρίσουν την πολιτική αναγκαιότητα της πόλης. Συμπόρευση όλων των προοδευτικών δυνάμεων κι επιλογή ενός προσώπου εκτός στενών πολιτικών-κομματικών ορίων. Πρέπει να αναζητηθεί ένα πρόσωπο του πολιτισμού, του πνεύματος. Γιατί για να σπάσει ο συντηρητισμός του Ζορρο, του Άνθιμου και του εθνικισμού δεν αρκεί μια αλλαγή δήμαρχου. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας μέσα από μια πνευματική, πολιτιστική αφύπνιση.

Οι διεργασίες για την περιφέρεια Πελοποννήσου συνθέτουν ένα γενικευμένο πολιτικό Βατερλό. Πρόσωπο κλειδί στο σίριαλ είναι ασφαλώς ο Πέτρος Τατούλης.

Στο πρώτο επεισόδιο της φαρσοκωμωδίας πρωταγωνίστησε η Ν.Δ. Τελικώς, μετά από έντονες διαμάχες και καρφώματα επιλεχθηκε ο κ.Δρακος έναντι του κ.Μανωλη.

Στο δεύτερο επεισόδιο πρωταγωνιστεί το Πα.Σο.Κ. με guest star τον κουτοπόνηρο Καρατζαφερη.

Η ηγεσία του Πα.Σο.Κ. παρά τις έντονες εσωκομματικές αντιδράσεις (όπως αυτή του κ.Μπεγλιτη) σκάφτεται ακόμη να υποστηρίξει τον Τατουλη. Ο Καρατζαφερης προλαβαίνει και δηλώνει πρώτος την υποστήριξη του. Το Πα.Σο.Κ. βρίσκεται σε σύγχυση και δεν μπορεί να λύσει ακόμη αυτό το ψευτοδίλημμα. Ποιο νόημα έχει να κερδίσει τη περιφέρεια το Πα.Σο.Κ. στο πρόσωπο του Τατουλη; Πως θα δεχθει η βάση του Πα.Σο.Κ. μια πολιτική συμπόρευση με έναν ακροδεξιό σχηματισμό κ ηγέτη ένα δεξιό υποψήφιο; Ποια η αξία μιας εκλογικής αναμέτρησης ανάμεσα σε δυο δεξιούς σχηματισμούς;

Θα είναι χωρίς αμφιβολία μια πολιτική αυτοκτονία για το Πα.Σο.Κ

Αυτή η κατάσταση αποδεικνύει τι μπορεί να συμβεί όταν τα κόμματα δεν ακούν τη κοινωνία αλλά διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις.

Κανένα καινούργιο πρόσωπο, καμία φρέσκια ιδέα. Ο ελληνικός λαός και πάλι θεατής στο ίδιο έργο. Και μετά κάποιοι μεγαλόσχημοι απορούν γιατί απαξιώνεται η πολιτική. Όταν θέλουμε πολίτες της μιας φοράς στα 4 χρόνια, η απαξίωση δεν είναι απλά εύλογη αλλά κι επιεικής αντίδραση.

Η μονή λογική κίνηση που έπρεπε να ανακοινώσουν όλα τα κόμματα μετά τη ψήφιση του Καλλικράτη είναι η διεξαγωγή προκριματικών εκλογών για την ανάδειξη των υποψήφιων τους.

Είναι αδιανόητο τα δυο μεγάλα κόμματα να προσφεύγουν στη βάση για να εκλέξουν πρόεδρο (και πιθανότατα τον μετέπειτα πρωθυπουργό) και από την ηλικία των 15 μάλιστα και ταυτόχρονα να υποχρεώνουν τη βάση τους στη σιωπή και να τη θεωρούν ακατάλληλη για την ανάδειξη του υποψήφιου τοπικού "άρχοντα".

Οι σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από αυτή τη συνεχιζόμενη πρακτική είναι προφανεί

Τα χρίσματα έχουν αξία όταν δίνονται από το λαό. Οι τοπικοί υποψήφιοι πρέπει να συνδιαλέγονται πρωτίστως με τη κοινωνία κι όχι με τα κέντρα εξουσίας (θεσμικά ή μη).

Οι καμπάνες χτύπησαν, ακούει κανείς;...*

2010-08-04T17:42:00.001+03:00

* της Πόπης Μπόγδου, Παιδαγωγού

Μετά το Πάσχα και ενώ ο μέσος όρος της μείωσης για την Κέρκυρα έφτασε στο 15%, αντί να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να βρούμε λύσεις για αύξηση της τουριστικής κίνησης κατά την καλοκαιρινή περίοδο, το συμπέρασμα ήταν ότι υπεύθυνη για την μείωση ήταν η οικονομική κρίση και ότι το Πάσχα έπεσε νωρίς.

Και κάπως έτσι, με τα χέρια σταυρωμένα περιμένοντας τον "από μηχανής θεό", ξαναγίναμε στο ίδιο έργο θεατές. Ήρθε και ο Μάιος, ήρθε και ο Ιούνιος, σε λίγες ημέρες φεύγει ο Ιούλιος και αφού δεν είδαμε κανέναν νέο επισκέπτη, παρά μόνο τους λεγόμενους "παλιούς πελάτες", αναμένουμε τον Αύγουστο για να μας μείνουν στην τσέπη λίγα ευρώ.

Αλήθεια, ποιος φταίει για αυτούς τους χαμένους μήνες; Ποιος φταίει που η ναυαρχίδα του Τουρισμού, Ιούλιο μήνα μοιάζει σαν "Χειμώνας με τα φώτα ανοιχτά"; Η απάντηση βρίσκεται στο μυαλό όλων των Κερκυραίων και καλά θα κάνουμε να το βροντοφωνάξουμε. Φταίει το γεγονός ότι τόσα χρόνια δίνουμε την ψήφο μας σε λάθος Δημάρχους, λάθος Νομάρχες και λάθος Βουλευτές. Ανθρώπους χωρίς ιδέες και χωρίς όραμα για την Κέρκυρα.

Απόδειξη για τον ισχυρισμό μου αποτελεί η σκληρή πραγματικότητα την οποία βιώνουμε. Το νησί, που είναι ολόκληρο ένα μουσείο, κατάντησε ένας απέραντος σκουπιδότοπος. Κάδοι απορριμμάτων γεμάτοι σκουπίδια, απορριμματοφόρα των Δήμων κόβουν βόλτες στους δρόμους, επειδή δεν ξέρουν που να αδειάσουν τα σκουπίδια και χωράφια ιδιωτών με "κρυμμένους θησαυρούς" ξενοδοχείων.

Ένα νοσοκομείο που περιμένει να λειτουργήσει, οδικοί άξονες που περιμένουν να υλοποιηθούν, περιοχές natura που περιμένουν να προστατευτούν, ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, που περιμένει φορέα διαχείρισης, τα Διαπόντια νησιά μας που περιμένουν τις ανάλογες υποδομές υγείας, για να μην χάνονται ανθρώπινες ζωές και παραλίες, βραβευμένες στην πλειοψηφία τους με γαλάζιες σημαίες, παρατημένες στη μοίρα τους.

Και ενώ όλοι οι υπεύθυνοι για την κατάντια μας θα έπρεπε να πάνε να κρυφτούν έχουν το θράσος να ζητούν ξανά την ψήφο μας. Αλήθεια ποιος θα πάει να τους την δώσει; Ο άνεργος ξενοδοχοϋπάλληλος; Ο ξενοδοχοϋπάλληλος που είναι απλήρωτος από πέρσι και φέτος δουλεύει τσάμπα απλά και μόνο για να συμπληρώσει τα ένσημα και να πάρει τον Χειμώνα επίδομα ανεργίας;

Ο επιχειρηματίας που αδυνατεί να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα τις επιχείρησης του ή ο επιχειρηματίας που φέτος δεν άνοιξε καθόλου; Οι νέοι που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με την ανεργία ή οι νέοι που απειλούνται από την μάστιγα των ναρκωτικών και κανείς, μα κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτό;

Μα, ακόμα και αν λάβουν την πολυπόθητη ψήφο μας, πως θα υλοποιήσουν τα μεγάλα έργα που υπόσχονται; Με τι πόρους; Με το ποσοστό του ΦΠΑ που τους αναλογεί;

Πόσο θα είναι αυτό όταν στην Κέρκυρα από τον Οκτώβρη και μετά η αγορά θα είναι "παγωμένη" αφού ακόμα και οι ελάχιστες υγιείς τουριστικές επιχειρήσεις λύγισαν στις απειλές των γραφείων και μπήκαν στο χορό του "all inclusive" με αποτέλεσμα τα χρήματα που διακινούνται στην Κέρκυρα το καλοκαίρι να έρχονται απ' έξω και να καταλήγουν ξανά εκεί;

Επειδή, οι εκλογές του Νοεμβρίου είναι κοντά, όλοι όσοι αυτοί την στιγμή διεκδικούν μια θέση εξουσίας στο νέο Δήμο της Κέρκυρας, καλά θα κάνουν πριν θέσουν υποψηφιότητα να κάνουν την αυτοκριτική τους και να απαντήσουν σε ορισμένα βασικά ερωτήματα.

Ποιος είναι αυτός που μπορεί να κάνει πράξη τα απαραίτητα αναπτυξιακά έργα, ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των Κερκυραίων; Ποιος είναι αυτός που θα μπορέσει να αξιοποιήσει την πλούσια κληρονομιά του νησιού μας, ώστε να ξαναδούμε στην Κέρκυρα ποιοτικό τουρισμό;

Ποιος είναι αυτός που θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα διαφυλάξει το ύφος και το ήθος του νησιού μας, ως ανεξόφλητο χρέος στις φυσικές καλλονές και στην πολιτισμική του προσφορά προς όλους μας;

Οι καμπάνες χτύπησαν, ακούει κανείς;;;;;.......

Περί ανθρωπιάς ο λόγος

2010-08-03T15:33:00.006+03:00

* του Σταύρου Τασιόπουλου, τελειόφοιτου Νομικής Κομοτηνής

η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δομούνται με βάση τις πράξεις και όχι τα κούφια λόγια. Η παρούσα συγκυρία αποτελεί την αρχή της κατάρρευσης και μέσα από αυτή θα αναδυθούν αυτοί που έχουν αξιοπρέπεια, ήθος, γνώσεις και έμπρακτη θέληση για πρόοδο. Όσοι μπορούν ιδίως μέσα από τη νέα γενιά να ανταποκριθούν στο θάνατο της μεταπολίτευσης και μαζί με τους κινητήριους μοχλούς της ελληνικής κοινωνίας να συνδημιουργήσουν το πλαίσιο της κατ' αρχήν επιβίωσης των πολιτών.

Οι πρακτικές των ομαδώσεων στην νεολαία πασοκ, στο πασοκ και κάθε φορέα της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης πρόκειται να αποτελέσουν μαγική εικόνα του παρελθόντος στα επόμενα έτη. Ο διαχωρισμός δεν θα γίνει βέβαια με το απλό-ανούσιο- δίλλημα ή με την αριστερή-κοινωνική πτέρυγα του πασοκ ή με τον νεοφιλελευθερισμό-άκρατο καπιταλισμό ως αναγκαίο κακό. Αυτά είναι εκτός πραγματικότητας.

Η ιδεολογία πλέον συγκροτείται ξανά στις βασικές αρχές της δημιουργίας ενός κράτους και της λειτουργίας μιας κοινωνίας με το δεδομένο βέβαια της πτώχευσης των παρελθόντων πολιτικών και χρεωκοπίας κάθε αντικοινωνικής αντίληψης. Η συντήρηση και η πρόοδος πλέον θα καθοριστούν από το πόσο και με ποια μέσα θα γίνει η κοινωνική αντίδραση-αναδημιουργία(?) αφού όλοι οι πολίτες στόχο έχουν την επιβίωση και το φαί δεν έχει χρώμα είναι φαί. Όλοι θα κριθούμε από τη δράση μας και η κατάσταση δεν ευνοεί την ανευθυνότητα και την απραξία.

Η χρεωκοπία ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος όμως δεν συνεπάγεται και την κατάρρευσή του εάν αυτό στηρίζεται σε μια διεφθαρμένη κοινωνία ( συνδικαλιστές, πολίτες ) στην πλειονότητά της.

Η όποια εγγύηση για αντίδραση - αντίσταση προκύπτει μόνο από τα κομμάτια εκείνα που θα μπορέσουν να ξεπεράσουν και να σκίσουν το πέπλο της αλλότρίωσης και να αντιληφθούν ότι στα συλλογικά προβλήματα μόνο συλλογικές λύσεις δίνονται και οι αναπαραγώμενη διαιρετική λογική από τα μμε εχει αλλον στόχο.

Ο στόχος είναι σαφής και απλός, σε μια κοινωνία που από το '74 και μετά αντιμετώπισε το πρόβλημα ανάπτυξής της με την μετάλλαξη του δημοσίου από τον κοινωνικό του χαρακτήρα σε μέσο ανάπτυξης με τον διορισμό 1.000.000 δημοσίων υπαλλήλων. Όλοι είναι γνώστες αυτής της παραδοχής αλλά η λογική του βολέματος εκμηδένισε τις κοινωνικές αντιστάσεις και την αγωνιστικότητα έτσι σήμερα που έρχονται οι από δεκαετίας ειλλημένες αποφάσεις απο εε κ παγκόσμια τράπεζα βρισκόμαστε δυστυχώς σε αφασία και ένα στάδιο πριν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και αρκετά από τον ανθρωπισμό.

Σε μια κοινωνία που δοξάζεται η αγορά και η οικονομία της αγοράς χρόνια τώρα με τη θεοποίηση του τουρισμού και την πρακτική ανοίγματος μικρομάγαζων ελεύθερων επαγγελματιών, με χαιρέκακο αστείο την κάθε φορά οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση του γείτονα του συγγενή του συναδέφου στη εργασία ακόμη και του αγνώστου στις εφημερίδες κάποια στιγμή ο εφιάλτης των άλλων γίνεται η συλλογική μας κόλαση. Και όταν λέμε συλλογική προφανώς οι μεγάλες κεφαλαιοκρατικές οικογένειες και οι υψηλά ιστάμενοι υποτακτικοί τους στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα εξαιρούνται.

Η ανθρωπιά του φαντασιακού μας με την κάλυψή του από τηλεμαραθώνιους ''αγάπης'' και κάρτες unicef έχει εδώ και χρόνια εξασθενίσει την πραγματική μας ανθρωπιά. Τώρα που αρχίζει να αχνοφαίνετια στην ανύπαρκτη κοινωνική σύλλογική μας συνείδηση ότι οδεύουμε σε εξομοίωση με την περιοχή της ινδοκίνας περνώντας πρώτα από το βάψιμο με το χρώμα των χωρών του πρώην ανατολικού μπλόκ εδώ και 20 χρόνια (macdonald's, σκυλοτροφές,καταναλωτικά σύνδρομα και πρότυπα) είμαστε πλέον μια ανάδελφη περίπτωση λειτουργίας κοινωνικής. Και καφενείο και συνδικαλισμός, και loui vitton και παντρεια και δημόσιο, και οπαδιλίκι και ζήτω ο τουρισμός, και καταναλωτικά σύνδρομα και αλληλεγγύη τύπου unicef. Έτσι πλέον φτάσαμε στο 2010 έτος επίσημης χρεωκοπίας με τον δανεισμό από το ΔΝΤ. Πλέον από ανθρωπια και για ανθρωπιά λειτουργουν όλοι ξεχνώντας να πουν τι σημαίνει άνθρωπος και πως για να την ασκήσεις πρέπει να ξέρεις ποιοι ειναι οι συνανθρωποί σου και να μην τους εξαπατάς με το πρόσχημα της ανθρωπιάς κάνοντας πλέον τον καθένα απάνθρωπο.

Στην χώρα μας πλέον κυριαρχεί το εύκολο κέρδος ως νοοτροπία και το αλληλοφάγωμα στις κοικωνικές σχέσεις, έτσι η ανθρωπιά που ευαγγελίζονται όλοι πάσχει από την αρχή αφού ο ισομερής καταμερισμός του κοινωνικού πλούτου, η παροχή των βασικών αγαθών όπως η υγεία σε όλους, η ισότιμη δυνατότητα συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων δεν αποτελούν στόχο για την κυρίαρχη ομάδα εξουσίας της χώρας. Αλλά ποντάροντας στο γεγονός της ανευθυνότητάς μας ως σύνολο μιας και αγέροχοι τραβάμε για το καφενείο τη loui vitton και το γκομενιλίκι και τι οπαδιλίκι μπορεί και προπαγανδίζεται επιτυχώς το ψεύδος της ανθρωπιάς του συστήματος που δεν σημαίνει τίποτε άλλο από την ενίσχυση της οικονομικής και πολιτικής ελιτ.

Πλέον το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο ή αλλάζουμε μυαλά και γινόμαστε άνθρωποι ή βουλιάζουμε στο βούρκο που δημιουργήσαμε τόσα χρόνια χτίζοντας τα κάστρα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Ελλάς, οι απεργίες σου . . .*

2010-07-31T21:51:00.002+03:00

* του Μακράκη Γιώργου-Νέου Εκπαιδευτικού

Ήρθε το καλοκαίρι κι ένας ευκατάστατος ξένος με την οικογένειά του αποφασίζουν να έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές. Σίγουρα, θα έχουν συλλέξει πληροφορίες για τη χώρα μας. Φυσικά, θα έχουν ακούσει ότι είναι η μητέρα της δημοκρατίας με τον πλούσιο πολιτισμό, το φυσικό κάλλος, τα πολυάριθμα νησιά και τις αμέτρητες παραλίες. Φτάνουν, λοιπόν, από ένα μακρύ ταξίδι με το αεροπλάνο στην Αθήνα. Πρώτος προορισμός θα είναι η Ακρόπολη. Όσο πλησιάζουν προς το ιστορικό μνημείο τόσο περισσότερο λαχταρούν να δουν και να διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια τι κάνει την Ακρόπολη τόσο ξεχωριστή.! Δυστυχώς, όμως, μια δυσάρεστη έκπληξη τους περιμένει...οι υπάλληλοι απεργούν και συνάμα ένα άλλο σωματείο εργαζομένων έχει αναρτήσει ένα τεράστιο σε όγκο πανό που σκεπάζει την ομορφιά του μνημείου!

Η οικογένεια των τουριστών, αφού δεν κατάφεραν να δουν την Ακρόπολη αναχωρούν για το λιμάνι καθώς το απόγευμα θα ταξιδέψουν σε κάποιο από τα νησιά της Ελλάδας.

Δε γνώρισαν την αρχαία Αθήνα αλλά τουλάχιστον θα γευτούν τις όμορφες παραλίες και τη γαλήνια νησιωτική ζωή....ΩΧ! Άλλη μια αναπάντεχη έκπληξη τους περιμένει στο λιμάνι...ορισμένοι ναυτεργάτες-συνδικαλιστές (ελάχιστοι στον αριθμό) έχουν κλείσει τις εισόδους προς τα πλοία! Σήμερα δεν ταξιδεύει κανείς!!!

Η ξένη οικογένεια αρχίζει να απελπίζεται...βρίσκεται ωστόσο η ιδέα να ενοικιάσουν ένα αυτοκίνητο και να κάνουν βόλτα στην πρωτεύουσα της χώρας μας. Ενοικιάζουν, λοιπόν, το αυτοκίνητο και πηγαίνουν στο πρατήριο καυσίμων για να προμηθευτούν βενζίνη...λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο! Οι πρατηριούχοι απεργούν αλλά και ανοιχτά να ήταν δε θα είχαν βενζίνη, καθώς απεργούν και οι οδηγοί φορτηγών που προμηθεύουν τα πρατήρια με καύσιμα!

Η συμπαθητική οικογένεια απελπίστηκε τόσο πολύ που αποφάσισε να ακυρώσει τις διακοπές της στην Ελλάδα...στο αεροδρόμιο, όμως, μαθαίνουν ότι η πτήση, για την επιστροφή στην πατρίδα τους, θα καθυστερήσει αρκετά διότι οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας πραγματοποιούν λευκή απεργία!

Τελικά, η συγκεκριμένη οικογένεια τουριστών σίγουρα δε φεύγει με τις καλύτερες αναμνήσεις από τη χώρα μας και σίγουρα δε θα το συστήνει σε άλλους να μας επισκεφτούν! Δεν κατάφερε να θαυμάσει τα τοπία και τις ομορφιές μας αλλά εντυπωσιάστηκε οπωσδήποτε από την <<αγωνιστικότητα των Ελλήνων>>..!!!

Μέσα από την τραγελαφική, με αρκετές δόσεις υπερβολής, πρόχειρη ιστορία δημιουργείται αυτόματα ο εξής προβληματισμός: Η έννοια της απεργίας στην Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί ένα ιερό δικαίωμα του οποιουδήποτε κλάδου εργαζομένων για να προφυλάξει τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει ή έχει αλλοιωθεί το πραγματικό της περιεχόμενο; Μήπως η απεργία έχει μεταλλαχθεί κάτι σαν χόμπι ή μόδα μιας ορισμένης φατρίας εργαζομένων που έχουν υπονομεύσει την έννοια και το πνεύμα του συνδικαλισμού γενικότερα και της απεργίας ειδικότερα;

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, όπου θίγονται κατακτήσεις και δικαιώματα (μισθοί, συντάξεις, θέσεις εργασίας) είναι απόλυτα αναγκαίο τα συνδικαλιστικά κινήματα να αντιδράσουν, να φωνάξουν και να απεργήσουν. Η κάθε απεργία, ωστόσο, όταν αποφασίζεται και πραγματοποιείται από ένα κλάδο εργαζομένων πρέπει να έχει προσδιοριστεί ο σκοπός, να έχουν οριοθετηθεί οι στόχοι της και να εκδηλωθεί με τρόπο που να μη θίγει τα συμφέροντα άλλων εργαζομένων.

Μόνον τότε μια απεργία, όσο κι αν διαρκέσει χρονικά, μπορεί να πετύχει τα αιτήματα που εκπροσωπεί και παράλληλα να ασκήσει θετική επιρροή στη συνείδηση του απλού κόσμου.

Εν κατακλείδι, λοιπόν, πρέπει ορισμένοι, που έχουν κάνει κατάχρηση των αναφαίρετων δικαιωμάτων των εργαζομένων και έχουν αποσαθρώσει το νόημα του συνδικαλισμού, να κατανοήσουν πως η απεργία δεν είναι συντεχνιακή μόδα αλλά πράξη δημοκρατικής ευθύνης για την υποστήριξη των συμφερόντων των εργαζομένων.

Ο «Καλλικράτης» και εμείς*

2010-07-31T21:49:00.004+03:00

* του Μιχάλη Καραδημητρίου, Γραμματέα Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Αναμφίβολα η αυτοδιοίκηση αποτελεί ένα από τα βάθρα της Δημοκρατίας μας. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάπτυξη και ιστορία αυτού του τόπου. Από τις Κοινότητες και τον παντοδύναμο Πρόεδρο του χωρίου, περάσαμε στις αιρετές Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις και στην συνέχεια στους διευρυμένους «Καποδιστριακούς» Δήμους και τοπικά συμβούλια. Μεγάλα Δημόσια έργα αποτέλεσαν στόχο και υλοποιήθηκαν από την αυτοδιοίκηση.

Σήμερα έστω και με καθυστέρηση θεμελιώνεται ο θεσμός της αιρετής Περιφερειακής Διοίκησης, με ένα παράλληλο σχέδιο μιας νέας αρχιτεκτονικής στον χώρο της Αυτοδιοίκησης το γνωστό πλέον «Καλλικράτη». Μια μεταρρύθμιση, που κατά την γνώμη μου συνιστά μια μεγάλη επανάσταση για τον χώρο της αυτοδιοίκησης, αλλά και γενικότερα για την ίδια την λειτουργία του αποκεντρωμένου και επιτελικού κράτους.
Σε λίγους μήνες καλούμαστε να συμμετέχουμε για πρώτη φορά στις νέου τύπου εκλογές επιλέγοντας Δήμαρχο, Δημοτικό και Τοπικό Συμβούλιο για τον τόπο μας και Περιφερειάρχη και Περιφερειακό συμβούλιο για την Περιφέρεια μας. Επιλέγουμε τους ανθρώπους που θα κληθούν να υπηρετήσουν όχι απλά ένα νέο θεσμό, αλλά μια νέα πολιτική αντίληψη για την Περιφερειακή Ανάπτυξη και ανασυγκρότηση των τοπικών κοινωνιών με βάση τα σύγχρονα προστάγματα και αναγκαιότητες των δύσκολων καιρών που ζούμε.

Ο νέος κύκλος στην αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να είναι ασύνδετος από την χρονική συγκυρία. Η χώρα μας βιώνει στον χειρότερο βαθμό τις συνέπειες μιας εξωτερικής και εσωτερικής πολύμορφης κρίσης. Μιας κρίσης όχι μόνο οικονομικής, αλλά μια κρίσης θεσμών και αξιών, μιας κρίσης του ίδιου του πολιτικού μας συστήματος. Το κλείσιμο του ιστορικού κύκλου της μεταπολίτευσης μας βρίσκει αντιμέτωπους με τα αποτελέσματα καταστροφικών οικονομικών και θεσμικών λαθών που μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Η έξοδος από την Κρίση αυτή απαιτεί μια άλλη πολιτική προσέγγιση και μια άλλη αντίληψη για την ίδια την διοίκηση του κράτους και διαχείριση του Δημόσιου πλούτου, απαιτεί σχέδιο ανασυγκρότησης του παραγωγικού ιστού και θεσμικής θωράκισης της Δημοκρατίας μας.

Με την εμπειρία των ετών που έχουν περάσει πολλά είναι τα χρήσιμα συμπεράσματα που έχουν προκύψει, από τις αυτοδιοικητικές δομές και τις επιλογές κάθε τοπικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό που διακρίνει τα περασμένα χρόνια είναι η μη συντονισμένη αναπτυξιακή προσπάθεια ακόμα και σε επίπεδο γειτονικών Δήμων. Αναγκαίο και βασικό συστατικό για την νέα περίοδο οφείλει να είναι η ισόρροπη ανάπτυξη για κάθε Περιφέρεια της χώρας. Ανάπτυξη συνδεδεμένη με τις παραδώσεις και τις ιδιαιτερότητες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε τοπικής κοινωνίας. Ανάπτυξη με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και την κοινωνική συνοχή.

Η αυτοδιοίκηση σε αυτή την προσπάθεια οφείλει να γίνει αναπτυξιακός μοχλός και να αποτελέσει τον πυλώνα για το νέο Αναπτυξιακό σχεδιασμό της χώρας. Η αιρετή Περιφέρεια και οι ισχυροί Δήμοι σε συνδυασμό με ένα νέο αποκεντρωμένο κράτος μπορούν να καταστήσουν την νέα εποχή μια βιώσιμη εποχή που παράγει με σεβασμό στο περιβάλλον και τον άνθρωπο. Μια εποχή που αφήνει πίσω τον μαρασμό, τις πελατειακές λογικές, την αδιαφάνεια και το σκοτάδι, προτάσσοντας την διαφάνεια, την αξιοκρατία, το φωτεινό μέλλον του λαού μας.

Ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία του «Καλλικράτη» είναι η συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου από παραγωγικές και υγιείς δυνάμεις της Κοινωνίας μας. Ενός μετώπου που θα πει ΟΧΙ στο χθες και ΝΑΙ στο εναλλακτικό αύριο. Η επιλογή των στελεχών της νέας αυτοδιοίκησης οφείλει να είναι επιλογή του νεωτερικού και καινοτόμου και όχι επιλογή «αποστρατείας» κεντρικών στελεχών ή λογική συλλογής εκλογικών αποτελεσμάτων.

Η αυτοδιοίκηση έχει ανάγκη από εναλλακτικές προσεγγίσεις και από όραμα, έχει ανάγκη από ουσία και όχι περιτύλιγμα . Σε αυτή την ανάγκη η νέα γενιά οφείλει να βγει στην πρώτη γραμμή, στελεχώνοντας τα ψηφοδέλτια των συνδυασμών σε Δήμους και περιφέρειας με ένα πολιτικό πλαίσιο που θα εκφράζει τις ανάγκες και τα όνειρα μας. Και είναι αναγκαία η παρουσία των νέων εργαζομένων, νέων επιστημόνων, νέων αγροτών και επιχειρηματιών σε αυτή την νέα συλλογική προσπάθεια ανασυγκρότησης της ίδιας της χώρας μας.

Μόνο αν τολμήσουν τα πολιτικά κόμματα να υπερβούν τους εαυτούς τους, να αγνοήσουν τα κάθε είδους συστήματα και πιέσεις, θα μπορέσουν να κάνουν τον «Καλλικράτη» μια πραγματική θεσμική «επανάσταση». Αν επιλέξουν να χτίσουν με φθαρμένα υλικά, απλά θα εκφυλίσουν το εγχείρημα της νέας Αυτοδιοίκησης.

Ανδρέας Παπανδρέου, 14 Χρόνια Μετά...

2010-06-24T15:25:00.001+03:00

* Προοδευτική Κίνηση Νέων Αριστερών

23 Ιουνίου 2010

Σήμερα συμπληρώνονται 14 χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ελληνικού κράτους από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του όντας στο αξίωμα του πρωθυπουργού της χώρας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτέλεσε, ως πολιτικός ακτιβιστής, σύμβολο για κάθε δημοκρατική αξία και θεσμό σε εθνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Η ίδρυση του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (Π.Α.Κ.) για την απώθηση του τότε αμερικανόθρευτου φασιστικού καθεστώτος της Ελλάδας, η ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος και τέλος η πολιτική και υλική στήριξη του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στις ιμπεριαλιστικές και φασιστικές πολιτικές του Ισραήλ αποτελούν μόνο μερικά σημεία αναφοράς της πολυεπίπεδης και μακροχρόνιας δράσης του.

Στην επικαιρότητα όπως είναι αναμενόμενο πραγματοποιούνται συνεχείς αναφορές στο πρόσωπο του Ανδρέα, ως τον άνθρωπο που προάσπισε τον οικονομικά ασθενή, τον κοινωνικά απαξιωμένο, τον άνθρωπο που ανέβασε την Ελλάδα ψηλά με προοδευτικές πολιτικές και στόχους. Όλα αυτά τα έργα είναι πλέον αδιαμφισβήτητα και κάθε πολίτης με μερικές απλές καθημερινές σκέψεις μπορεί να αντιληφθεί την προσφορά του στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Η μνήμη ενός Λαού κι ενός Κινήματος προς ένα μεγάλο πολιτικό ηγέτη προφανώς και αποτελεί τιμή για την ιστορία της χώρας και για τους αγώνες του παρελθόντος. Παρόλα αυτά αποτελεί ασύλληπτο σφάλμα ο περιορισμός μας σε απλές πράξεις τιμής και αναφοράς. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέφρασε και υπηρέτησε ένα σύνολο αριστερών πολιτικών και ιδεών που αποτελούν και σήμερα κεντρικό σημείο αναφοράς για την αποφυγή του κοινωνικού και πολιτικού αδιεξόδου που βιώνουμε σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Τη τρέχουσα περίοδο η χώρα βιώνει μία καθημερινή απαξίωση της Εθνικής ανεξαρτησίας και Λαϊκής κυριαρχίας. Μετά από μία σειρά αποτυχημένων διακυβερνήσεων τόσο από τη Δεξιά, όσο και από πολιτικά και ιδεολογικά “διαβρωμένες” κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, η πολιτική σκηνή έχει απαξιωθεί καθολικά και “απολαμβάνει” κάποια κοινωνική ανοχή προς το παρόν.

Σε οικονομικό επίπεδο η χώρα έχει καταρρεύσει και μεγάλα ποσά, ως δάνεια, εισρέουν, με αντάλλαγμα βέβαια την ουσιαστική διακυβέρνηση της Ελλάδας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τα συμφέροντα που αυτό εξυπηρετεί. Προφανώς το θύμα της όλης κατάστασης και αυτών των επιλογών είναι τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα και οι οικονομικά ανίσχυροι, που καλούνται για ακόμα μία φορά “να πληρώσουν τα σπασμένα”, δηλαδή τα πλιάτσικα των εκάστοτε κυβερνητικών παραγόντων και τις εγκληματικές αναπτυξιακές πολιτικές που ασκήθηκαν στη χώρα.

Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε πολλές αρνητικές εξελίξεις στη χώρα με πολιτικό αυτουργό τον Κώστα Καραμανλή και της κυβερνήσεις του, όμως εδώ και αρκετούς μήνες το ΠΑΣΟΚ έχει λάβει λαϊκή εντολή για την διακυβέρνηση της χώρας και μάλιστα από μεγάλη μερίδα πολιτών, ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν το ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου για να διασφαλιστεί το κοινωνικό συμφέρον και η κοινωνική δικαιοσύνη, πολιτικές οι οποίες ορίζονταν και από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Παρόλα αυτά, δυστυχώς για το προοδευτικό κόσμο και την κοινωνία στις μέρες μας το πολιτικό σύστημα βάλλεται και πάλι από τα οικονομικά συμφέροντα, τους μεγαλοεκδότες και τα σύγχρονα “παλάτια” τα οποία πλουτίζουν εις βάρος του εθνικού και ευρωπαϊκού οράματος.

Είναι λοιπόν σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ για ακόμα μία φορά έχει απομακρυνθεί επικίνδυνα από τις πολιτικές και κοινωνικές βάσεις του και τα οράματα που εξέφρασε ο σύντροφος Ανδρέας, ο Γεννηματάς και πληθώρα άλλων στελεχών τα οποία είτε έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο ή έμειναν στην αφάνεια. Έχουμε χρέος ως νέα γενιά και ως κίνημα να παραδειγματιστούμε, να εμπνευστούμε και να πραγματοποιήσουμε όσα εξέφρασε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Η δημοκρατική αριστερά οφείλει να φέρει τις ανθρωπιστικές αξίες και την πρόοδο στο προσκήνιο, οφείλουμε να αναδείξουμε την ύπαρξη του άλλου δρόμου, μιας πολιτικής που δεν επιθυμεί κοινωνική εξαθλίωση,εξευτελισμό της δημοκρατίας και των θεσμών της και ασυδοσία των αγορών. Πρέπει να αποχαιρετήσουμε λογικές διαχείρισης, μηχανισμών και πολιτικών εκπτώσεων, διαφορετικά η πτώση είναι βέβαιη και η τίμηση πολιτικών ηγετών κοινή υποκρισία....

''Η Εκπαίδευση αναζητά ταυτότητα...''

2010-06-09T13:00:00.002+03:00

* του Γιώργου Μακράκη - Νέου Εκπαιδευτικού

Η Εκπαίδευση σε κάθε σύγχρονη κοινωνία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τομείς για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το μορφωτικό κεφάλαιο, η κουλτούρα, η στάση ζωής, η ανάπτυξη και η ευημερία μιας χώρας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσο ποιοτική Εκπαίδευση παρέχει στους πολίτες της. Είναι ένα δημόσιο και κοινωνικό αγαθό γι' αυτό και κάθε Πολιτεία αναλαμβάνει την οργάνωση, την λειτουργία και την αποτελεσματικότητά της.

Στη χώρα μας, δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια δεν είχε διαμορφωθεί ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στόχων για το ''τι Παιδεία θέλουμε''. Δεν ακολουθήθηκε μια ενιαία θεσμική μεταρρυθμιστική πολιτική σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης παρά μόνο αποσπασματικές ρυθμίσεις, οι οποίες φυσικό επακόλουθο ήταν να μη λύνουν προβλήματα αλλά να τα διογκώνουν.
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις που ήταν και υπεύθυνες για την χάραξη πολιτικής σ΄ αυτόν τον ευαίσθητο τομέα δεν έδωσαν ποτέ τα απαραίτητα χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για την εξέλιξη και αναβάθμιση της Παιδείας. Δεν δημιούργησαν ποτέ ένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και όραμα για την Εκπαίδευση. Δεν την αντιλήφθηκαν ποτέ ως πεδίο ολόπλευρης ανάπτυξης τόσο του κάθε πολίτη ξεχωριστά όσο και της ίδια της χώρας.

Αντίθετα, παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε κομματικές πρακτικές, όπως το συνηθισμένο ελληνικό φαινόμενο όποια κυβέρνηση εκλέγεται να κάνει αλλαγές απλά για να δείξει τη διαφορετικότητά της από την προηγούμενη .Με λίγα λόγια, μεταρρυθμίσεις για την μικροπολιτική σκοπιμότητα και όχι για την Εκπαίδευση. Αντιμετώπισαν την Παιδεία όχι από τη σωστή της δομική βάση, δηλαδή "από κάτω προς τα πάνω'' αλλά αντίστροφα. Ολοφάνερο παράδειγμα οι συνεχείς αλλαγές στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα Πανεπιστήμια λες και από 'κει ξεκινούσε το πρόβλημα.

Βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ευθύνη δεν ανήκει αποκλειστικά στα πολιτικά κόμματα διότι ορισμένες φορές και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και ακολούθησαν λαθεμένες επιλογές. Αλλά και 'μεις πολλές φορές, ως πολίτες, υποβαθμίσαμε ή απαξιώσαμε τις δυνατότητες του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου.

Όλα τα παραπάνω και αρκετά ακόμη οδήγησαν την ελληνική Εκπαίδευση χωρίς σαφή προσανατολισμό, χωρίς ταυτότητα.

Ήρθε όμως η στιγμή να εισέλθουμε στο παρόν. Το τελευταίο διάστημα με την αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας είχαμε βασικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Εκπαίδευσης και κυρίως στην πρώτη βαθμίδα.
Οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι ίσως για πρώτη φορά η Εκπαίδευση στην Ελλάδα προσεγγίζεται ενιαία και όποιες αλλαγές γίνονται, πραγματοποιούνται με βασικό γνώμονα την σύνδεση των βαθμίδων της Εκπαίδευσης.
Συγκεκριμένα, βασικές μεταρρυθμίσεις είναι:

Το Νέο Σχολείο που οριοθετεί ένα σχολείο ανοικτό, σύγχρονο, ψηφιακό το οποίο θα παρέχει κρατική πιστοποίηση στην αγγλική γλώσσα και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ένα σχολείο που θα δίνει έμφαση στη Γλώσσα, τα Μαθηματικά, την Λογοτεχνία και στον Πολιτισμό.
Καθιερώνεται ως μοναδικός τρόπος μονιμοποίησης των εκπαιδευτικών ο ΑΣΕΠ. Από την στιγμή που όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα διορίζονται μέσω του ΑΣΕΠ εύλογα μπορεί να πει κανείς πως το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για του εκπαιδευτικούς. Εδώ όμως τίθενται δύο ερωτήματα: Γιατί να αλλάξει το υπάρχον σύστημα (ΑΣΕΠ-Πίνακας προϋπηρεσίας) καθώς λειτουργούσε χωρίς προβλήματα αδιαφάνειας και διαβλητότητας; Γιατί, αφού αποφασίστηκε αυτή η αλλαγή, δεν έδωσε μεγαλύτερο χρονικό μεταβατικό στάδιο στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς που είχαν διαφορετικό προγραμματισμό σύμφωνα με το απερχόμενο σύστημα πρόσληψης;
Η αναβάθμιση του ολοήμερου σχολείου με την εφαρμογή ενός νέου προγράμματος με απώτερο στόχο ''η τσάντα να μένει στο σχολείο''. Ήδη από τη νέα σχολική χρονιά θα λειτουργήσουν 800 πιλοτικά ολοήμερα σχολεία και από την μεθεπόμενη υποχρεωτικά σε όλες τις σχολικές μονάδες. Και εδώ ωστόσο προκύπτει το ερώτημα: Πώς μπορεί να εφαρμοστεί, σίγουρα ένα αναδιαμορφωμένο και καινοτόμο πρόγραμμα χωρίς τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές (ευρύχωρες τάξεις, αίθουσες υπολογιστών κλπ ) και χωρίς εκπαιδευτικό προσωπικό;

Η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας είναι ένα ζήτημα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι η εκπαιδευτική κοινότητα δεν φοβάται την αξιολόγηση αντίθετα την επιθυμεί. Μια αξιολόγηση, όμως, για να υλοποιηθεί ορθά και να αξιοποιήσουμε τα θετικά της στοιχεία πρέπει τα σχολεία να έχουν ίσες ευκαιρίες και επαρκώς εξοπλισμένα. Επιπλέον, η αξιολόγηση να μη στοχεύει στην κατηγοριοποίηση και σύγκριση των σχολικών μονάδων αλλά να εντοπίζονται οι αδυναμίες και εν συνεχεία να βελτιώνονται με τις απαραίτητες παρεμβάσεις. Μια αξιολόγηση, λοιπόν, ποιοτική και όχι ποσοτική. Συνεπώς, πώς είναι δυνατό να εφαρμοστεί η αξιολόγηση χωρίς τις απαραίτητες υποδομές και δίχως να έχει αποσαφηνιστεί με ακρίβεια ο σκοπός και οι επιμέρους στόχοι της;

Η θεσμοθέτηση του ''Μέντορα" έχει , δικαιολογημένα, προκαλέσει αντιδράσεις. Ο μέντορας, που θα είναι εκπαιδευτικός με μεγάλη διδακτική εμπειρία και συνήθως θα βρίσκεται στο σχολείο που υπηρετεί και ο δόκιμος εκπαιδευτικός, αναλαμβάνει να τον καθοδηγεί και στο τέλος της διετούς δοκιμής θα αξιολογείται από μια επιτροπή, χωρίς ωστόσο να έχει διευκρινιστεί από ποιους θα αποτελείται και ποιοι θα τους διαλέγουν. Αυτή η ρύθμιση, πέρα από την προχειρότητά της, κινείται και σε λάθος κατεύθυνση. Ο νέος εκπαιδευτικός δεν χρειάζεται ''μέντορες'' αλλά ουσιαστική επιμόρφωση και υποστήριξη.

Πέρα από τις παραπάνω ρυθμίσεις έχει ανακοινωθεί η μείωση της ύλης, στα θετικά μαθήματα, από την Πέμπτη Δημοτικού έως την Πρώτη Λυκείου, γεγονός που ανακουφίζει εκπαιδευτικούς και μαθητές καθώς τα τελευταία χρόνια υπήρχε υπερφόρτωση και τεράστια ύλη στα σχολικά βιβλία.

Επίσης, στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση έχουν τεθεί σημαντικοί στόχοι όπως, το ολοήμερο γυμνάσιο και η επανεξέταση του θεσμού των Πανελλαδικών εξετάσεων στο Λύκειο. Επιπλέον, επίκεινται αλλαγές και στο πλαίσιο λειτουργίας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων.
Στο σημείο αυτό, όμως, πρέπει να επισημάνουμε ότι οι αλλαγές αυτές πραγματοποιούνται μέσα σ' ένα δυσοίωνο οικονομικό περιβάλλον για τη χώρα μας.
Η μεταρρύθμιση στην Παιδεία απαιτεί επαρκείς υλικοτεχνικές υποδομές , πρόσληψη εκπαιδευτικών ,άρα και σημαντική χρηματοδότηση.
Αντί αυτού βλέπουμε ότι στις τάξεις αυξάνεται το όριο μαθητών στους τριάντα, συγχωνεύονται αρκετά τμήματα και σχολεία, μειώνεται η πρόσληψη μόνιμων εκπαιδευτικών και αναπληρωτών, ενώ παράλληλα πολλές από τις θεσμικές αλλαγές που αφορούν τους εκπαιδευτικούς είναι άστοχες και καλλιεργούν την αβεβαιότητα.
Εύλογα, λοιπόν, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: Πώς θα γίνουν πράξη σημαντικές μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις που κοστίζουν χωρίς χρήματα , μείωση των προσλήψεων και με τους εκπαιδευτικούς θιγμένους από τις θεσμικές ανατροπές που τους αφορούν;
Η Εκπαίδευση στη χώρα μας τελικά θα βρει το βηματισμό της ή θα συνεχίσει να αναζητά την ταυτότητά της και για τα τα επόμενα χρόνια;

Ας ελπίσουμε, επιτέλους, η Εκπαίδευση να αποτελέσει μια σοβαρή εθνική επένδυση με σαφείς βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους. Να κατανοήσουμε πως η Δημόσια Ποιοτική Εκπαίδευση είναι πρωταρχική προϋπόθεση για την βιώσιμη ανάπτυξη.
Επομένως, η επόμενη περίοδος για την Παιδεία είναι αρκετά κρίσιμη και όσοι φορείς εμπλέκονται μ' αυτήν οφείλουν να δείξουν υπευθυνότητα , σύνεση, ρεαλισμό και όραμα.

"Η εκπαίδευση είναι πράξη αγάπης και γι' αυτό είναι πράξη κουράγιου.
Δεν φοβάται την ανάλυση της πραγματικότητας, ούτε αποφεύγει τη δημιουργική συζήτηση ακόμα και με τον κίνδυνο αυτοαποκαλυφθεί ως παρωδία." (Paulo Freire)

Λευτεριά στην Παλαιστίνη....Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην Ελευθερία!

2010-06-06T14:13:00.002+03:00

* του Καραδημητρίου Μιχάλη, Γραμματέα Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Φίλες & φίλοι ,

οι τελευταίες μέρες συγκλονίζουν κάθε πολίτη του κόσμου, κάθε προοδευτικός άνθρωπος βγήκε τις τελευταίες μέρες στον δρόμο διαδηλώνοντας απέναντι στο σιωνιστικό κράτος των δολοφόνων, διατρανώνοντας το διαχρονικό αίτημα για “Λευτεριά στην Παλαιστίνη και τον Λαό της”. Ζήσαμε πριν λίγες μέρες ακόμα μια εγκληματική επίθεση σε αμάχους. Το Ισραήλ χτυπώντας την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας για την αποκλεισμένη Γάζα χτύπησε κάθε Δημοκράτη , κάθε προοδευτικό άνθρωπο, χτύπησε την ανάγκη για Ελευθερία.

Δυστυχώς η Διεθνής Κοινότητα και η Ελληνική Κυβέρνηση απλά καταδίκασαν το γεγονός, ως απαράδεκτο για την διεθνή ειρήνη. Καταδίκασαν και συνεχίζουν στον δρόμο της απάθειας και εξ αποστάσεως συμπάθειας στους αγωνιζόμενους παλαιστίνιους. Το Παλαιστινιακό δεν είναι απλά μια αραβο - εβραϊκή σύρραξη αλλά είναι μια ένοπλη κατοχή παλαιστινιακής γης από το σιωνιστικό καθεστώς. Και η κατοχή είναι γεγονός που κάθε Δημοκρατικός λαός οφείλει, όχι απλά να καταδικάζει αλλά εμπράκτως να πολεμά σε κάθε έκφανση πολιτικής.

Για την Ελληνική Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο δρόμος έπρεπε να είναι ένας, η διακοπή κάθε διπλωματικής, στρατιωτικής, οικονομικής σχέσης με το κράτος του Ισραήλ, ενός κράτους διεθνών δολοφόνων. Και γνωρίζει πολύ καλά η Ελληνική Κυβέρνηση την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην Γάζα, γνωρίζει η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός την αθλιότητα στην ζωή του παλαιστινιακού λαού και τους ηθικούς αυτουργούς της κατάστασης αυτής.

Η παράδοση μας επιβάλλει να αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου, πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο για να δοθεί οριστικό τέλος στην κατοχή και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Να δοθεί οριστική λύση, όχι σε ένα κείμενο “ψευδεπίγραφης ανακωχής”, αλλά σε ένα πλαίσιο αποχώρησης των Ισραηλινών από τα Παλαιστινιακά εδάφη με ταυτόχρονη παραπομπή των υπευθύνων για εγκλήματα πολέμου στο Διεθνές δικαστήριο και διεθνείς εγγυήσεις για την δημιουργία αυτόνομου και ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους.

Να αναλάβουν τις ευθύνες τους οι “προοδευτικοί” ηγέτες του κόσμου και να υπερασπιστούν το δικαίωμα κάθε πολίτη στην αξιοπρέπεια και στην ελευθερία. Όσο οι Παλαιστίνιοι θα ζουν στην Φυλακή τους, βλέποντας καθημερινά την αξιοπρέπεια τους να τσαλακώνεται, τα παιδιά τους να υποσιτίζονται, τον γείτονα τους να πέφτει από ισραηλινά πυρά, τόσο θα έχουμε εξεγέρσεις και μια νέα “Ιντιφάντα”.

“Στις εξεγέρσεις την ευθύνη δεν την φέρουν οι εξεγερμένοι,

αλλά οι καταπιεστές τους”

Θυσία σε βρώμικο βωμό , "Η Ιφιγένεια εν πλω"

2010-06-04T15:01:00.001+03:00

* του Αντώνη Γαλανόπουλου & Γαϊτάνη Φώτη

Τα περιθώρια μιας αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής

Βαγγέλης Πισσίας: «Θα περιμένουμε εντολή αν πρέπει να παραδώσουμε στο Ισραήλ ελληνικό πλοίο, με ελληνική σημαία στα διεθνή ύδατα, η ελληνική κυβέρνηση να βγει από τον ύπνο της… »

Χαράματα Δευτέρας 31/5/2010

Κάπου στα διεθνή ύδατα της ανατολικής Μεσογείου το κράτος-τρομοκράτης προέβει σε μια πράξη διεθνούς πειρατείας. Με οδυνηρή κατάληξη 9 νεκρούς, σύμφωνα πάντα με τις ισραηλινές αρχές, και ελαφρώς πάνω από 50 τραυματίες. Η βία της πράξης υψώνεται στο τετράγωνο καθώς η ανακοπή της αποστολής θέτει άμεσα σε κίνδυνο ανυπολόγιστο αριθμό ψυχών στην αποκλεισμένη περιοχή της Γάζας.

Το διαχρονικό ελληνικό ενδιαφέρον για τον ιστορικό παλαιστινιακό λαό πολλαπλασιάζεται εξ αιτίας της συμμετοχής δύο πλοίων με ελληνική σημαία στον Στόλο της Ελευθερίας. Η ιστορία έχει την τάση να παίζει μυστήρια παιχνίδια ακόμα και 28 χρόνια μετά. Ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά το βομβαρδισμό της Σάμπρα και Σατίλα από τους Ισραηλινούς και την εκδίωξη των Παλαιστινίων από το Λίβανο, έστειλε ελληνικά πλοία για να μεταφέρουν τους μαχητές της PLO μαζί με τον Αραφάτ σε ασφαλές μέρος, εν έτει 2010 ο ΓΑΠ επέτρεψε την κατάληψη πλοίων με ελληνική σημαία, σε διεθνή ύδατα, από ξένες στρατιωτικές δυνάμεις.
Στο σύντομο χρονικό διάστημα του ενός έτους κατάρρευσε όχι μόνο η ψευδαίσθηση της ισχυρής οικονομίας αλλά και το απατηλό όνειρο της Ελλάδας ως θεμελιακό παίκτη της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Η πτώση στη «άβυσσο» της πολιτικής εξάρτησης είχε βαθύνει αισθητά κατά την οκταετία Σημίτη με χαρακτηριστικά παραδείγματα το «δυνατό αεράκι» στα Ίμια και την παράδοση του Οτσαλάν. Μεσολαβεί η κυβερνητική παρένθεση της Νέας Δημοκρατίας που στιγματίστηκε από μια παθητική και γεμάτη ήττες εξωτερική πολιτική. Η νέα κυβέρνηση Πα.Σο.Κ ,παρ’ όλες τις περί αντιθέτου προσδοκίες, βάδισε στα γνώριμα μονοπάτια. Με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας βιαστήκαμε να δηλώσουμε υποταγή στον ατλαντικό άξονα(η πρώτη επίσκεψη του ΓΑΠ ήταν στο G.Brown). Ακολούθησε το λευκό στον Ο.Η.Ε για την καταδίκη της σφαγής στην Γάζα το 2008. Ο προχωρημένος βαθμός μονοδιάστατης εξάρτησης είναι διάχυτος στις γεωοικονομικές επιλογές (αγωγοί, αραβικές χώρες , BRIC ), καταδικάζοντας την Ελλάδα σε ρόλο «στρατιώτη» στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.

Ποια είναι και ποια τα περιθώρια μιας αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής;

Ακρογωνιαίος λίθος μιας διαφορετικής αντίληψης είναι η αλλαγή του γεωπολιτικού πλέγματος . Κάθε προσπάθεια υπό τις παρούσες συνθήκες θα είναι οριακά αποδοτική. Ένα σαφές παράδειγμα είναι οι αραβικές επενδύσεις στον Αστακό. Η κίνηση αυτή βρίσκεται μεν στην σωστή κατεύθυνση αλλά η ατλαντική κατεύθυνση της ελληνικής πολιτικής είναι ανάχωμα προς την μέγιστη αξιοποίηση. Ο πραγματικός αραβικός πλούτος βρίσκεται στις χώρες-απόκληρους του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης (Ιράν, Συρία ,Λιβύη, κ.τ.λ).

Μια διαφορετική αντίληψη επί της εξωτερικής πολιτικής πρέπει να εδράζεται σε ένα ξεκάθαρο όραμα πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας στην βαλκανική χερσόνησο. Τα βαλκάνια είναι ένας προνομιακός χώρος άσκησης επιρροής. Πλεονέκτημα σε αυτήν την προσπάθεια αποτελεί ο κοινός πολιτισμός, η παράλληλη ιστορική εξέλιξη και τα παρόμοια βιώματα των λαών.

Οι εκκρεμείς υποθέσεις αποτελούν βαρίδια και πρέπει να επιλυθούν σύντομα, αναζητώντας τα στρατηγικά πλεονεκτήματα. Το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι οι σχέσεις με την Τουρκία. Η Τουρκία ακολουθώντας το δόγμα Νταβούτογλου περί νέο-οθωμανισμού στοχεύει στην εδραίωση της ως περιφερειακή δύναμη. Οι εταίροι μας , μας αντιμετωπίζουν ως τον φτωχό συγγενή στην περιοχή και η ελληνική πολιτεία αποδεχόμενη αυτό το υποβιβασμό δεν αξιοποιεί την κεφαλαιωμένη ιστορική δυναμική της χώρας(προαναφερθείσες σχέσεις με βαλκάνια και αραβικό κόσμο) , ώστε η Ελλάδα να παίξει αυτό το ρόλο. Με αυτή τη λογική δεν μιλάμε για επιμέρους ζητήματα (Κύπρος , υφαλοκρηπίδα ) αλλά για «ζήτημα Τουρκιάς».

Λιγότερο κεντρική αλλά εξίσου σημαντική είναι και η επίλυση των εκκρεμοτήτων της χώρας μας με την Αλβανία και την F.Y.R.O.M*. Με τον βορειοδυτικό μας γείτονα πρέπει να επιλυθεί τάχιστα το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας. Αφενός η αμιγώς γεωστρατηγική σημασία για τους αγωγούς , αφετέρου γιατί κάθε διακανονισμός και επίλυση λειτουργεί στην ουσία ως ιστορικό-πλεονέκτημα για τον διακανονισμό με την Τουρκία. Μια τέτοια στρατηγική θα ωθούσε την Ελλάδα να κερδίσει πόντους σε αυτό που λέμε «αυλή των Βαλκανίων».

Ζούμε σε ένα ομιχλώδες τοπίο όπου οι τεκτονικές πλάκες του καπιταλισμού μετακινούνται γοργά προς τα ανατολικά. Ο νέος αυτός κόσμος έχει την τάση να αποκτήσει περισσότερους από έναν πόλους, χωρίς βέβαια κανένας ακόμα να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία των Η.Π.Α. Το ερώτημα που γενάται είναι αν μπορεί μια χώρα όπως η Ελλάδα να επιτύχει υπό τέτοιες ασταθείς συνθήκες μια αυτόνομη εξωτερική πολιτική και να μην αποτελεί δωρητή σώματος στην μια η την άλλη υπαρκτή ή αναδυόμενη δύναμη. Η θέση μας είναι πως η δογματικού τύπου προσκόλληση της Ελλάδας στο άρμα του ατλαντισμού έχει ίσως ολέθριες συνέπειες για την χώρα. Βιώσιμη εξωτερική πολιτική για την χώρα μας σημαίνει μικρότερου βαθμού εξαρτήσεις από διαφορετικούς πόλους (η γεωγραφική μας θέση ευνοεί κάτι τέτοιο) έτσι ώστε αυτές να ακυρώνονται μεταξύ όσο το δυνατόν σε υψηλότερο βαθμό. Ξέρουμε πως αρκετά από όσα προτείνουμε θεωρούνται εκτός «ελληνικής πραγματικότητας». Γνωρίζουμε όμως πως υπήρξε περίοδος που η χώρα έπιασε το νόημα της ιστορίας. Δεν έθετε εαυτόν στο απόσπασμα.

Inferno, purgatory, paradiso…

2010-05-27T13:59:00.003+03:00

* Κληρονόμος Γιώργος, Νέος Οικονομολόγος

Είναι πολύ δύσκολο να ξυπνάς από τον «μεγάλο ύπνο» και έτσι απότομα να αντικρίζεις τον γκρεμό που απλώνεται μπροστά σου. Είναι ακόμη πιο δύσκολο να αποβάλλεις την λογική του «παραμυθιού» που γενιές Ελλήνων μεγαλώσαμε, το παραμύθι της περήφανης και ισχυρής Ελλάδας που όλοι μας χρωστάνε μα εμείς σε κανένα. Τελικά και σε αυτό πέσαμε έξω. Ζούσαμε, επειδή μας άρεσε και μας συνέφερε, στο δικό μας τέλειο κόσμο, κυκλοφορούσαμε με ύφος περιούσιου λαού για τα κατορθώματα των προγόνων μας 2500 χρόνια πριν, λέχθηκε και από ορισμένους από μας μάλιστα το αλήστου μνήμης «Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι». Σήμερα, πόση περηφάνια και πόση αξιοπρέπεια μας απέμεινε; Επιτέλους θα πω εγώ, ξυπνήσαμε από το λήθαργο της «μετριοκρατίας» και έχουμε την ευκαιρία να μην πέσουμε στον γκρεμό.

Ευθύνη για την κατάσταση του Ελληνικού κράτους έχουμε όλοι. Από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο, από τον πρώτο πολίτη μέχρι τον τελευταίο. Η κοινωνία μας σήμερα είναι μια ηδονιστική κοινωνία, προϊόν της ακατάπαυστης εμμονής μας στο κυνήγι του «εύκολου» και του «πολύ». Αυτή η ηδονιστική κοινωνία πέρασε υπέροχα αυτές τις δεκαετίες και ασπάσθηκε το δόγμα της νεοελληνικής μαγκιάς, πως δηλαδή μπορεί κάποιος να δουλεύει ελάχιστα, να παίρνει πολλά ή να κάνει αρπαχτές, να είναι μόνιμος και να ζει πιο πλούσια από όσο δικαιολογείται. Μάθαμε την τέχνη, να τα κονομάμε από τα κοινοτικά κονδύλια των κουτόφραγκων, να παριστάνουμε τους αγρότες στα καφενεία και να παίρνουμε τις επιδοτήσεις.
Γίναμε φοροφυγάδες. Συνηθίσαμε στη λαμογιά και στο λάδωμα στις εφορίες, τις πολεοδομίες και όπου αλλού χρειαζόταν. Κι αν κάποιοι νιώθουν πως ανήκουν εκτός αυτής της κατηγορίας, θα είναι γιατί απλά δεν τους δόθηκε η «χρυσή ευκαιρία» της «πλαγίας» οδού.

Ευθύνη έχουμε και εμείς οι νέοι, που περάσαμε από τα αμφιθέατρα των ελληνικών πανεπιστημίων, βιώσαμε από τα μέσα την μετριότητα και την προχειρότητα της παιδείας που λαμβάνουμε. Συμβιβαστήκαμε με αυτή την μετριότητα.

Δεν βγήκαμε στο δρόμο να απαιτήσουμε την ριζική αναδόμηση του ελληνικού πανεπιστημίου, να διαμαρτυρηθούμε για την ποιοτική του απόσταση από τα δυτικά πανεπιστήμια. Η κουλτούρα του φοιτητικού κινήματος θεωρεί προοδευτικό την κρατικίστικη, γραφειοκρατική δομή και την ισοπέδωση. Παίρναμε μονοδιάστατα ρίσκο ξοδεύοντας χρόνο και χρήμα, πολλές φορές σε σπουδές χαμηλής ποιότητας που δεν εγγυόνται μια δημιουργική καριέρα.

Αντ’αυτού προχωρούσαμε σε πορείες και καταλήψεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, αντιδρούσαμε γενικά και αόριστα κατά των πρόχειρων αλλαγών που έφερνε κάθε κυβέρνηση. Αντί να κυνηγάμε τη γνώση μάθαμε να προοδεύουμε στα πανεπιστήμια με τον συνδικαλισμό και τα «κονέ».

Στον εργασιακό χώρο τα θεσμοθετημένα συνδικάτα απεργούσαν με σκοπό την ενσωμάτωση ενός παραπάνω επιδόματος στο μισθό και όχι για την αξιοκρατία και την ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών του κράτους.

Οι πολιτικοί μας; Η κορφή του παγόβουνου. Κανείς τους δεν είχε το σθένος υπό το φόβο του πολιτικού κόστους να βάλει μια «τάξη» στο χάος. Έλεγαν ψέματα σχετικά με τα δημόσια οικονομικά μας στους εταίρους μας. Επένδυσαν στις καρέκλες τους για λίγο περισσότερες μίζες, δεν σεβάστηκαν το χρήμα του ελληνικού λαού και εκμεταλλευόμενοι την αδιαφορία και την ανοχή μας, έβαζαν μεθοδικά τέλος στα όνειρα μας.

Inferno, κόλαση όπως την είχε περιγράψει ο Δάντης Αλιγκέρι στην «Θεία Κωμωδία» 700 χρόνια πριν! Άπληστοι, φιλήδονοι, βίαιοι με τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο μας, διεφθαρμένοι, κλέφτες… Ακόμα και κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις δεν θα μπορούσαν να διαφοροποιηθούν στην Ελλάδα του 2010.

Και τώρα τι; Πρέπει να πούμε όλοι ΩΣ ΕΔΩ. Οι κρίσεις διαχρονικά έδωσαν ευκαιρίες για ανατροπές, όχι όλες με μεγάλη επιτυχία και με το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όμως είναι στο χέρι μας να κάνουμε την κρίση ευκαιρία.

Purgatory. Ο δρόμος για τον παράδεισο δεν είναι στρωμένος από ροδοπέταλα. Αντίθετα μάλιστα, μεσολαβεί το καθαρτήριο, εκεί που οι αμαρτωλοί αγωνίζονται για εξαγνισμό.

Η μόνη μας όμως ανησυχία θα πρέπει να είναι να πιάσουν τόπο οι θυσίες, να βγούμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε μια νέα Ελλάδα, να ζητήσουμε εμείς τις αλλαγές, να μπούμε μπροστάρηδες στο αγώνα για στην ουσιαστική επανίδρυση του Ελληνικού κράτους. Να βρούμε μέσα μας τον εξωστρεφή, δημιουργικό, άπαικτο και ευρηματικό Έλληνα που χάσαμε στον δρόμο για μια ακόμη τηλεόραση και μια Cayenne.

Στο χέρι μας είναι να θυμηθούμε ότι η δουλειά δεν είναι ντροπή, ότι η μονιμότητα δεν είναι το παν, ότι το ρίσκο είναι στο αίμα μας και πως αυτός ο τόπος αξίζει όντως πολλά περισσότερα. Να εξεγερθούμε απαιτώντας μια νέα, ουσιαστική αυτή τη φορά, ανάπτυξη. Να φέρουμε την καινοτομία στο προσκήνιο, να πετύχουμε την αύξηση της παραγωγικότητας μας ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικότεροι σε διεθνές επίπεδο. Να επενδύσουμε στο συγκριτικό πλεονέκτημα της ποιότητας των εξαγώγιμων προϊόντων μας.

Όλα αυτά δεν γίνονται μόνα τους, θα πρέπει η ελληνική πολιτική ηγεσία να τεθεί ταγός μίας γενικότερης μεταμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι ανάγκη να σχηματιστούν νέες συμμαχίες στο κοινωνικό σώμα, έτοιμες να δείξουν τον δρόμο της αλλαγής. Με άλλα λόγια, χρειάζεται ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» (New Deal), τόσο μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων όσο και μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Να δημιουργήσει τα εχέγγυα εκείνα που θα βάλουν τέλος στην αιμορραγία των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση υποχρεούται να διασφαλίσει ότι στις θυσίες και στις ανταμοιβές θα συμμετέχουν όλοι και στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα.

Η πρόκληση είναι μεγάλη, η Νέα Ελλάδα που έχουμε την ευκαιρία να χτίσουμε είναι ο επίγειος παράδεισος, Paradiso, που περιέγραψε ο Δάντης Αλιγκέρι στην «Θεία Κωμωδία». Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι ανηφορικός και δύσκολος. Αναμφίβολα όμως αξίζει τον κόπο να θυσιάσεις το έτσι κι αλλιώς χαλεπό σήμερα για να βιώσεις ένα όμορφο και ελπιδοφόρο αύριο.

Ας αφήσουμε πίσω την γενιά του Πολυτεχνείου και ας γίνουμε η γενιά της Νέας Ελλάδας. Είναι στο χέρι μας….

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ 'Η ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ Ν'ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ??

2010-05-25T23:44:00.001+03:00

*Του Ηλία Μουσταϊρα-Μέλος Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να σας μεταφέρω τις σκέψεις, τις αγωνίες καθώς και τους προβληματισμούς μου για το μέλλον της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ.
Αρχικά, θέλω και εγώ με την σειρά μου να συμφώνησω πως είναι αναγκαίο να υπάρξει μια συλλογική και καθ'όλα σωστή οργάνωση, έτσι ώστε η Νεολαία ΠΑΣΟΚ να πορευθεί ενωτικά και μαζικά σε ένα μεγάλο πολιτικό-ιδεολογικό συνέδριο, το οποίο θα έχει ώς μέλημα του, την ξεκαθάριση του πολιτικού στίγματος καθώς και την πορεία που πρέπει να ακολούθησει η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, στο αμέσως προσεχές διάστημα.

Το πρόβλημα της χώρας μας, δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και ηθικό. Η απαξίωση που εξελίχθηκε σε οργή των πολιτών κατά του πολιτικού συστήματος και των διαχειριστών του, δεν έχει γενεσιουργό αιτία μόνο την οικονομική χρεοκοπία της χώρας. Έχει επιπλέον τη χρεοκοπία των αξιών, το αίσθημα της αδικίας, της ατιμωρησίας, της έλλειψης στοιχειώδους ευθιξίας από το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Η κατάσταση αυτή δυστυχώς χρόνο με το χρόνο, διογκώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και πρέπει κάποια στιγμή να εκλίψει εάν θέλουμε να λέμε πως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ένα κίνημα σοσιαλιστικό και ότι πρεσβεύει τις αξίες και τα ιδανικά που θέσπισε με τόσο μόχθο ο ιδρυτής μας ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Η πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξέφραζε τις δυνάμεις της εργασίας, τους ανέργους και τους αποκλεισμένους, τους αγρότες και τους μικρομεσαίους βιοτέχνες και επαγγελματίες, όλες τις κοινωνικές δυνάμεις που αυτοαναγνωρίζονται στο κοινωνικό μπλοκ των μη προνομιούχων.
Συνεπώς, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ θα πρέπει είναι μια οργάνωση που πιστεύει στα βασικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά του σοσιαλισμού και της προοδευτικότητας χωρίς όμως να στέκεται δέσμια σε δογματικά στερεότυπα και αντιλήψεις.

Η αριστερά θέλει τόλμη και είναι για τους γενναίους. Πρέπει να πορευθούμε με ξεκάθαρη φωνή και στοχευμένη πορεία προς τις αριστερές, προοδευτικές μας ρίζες, να γίνουμε μία νεολαία παρούσα και με ενεργή και δυναμική φωνήπου θα λαμβάνεται ουσιαστικά υπόψη για την διαμόρφωση και της κυβερνητικής πολιτικής του τόπου.

Στο σημείο αυτό όμως, τίθεται ίσως το σημαντικότερο ζήτημα όλων. Όλοι γνωρίζουμε ότι η εσωρέφεια και οι εσωκομματικοί ανταγωνισμοί δεν θα είναι αρωγοί στην προσπάθεια μας . Το φαινόμενο αυτό που αγγίζει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα πρέπει να το πολεμήσουμε. Η φωνή της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να είναι χειραγωγημένη, από ορισμένους που θέλουν ένα <μικρό> ΠΑΣΟΚ, για να εξυπηρετούν τα προσωπικά τους συμφέροντα και όχι αυτά του λαόυ.
Όσο και εάν ενοχλεί κάποιους αυτή είναι η πικρή αλήθεια, και πρέπει να την κοιτάμε κατάματα χωρίς υπέκφυγες και άλλου είδους δικαιολογίες. Όλοι μας συναντάμε ή έχουμε συναντήσει κατά καιρούς τέτοιου είδους πρακτικές, όχι μόνο στο τομέα της Νεολαίας αλλά και μέσα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ από την φοιτητική μας παράταξη, την ΠΑΣΠ.

Εδώ είναι που πρέπει όλα τα μέλη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, να βγούν μπροστά και να συγκρουστούν με αυτές τις νοότροπίες και την πολιτική συμφερόντων. Για εμάς, οι εκάστοτε θέσεις μέσα στα όργανα του κόμματος, πρέπει να είναι λειτούργημα και όχι η <<καρέκλα>> να είναι αυτοσκοπός. Εάν το καταλάβουμε αυτό, τότε μπορεί όλες οι ιδεές και οι προτάσεις του καθένος μας, για μία καλύτερη και αποδοτικότερη λειτουργία της Νεολαίας να μην μείνουν μόνο στα λόγια, αλλά τα λόγια να γίνουν πράξεις.

Τελειώντοντας, από τις παραπάνω παρατηρήσεις γεννάται το εξής ερώτημα: Τελικά δεν μπορούμε ή μήπως δεν θέλουμε ν'αλλάξουμε??

Η απάντηση πρέπει να είναι μία και μοναδική: KAI μπορούμε ΚΑΙ θέλουμε ΚΑΙ θα το πετύχουμε. Ο θυμόσοφος λαός λέει πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Άρα, εκεί που πρέπει να βασιστούμε εμέις για να τα καταφέρουμε είναι το τρίπτυχο που ανέφερε πάντα ο αείμνηστος σύντροφος Γεώργιος Γεννηματάς: ΑΓΩΝΑΣ, ΑΓΩΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ...

Ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης Δ.Ν.Τ./Ε.Ε.

2010-05-21T22:25:00.000+03:00

* Προοδευτική Κίνηση Νέων Αριστερών

Κατεβάστε την θέση μας σε αρχείο .pdf

"Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα, όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από τον ίδιο το Λαό της χωρίς ξένες εξαρτήσεις, επιρροές και επεμβάσεις για μια κοινωνία δίκαιη, όπου θα σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και η αποξένωσή του από το προϊόν του μόχθου του• για έναν άνθρωπο, που θα ολοκληρώνεται πνευματικά και πολιτιστικά και θα αναπτύσσει δημιουργικά τις πρωτοβουλίες του σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία δίχως άγχος, χωρίς καταπίεση. Το όραμα αυτό αλλά και η πορεία για την εκπλήρωσή του προσδιορίζουν την ιδεολογία και τη φυσιογνωμία του ΠA.ΣO.K."

1981: Συμβόλαιο με το Λαό

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Οι λαοί στις δύσκολες ώρες των μεγάλων κρίσεων, των πτωχεύσεων, των φυσικών καταστροφών ή των πολέμων επιχειρούν να ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα δεδομένα και να δημιουργήσουν μια καινοτόμα κατάσταση, πρωτόγνωρη για όλους. Σε αυτή ακριβώς την συγκυρία βρισκόμαστε σήμερα, και αυτή η ανατροπή μπορεί να αποτελέσει την λύση ή την εντατικοποίηση και περιπλοκή του προβλήματος. Μια σειρά από επιλογές μας έφερε εδώ, την ευθύνη των οποίων έχουν όλες οι κυβερνήσεις που κυβέρνησαν τον τόπο από την μεταπολίτευση και μετέπειτα, αλλά και ο ελληνικός λαός με την φιλοσοφία και την στάση ζωής του.

Είναι αρκετά προφανές ότι τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα θα ζήσουμε χαλεπούς καιρούς και ότι η δική μας γενιά θα επωμισθεί και θα πληρώσει μεταφορικά και ουσιαστικά τα λάθη του παρελθόντος, όχι ενός παρελθόντος αόριστου και γενικού, αλλά του παρελθόντος που αποτελεί ιστορικό γεγονός για τους ανθρώπους που μας έφεραν σ’ αυτό τον κόσμο, τους γονείς μας, τους γονείς όλων μας. Καθένας από αυτούς έβαλε ένα πετραδάκι ή περισσότερα στο να χτιστεί ο πύργος της Βαβέλ, που ονομάζεται Ελλάδα και είναι η χώρα μας, μια χώρα που κυριαρχεί η διαφθορά, η ανομία, η γραφειοκρατία, μια σάπια Ελλάδα που δεν μας αξίζει και δεν την θέλουμε.

Αυτή την Ελλάδα ήρθε να σώσει και να βγάλει από το αδιέξοδο ο σημερινός πρωθυπουργός, πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ , Γιώργος Παπανδρέου. Ενέπνευσε την ελπίδα σε μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων, σε μια μεγάλη μερίδα νέων Ελλήνων. Έδωσε ένα αισιόδοξο εναλλακτικό στίγμα, πρότεινε μια νέα ριζοσπαστική πολιτική λύση και κατέστησε σαφή σε όλους τους τόνους την ανάγκη να εισάγουμε και να ορίσουμε την πολιτική ηθική. Όλοι εμείς λοιπόν επιλέξαμε τον άνθρωπο αυτό να κυβερνήσει το καράβι που λέγεται Ελλάδα, να το βγάλει από την φουρτούνα και να το οδηγήσει σε ένα απάνεμο λιμάνι, όπου το πλήρωμα, όλοι οι Έλληνες θα μπορέσουν να ζήσουν με γαλήνη, με ηρεμία και πάνω από όλα με ασφάλεια. Κανείς μας δεν πίστεψε ότι η διαδρομή για την Ιθάκη μας θα μπορούσε να ήταν χωρίς απώλειες και θυσίες , εύκολη και «αναίμακτη», πιστέψαμε όμως ότι το καράβι θα φτάσει στην Ιθάκη με πλήρωμα και όχι άδειο, ότι η Ελλάδα θα βρει τον βηματισμό της, γεμάτη από Έλληνες που έχουν ανατρέψει τους εαυτούς τους, που θα έχουν δημιουργήσει ένα καράβι που θα αντέχει σε κάθε μελλοντική τρικυμία και που μέσα σε αυτό θα μπορέσουν να ζήσουν καλύτερα, ποιοτικότερα.

Έχει άραγε νόημα ένα καράβι που το πλήρωμα του θα φτάσει στο απάνεμο λιμάνι εξουθενωμένο και ενδεχομένως εξοντωμένο; Έχει άραγε νόημα ένα καράβι χωρίς πλήρωμα; Η ιστορία έχει δώσει τις απαντήσεις και έχει αποδείξει περίτρανα ότι όλα τα καράβια χωρίς ή με ελάχιστο πλήρωμα βούλιαξαν, γιατί ακόμα και μετά την τρικυμία δεν υπήρχαν αυτοί που θα τα συντηρήσουν.

Τα μέτρα εισοδηματικής πολιτικής που πήρε η κυβέρνηση προφανώς δεν είναι εντός του ιδεολογικού της πλαισίου, προφανώς δεν είναι αριστερά, προφανώς και είναι αντιλαϊκά. Η σοσιαλιστική λύση δεν είναι εμφανής και καταδεικνύεται σε όλους μας ότι απλά δεν υπάρχει, ότι ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να δώσει λύση σε τέτοιου μεγέθους προβλήματα, ότι τα νούμερα κάνουν την πολιτική και όχι η πολιτική τα νούμερα. Το γεγονός αυτό δεν είναι μια ήττα του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, είναι μια ήττα του σοσιαλισμού παγκοσμίως, είναι η κατάρρευση μιας ιδεολογίας που πολλοί πίστεψαν και μάχονταν για αυτή.

Και το ερώτημα είναι απλό. Ποιος είναι ο νικητής; Ο νικητής είναι το σύστημα, το σύστημα το οποίο όλες οι ιδεολογίες και πράξεις του παρελθόντος δημιούργησαν και κατέληξε να γίνει ανίκητο, να σκοτώσει τους ίδιους τους γονείς του. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυβερνήσεις παγκοσμίως έχουν καταλήξει να γίνουν απλά διαχειριστές του συστήματος, παρακολουθούν αυτή την δολοφονική επίθεση χωρίς να μπορούν να την σταματήσουν και παρασύροντας πίσω τους εκατομμύρια πολίτες πολλών χωρών και βεβαίως τους Έλληνες.

Το σύστημα λοιπόν αποφάσισε να εγκλωβίσει όλες τις κυβερνήσεις και την Ελληνική και να κερδοσκοπεί εις βάρους τους. Η Ελλάδα αποτελεί απλά την αφετηρία ενός ευρύτερου σχεδίου εξόντωσης. Η Ελλάδα αποτελεί απλά το πρώτο θύμα στην ζώνη του ευρώ και είναι δεδομένο ότι και άλλες χώρες έπονται. Ακριβώς σε αυτό το σημείο οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια στον πρωθυπουργό της χώρας Γιώργο Παπανδρέου για την επιτυχία του, να διεθνοποιήσει το Ελληνικό ζήτημα.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποφάσισε να ελέγχει τις πολιτικές των χωρών και να μας κρατά ομήρους, να μας μετατρέψει σε μια άβουλη μάζα που θα παράγει για αυτούς, να εκμεταλλευτεί τον πλούτο όλων των χωρών και να απομιζήσει μέχρι και την τελευταία ρανίδα αίματος των πολιτών, θέτοντας το ψευτοδίλημμα της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, την οποία έτσι και αλλιώς παραδίδουμε. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι απλά μία φράση, αλλά προϋποθέτει την οικονομική ανεξαρτησία την οποία έχουμε απωλέσει δυστυχώς επί μακρόν έχοντας μετατραπεί σε υποχείρια του συστήματος. Οφείλουν οι Κυβερνήσεις των κρατών να σταθούν απέναντι σε κάθε κερδοσκόπο. Να θέσουν το νομικό εκείνο πλαίσιο που θα βάζει τέλος στην ασυδοσία, τέλος στην εκμετάλλευση των μη προνομιούχων.

Δεν είναι βέβαια όλα τα μέτρα που πήρε η Ελληνική κυβέρνηση σε λάθος κατεύθυνση, δεν είναι όλα τα μέτρα αντιλαϊκά, υπάρχουν μέτρα που αλλάζουν την Ελλάδα, που την εκσυγχρονίζουν και αποτελούν θεμέλιο λίθο για την ανάπτυξη και εξέλιξη της στο μέλλον. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέσα σε μόλις 6 μήνες και παρά το δυσμενές κλίμα έχει προχωρήσει σε τομές όπως η νέα Αρχιτεκτονική στην Αυτοδιοίκηση με το σχέδιο «Καλλικράτης» αλλά και ο τρόπος που το Κυβερνητικό σχήμα λειτουργεί και Νομοθετεί στα πλαίσια ευρείας διαβούλευσης και συμμετοχικής δημοκρατίας.

Παρολ’ αυτά η αύξηση του Φ.Π.Α. 4 μονάδες από την αρχή του έτους, η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης κυρίως στα καύσιμα αλλά και σε άλλα είδη, ο περιορισμός του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η αύξηση της φορολογίας των νομικών και φυσικών προσώπων είναι μέτρα σε λάθος κατεύθυνση τα οποία θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια την χώρα σε βαθιά ύφεση και σε υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε ότι τα μέτρα αυτά δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω παρά μια προαπαίτηση προκειμένου να δανειστούμε από τον μηχανισμό στήριξης. Να δανειστούμε κυρίως για να αναχρηματοδοτήσουμε το ήδη υφιστάμενο χρέος. Μια αύξηση δίχως εστίαση στο τρόπο αποπληρωμής του. Μοναδικό τρόπο και δρόμο αποτελεί η αναπτυξιακή πολιτική στην χώρα και η ουσιαστική αύξηση της παραγωγικότητας.

Ο Ελληνικός λαός, ακόμα μια φορά καλείται να κάνει θυσίες και υπομονή για το Εθνικό συμφέρον. Η νέα γενιά καλείται να υποτάξει τα όνειρα της στο “δημοσιονομικό καλό” βιώνοντας ακόμα πιο έντονα την ανεργία, την ανασφάλεια και την εποχή της ελαστικής απασχόλησης. Τα άγρια “σύννεφα” του νεοφιλελευθερισμού συγκεντρώθηκαν πάνω από την χώρα μας και η απειλή του κατακλυσμού είναι πλέον εμφανής.

Μπροστά στην σημερινή κατάσταση η Ελληνική Κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί και άλλες περικοπές, η νέα γενιά, οι εργαζόμενοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι δεν μπορούν να κάνουν και άλλες θυσίες. Ο Ελληνικός Λαός δεν μπορεί να θυσιαστεί για μια Κρίση στην οποία έχει το μικρότερο μερίδιο, δεν μπορεί να θυσιάσει τα όνειρα του, τις ανάγκες του, το μέλλον των παιδιών του. Είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε βαθείς κοινωνικούς διαχωρισμούς προκαλώντας τρομερές κοινωνικές ανισότητες και αδικίες.

Ως νέοι αριστεροί , πιστοί στις αρχές, μας οφείλουμε να καλέσουμε την Κυβέρνηση του Κινήματος μας , να διασφαλίσει στην πράξη την Εθνική μας Κυριαρχία. Να διασφαλίσει ότι δεν θα πληρώσουν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα μια κρίση που δεν δημιούργησαν. Να διασφαλίσει την Λαϊκή Κυριαρχία απέναντι στις επιταγές του παγκοσμίου νεοφιλελευθερισμού.

Υπάρχει και άλλος δρόμος, είναι ο δρόμος της ιστορικής μας παράδοσης, ο δρόμος της «ανυπακοής» σε επιταγές και νόρμες της παγκόσμιας ολιγαρχίας. Υπάρχει ο δρόμος που δεσμευτήκαμε στον Ελληνικό λαό τον Οκτώβρη του 2009. Υπάρχει ο δρόμος του «Κρατικού παρεμβατισμού» , με ένα κράτος συμμέτοχο και ρυθμιστή της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Συγκεκριμένα οφείλει το Κράτος να ασκεί έλεγχο στην τιμολογιακή πολιτική των ειδών πρώτης ανάγκης, με στόχο την προστασία του καταναλωτή από τις ορέξεις των καρτέλ. Οφείλει η πολιτεία να ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στο συχνά ανεξέλεγκτο τραπεζικό σύστημα καθορίζοντας με τις πολιτικές της τόσο τα επιτόκια όσο και τις εγγυήσεις – όρους δανεισμού των πολιτών. Διαμορφώνοντας ένα ουσιαστικό σύστημα ανεξάρτητων αρχών και μηχανισμών μπορεί ένα σύγχρονο κράτος να γίνει κράτος ρυθμιστής και ατμομηχανή της Ανάπτυξης.

Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να αναλογισθεί άμεσα το αντίκτυπο των μέτρων στην καθημερινότητα των πολιτών. Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε πολιτικές προστασίας των «μη εχόντων» και «μη προνομιούχων».

Αναγκαία αντισταθμιστικά οφέλη για τον πολίτη η ενίσχυση της Δημόσιας Δωρεάν Ποιοτικής Παιδείας και Υγείας ως ύψιστα κοινωνικά αγαθά. Σε ένα πολίτη που φορολογείται με τον σκληρότερο τρόπο ευθύνη της Κυβέρνησης είναι η παροχή ποιοτικών, αναβαθμισμένων και ευέλικτων υπηρεσιών.

Το κράτος Δικαίου θα δομηθεί πάνω στην Κοινωνική Δικαιοσύνη και την ευνομία, με κοινούς νόμους για κάθε πολίτη, χωρίς ευνοϊκή μεταχείριση κανενός. Είναι ευθύνη για την Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να προχωρήσει σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες ώστε να οδηγηθούν στην Ελληνική Δικαιοσύνη όλοι όσοι οδήγησαν την χώρα στην σημερινή κατάσταση. Να οδηγηθούν στην φυλακή πρώην Υπουργοί και Πρωθυπουργοί. ΟΛΟΙ όσοι καπηλεύτηκαν την Δημοκρατία. ΟΛΟΙ όσοι συγκάλυψαν. ΟΛΟΙ όσοι συνέβαλλαν. ΟΛΟΙ έχουν ευθύνη που πρόδωσαν τις θυσίες του λαού και το Εθνικό συμφέρον. Χαιρετίζουμε, υποστηρίζουμε, ενδυναμώνουμε κάθε πρωτοβουλία στην κατεύθυνση αλλαγής του Νόμου περί ευθύνης Υπουργών και της άρσης Βουλευτικής Ασυλίας και τις ευρύτερης εξυγίανσης του Πολιτικού συστήματος.

Να προχωρήσουμε επιτέλους στην ΑΝΑΤΡΟΠΗ του χθες, γράφοντας την νέα μεταπολίτευση πάνω σε λευκό χαρτί. Ο Γιώργος Παπανδρέου και η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα έχουν την χρυσή ευκαιρία να κάνουν την υπέρβαση δημιουργώντας το αύριο , αρκεί να τολμήσουν αψηφώντας τις σειρήνες των μονοδρόμων.

Υπάρχει άλλος Δρόμος …ας τον ακολουθήσουμε!

Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΣΥΝΑΔΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ 10ΕΤΙΑ

2010-05-15T19:17:00.002+03:00

ΜΑΥΡΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΑΣΟΚ Ν.ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γενιά μας, η γενιά πλέον των 600 ευρώ θα είναι η πρώτη γενιά που θα ζήσει πολύ χειρότερα από όλες τις προηγούμενες. Είναι δεδομένο ότι η ανεργία θα εκτιναχτεί ακόμα περισσότερο στα ύψη. Τα δημόσια πτυχία συνεχώς χρόνο με τον χρόνο υποβαθμίζονται. Οι εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό καταργούνται, στον βωμό του κεφαλαίου και των ισχυρών. Το μέλλον της Νεολαίας του τόπου γίνεται όλο και πιο δυσοίωνο και αμφισβητούμενο όσο ποτέ άλλοτε.

Γι’ αυτήν την κατάσταση βέβαια ευθύνες έχουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου και κυρίως οι κυβερνώσες από την μεταπολίτευση και έπειτα. Κύρια ευθύνη όμως έχει η προηγούμενη κυβέρνηση που παρέλαβε μια χώρα με μεγάλες προοπτικές βελτίωσης της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης και την παρέδωσε καταχρεωμένη, χρεοκοπημένη και παραδομένη στα χέρια των κερδοσκόπων της διεθνούς οικονομικής φάμπρικας.

Το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνοντας εκ νέου τις τύχες της χώρας έπρεπε να κάνει αυτό που πάντα έκανε στις δύσκολες στιγμές. Έπρεπε να βγάλει την χώρα κυρίως από την εσωτερική κρίση. Ο μηχανισμός στήριξης που επιτεύχθηκε με τις προσπάθειες του πρωθυπουργού μας ήταν μια δικλείδα ασφαλείας ώστε να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Τα αντιλαϊκά μέτρα που πάρθηκαν (ως αντάλλαγμα για την επίτευξη του μηχανισμού) κατά πολλούς αναγκαστικά, είναι αυτά που θα έπρεπε να αποφευκτούν σε μία περίοδο που τα πάντα αμφισβητούνται , η μέση τάξη βάλλεται από παντού και οι ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών ομάδων αμβλύνονται χρόνο με τον χρόνο.

Αντί αυτών θα έπρεπε να φορολογηθούν με τον πλέον σκληρό τρόπο όλες εκείνες οι τάξεις που τα προηγούμενα χρόνια κατασπάραξαν το ελληνικό δημόσιο, όλοι εκείνοι οι μεγάλο - επιχειρηματίες που κέρδιζαν ασύστολα σε βάρος των μικρομεσαίων, να φορολογηθεί πολύ περισσότερο η εκκλησιαστική περιουσία, να παρθούν σκληρότερα μέτρα εναντίον της διαφθοράς και εν τέλει πριν παρθούν αυτά τα μέτρα, να γίνει άρση της βουλευτικής ασυλίας και να μπουν φυλακή οι εντολοδόχοι και τα λαμόγια εκείνα που με τις συμπεριφορές και τις πράξεις τους οδήγησαν την χώρα στην κατάρρευση και την παρακμή.

Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ (σε κεντρικό επίπεδο) το προηγούμενο διάστημα έμεινε απούσα από τα μεγάλα γεγονότα της χώρας. Απούσα από τις Ευρώ-Εκλογές, απούσα από την μεγάλη νίκη του κινήματος στις Εθνικές Εκλογές και έπειτα απούσα από τις μεγάλες εξελίξεις που ανατράπηκαν ιδεολογίες οράματα και κατακτήσεις γενεών εν ονόματι της οικονομικής κρίσης. Με 3 δελτία τύπου εκατέρωθεν δεν δείχνει το στίγμα της η μεγαλύτερη νεολαιίστικη οργάνωση. Απαιτείται ένας μεγάλος συλλογικός ανοιχτός διάλογος με ολόκληρη την γενιά μας για να προκαθορίσουμε το πολιτικό στίγμα της, για την επόμενη τουλάχιστον 10ετια. Απαιτείται να πραγματοποιηθεί Ανοιχτό Πολιτικό Συνέδριο Νέας Γενιάς όπου θα ακουστούν όλες οι φωνές και οι τάσεις της νεολαίας μας. Και εφόσον ολοκληρωθεί αυτό να δρομολογηθούν οι εξελίξεις που θα ανανεώσουν τα πολύ κουρασμένα-γερασμένα όργανά της.

Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια έχασε το βασικό προτέρημά της. Να προλαμβάνει τις εξελίξεις και όταν πρόκειται για ζητήματα που την αφορούν να κάνει σκληρή αντιπολίτευση ακόμα και όταν ο πολιτικός της φορέας είναι στην κυβέρνηση. Έχασε τις αρχές και τις αξίες της και τέλος έχασε την επαφή και την επικοινωνία με την βάση της.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα….

Πολιτικό Συνέδριο Νέας Γενιάς εδώ και τώρα….

Και έπειτα Οργανωτικό Συνέδριο για την ανανέωση του οργάνου…..

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΝΕΩΝ…..

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ….

Η Νεολαία Σήμερα

2010-05-14T16:26:00.001+03:00

* Νεολαίοι Αριστερής Πρωτοβουλίας

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

Η χώρα βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση, κρίση οικονομική, κρίση πολιτική, κρίση πολιτισμική, κρίση αξιών. Η εξαετής διακυβέρνηση της Ν.Δ αποδιάρθρωσε τα πάντα. Οδήγησε την οικονομία στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αποδιάρθρωσε τις εργασιακές σχέσεις, τόνωσε την αδιαφάνεια, και γενικώς ευνόησε την αναξιοκρατία, αποπροσανατολίζοντας τελείως τη νεολαία και τις προοπτικές της.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση επέτεινε το έργο που είχε θέσει σε εφαρμογή η κυβέρνηση της Ν.Δ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ παρέλαβε μια χώρα ήδη διαλυμένη. Παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες του πρωθυπουργού, ορατή λύση από το αδιέξοδο δεν φαίνεται να υπάρχει. Η κυβέρνηση παλινδρομεί χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο με τους υπουργούς να συγκρούονται και να αλληλοαναιρούνται. Οι μισθοί των εργαζομένων περικόπτονται, τα ασφαλιστικά δικαιώματα αμφισβητούνται, η ύπαιθρος ερημώνει, τα πανεπιστήμια και γενικά η παιδεία βρίσκονται σε παρατεταμένη κρίση με αποτέλεσμα η ανεργία των νέων να αυξάνεται. Τα μέτρα λιτότητας που πάρθηκαν, και μάλιστα από μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, χαρακτηρίζονται από πολλούς ως τα σκληρότερα από τον καιρό της μεταπολίτευσης.

Η χώρα βρίσκεται ήδη υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Τα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά κεκτημένα χρόνων αμφισβητούνται στην πράξη. Εμείς οι νέοι είμαστε εκείνοι που καλούμαστε να σηκώσουμε το βάρος των σκληρών οικονομικών μέτρων. Το μέλλον μας είναι υποθηκευμένο στις απαιτήσεις του Δ.Ν.Τ. Κανένα όραμα, καμία ελπίδα και καμία διέξοδος δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Οι καιροί απαιτούν εγρήγορση και υπεύθυνη πολιτική στάση. Η ζωή και το μέλλον δεν χαρίζονται αλλά απαιτούν συνειδητή προσπάθεια και έντονη συλλογική δράση για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της αλλαγής. Έχουμε χρέος, ως νέοι που θέλουμε να είμαστε σοσιαλιστές, να μην αδρανούμε ούτε να βολευόμαστε και να αναλάβουμε υπεύθυνη δράση για την πορεία της χώρας και ιδιαίτερα της νεολαίας.

Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν μπορεί να παραμείνει άβουλη και ανενεργή σε ρόλο παρατηρητή. Τιμώντας την ιστορία και τους αγώνες μας οφείλουμε να λάβουμε θέσεις για όλα τα καυτά ζητήματα που αφορούν το μέλλον της νέας γενιάς, ώστε να μην καταλήξουμε νέοι χωρίς μέλλον και χωρίς προοπτικές. Με διαρκή αγωνιστικότητα, συμμετοχή και συντονισμένη δράση θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε και να δημιουργήσουμε το μέλλον που μας αξίζει.

ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί επί της ουσίας το συνδετικό κρίκο και το τελευταίο στάδιο πριν την ένταξη του νέου και της νέας στην κοινωνία της εργασίας. Ωστόσο, τα τελευταία 15 χρόνια ο συγκεκριμένος χώρος έχει μετατραπεί σε πεδίο αντιπαράθεσης και επιβολής προσωπικών επιδιώξεων του εκάστοτε Υπουργού παιδείας με συνέπεια οι πολιτικές που υιοθετούνται να μην έχουν μόνιμο και μακροχρόνιο χαρακτήρα.

Τέτοιου είδους, όμως, πρακτικές έχουν μετατρέψει και την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ένα σαθρό οικοδόμημα έτοιμο να γκρεμιστεί στις προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας. Μερικά από τα θέματα που οφείλουν να μας προβληματίζουν και να επιζητήσουμε λύσεις είναι η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο χώρο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Δημόσια και δωρεάν παιδεία

Οι θεμελιώδεις ελευθερίες και η άρνηση των ανισοτήτων επιβάλλουν το στοιχειώδες δικαίωμα στην εκπαίδευση, στη μόρφωση, στην κατάρτιση. Μόνο η δημόσια δωρεάν παιδεία μπορεί να προσφέρει ίσες δυνατότητες και ίσες ευκαιρίες σε όλους. Το δικαίωμα στην παιδεία είναι καθολικό και δεν πρέπει να πληρώνεται ούτε να εξαγοράζεται σε τιμές όπως τα εμπορεύσιμα αγαθά. Ο δημόσιος δωρεάν χαρακτήρας της παιδείας είναι αδιαπραγμάτευτος και πρέπει, επιτέλους, να συνοδευτεί και από αύξηση των κρατικών κονδυλίων. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αναγνωριστούν τα κολέγια ως ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ενώ κάθε προσπάθεια ίδρυσης μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων πρέπει να μας βρίσκει απέναντι.

Αυτό που απαιτείται είναι η ουσιαστική αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου και συνεπώς μια ουσιαστική αξιολόγηση τους μακριά από τις κατευθύνσεις της νεοφιλελεύθερης λογικής των Βρυξελλών, η οποία επιθυμεί πανεπιστήμια πολλών ταχυτήτων προκειμένου να κατασκευάσουν εξειδικευμένους απασχολούμενους.

Καθηγητές πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης

Ένα από τα φαινόμενα που παρατηρούνται έντονα τα τελευταία χρόνια είναι το γεγονός πολλοί καθηγητές να ζητούν αναστολή της ιδιότητας τους προκειμένου να απασχοληθούν σε άλλες θέσεις (κυβερνητικές ή μη). Όμως κατ’ αυτόν τον τρόπο ο θεμελιώδεις ρόλος τους, που είναι η διάδοση και επέκταση της γνώσης, αδρανεί. Η πολιτεία πρέπει να βάλει επιτέλους φρένο σε αυτές τις πρακτικές, ώστε τα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα να μην απογυμνώνονται, οι καθηγητές να αφοσιωθούν πλήρως στα ερευνητικά και διοικητικά τους καθήκοντα και κατά συνέπεια να συνεχίζεται απρόσκοπτα η εκπαιδευτική διαδικασία.

Φοιτητική εκπροσώπηση

Βασικό θέμα διαβούλευσης που έχει τεθεί επί τάπητος τόσο από την κυβέρνηση της Ν.Δ. όσο και από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι η μείωση της φοιτητικής εκπροσώπησης. Απώτερος σκοπός αυτών των συζητήσεων είναι η δημιουργία και σε τελική ανάλυση η επικράτηση ενός αυταρχικού πανεπιστημίου όπου θα ευνοούνται οι πρωτοβάθμιοι καθηγητές.

Ήδη, οι συζητήσεις στάθμισης της φοιτητικής εκπροσώπησης, που σκέφτεται να επιβάλλει το υπουργείο, κατ’ ουσία αποβλέπει στη μείωση της φοιτητικής συμμετοχής, για την εκλογή των πανεπιστημιακών οργάνων, γύρω στο 10%.

Αν η διοίκηση του Υπουργείου θέλει ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο, ας το ξεκαθαρίσει και όχι να προσπαθεί να το επιβάλλει με αριθμητικά τερτίπια. Το πανεπιστήμιο δεν είναι και ούτε πρέπει να γίνει τσιφλίκι κανενός είτε είναι κυβέρνηση είτε είναι καθηγητές.

Δηλαδή, αν αποκλειστούν οι φοιτητές, το Πανεπιστήμιο θα αποκτήσει μεγαλύτερη διαφάνεια επειδή θα εμπλέκονται μόνον οι διαπλεκόμενοι μεγαλοκαθηγητές; Άλλωστε είναι γνωστό το φαινόμενο σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα τα τμήματα να διοικούνται από συντεχνίες καθηγητών, οι οποίες συχνά εκλέγουν τους αρεστούς τους με συνέπεια να ικανοποιούνται οι μετριότητες και να αποκλείονται οι άριστοι.

Ας ελπίσουμε ότι η κ. Διαμαντοπούλου δεν θα ενδώσει στις λογικές που ξεκίνησε να εφαρμόζει η δεξιά και εξυπηρετούσε τα αναξιόπιστα και άφαντα μέλη ΔΕΠ που εργάζονται μόνο στους διαδρόμους των πανεπιστημίων. Ας ελπίσουμε ότι η κ. Διαμαντοπούλου δεν θα είναι εκείνη η υπουργός που σχεδιάζει το μέλλον της νεολαίας με την τελευταία αποκλεισμένη και απούσα.

Ζούμε σε μία αντιπροσωπευτική δημοκρατία και δεν αντιλαμβανόμαστε το λόγο που οι αντιπρόσωποι των φοιτητών δεν πρέπει να έχουν φωνή. Μήπως αυτοί που επιζητούν τον αποκλεισμό τους είναι εκείνα τα συμφέροντα που δεν μπόρεσαν ποτέ να τις εξαγοράσουν; Για να είμαστε ρεαλιστές, η διαπλοκή βρίσκεται αλλού και σίγουρα όχι στους φοιτητές. Για το λόγο αυτό η φοιτητική εκπροσώπηση όχι μόνο δεν πρέπει να εξαλειφθεί αλλά και να ενισχυθεί στο 50% των εκάστοτε εκλεκτόρων.

Πανεπιστημιακά Τμήματα

Ο σχεδιασμός και η ίδρυση πολλών πανεπιστημιακών τμημάτων στην ελληνική επικράτεια τα τελευταία χρόνια στόχευε στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών. Ωστόσο, βασίστηκε στην προχειρότητα και στην ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών των καθηγητών. Δημιουργήθηκαν πολλά τμήματα χωρίς ξεκάθαρο γνωστικό αντικείμενο, με συνέπεια σε πολλά να υπάρχει επικάλυψη καθώς τα προγράμματα σπουδών είναι παρεμφερή. Επιπλέον, τα τμήματα αυτά κάθε άλλο παρά αποτελούν σημείο σύνδεσης του νέου αποφοίτου με την παραγωγική διαδικασία της χώρας.

Όλα τα παραπάνω οδήγησαν στην στρέβλωση της ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών καθώς οι τελευταίες βασίζονται στους προϋπολογισμούς των πανεπιστημίων και των φοιτητών και όχι σε πραγματικές παραγωγικές και οικονομικές δραστηριότητες. Επιπλέον, πολλά από τα τμήματα αυτά δεν έχουν ζήτηση από πλευράς φοιτητών για την πραγματοποίηση των σπουδών τους.

Το Υπουργείο οφείλει να λάβει ουσιαστική δράση και να προχωρήσει σε συγχώνευση τμημάτων τα οποία δεν διαφοροποιούνται, προκειμένου να επιτύχει καλύτερης ποιότητας σπουδών αλλά και να εξοικονομήσει πόρους στην κατεύθυνση της χρηματοδότησης της έρευνας.

Διαγραφή φοιτητών

Οι σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης έχουν οδηγήσει πολλούς νέους στην αναζήτηση εργασίας, η οποία αποβαίνει εις βάρος των σπουδών τους καθώς κάτι συνέπεια στην καθυστέρηση λήψης του πτυχίου τους. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιχείρησε να επιβάλει τη διακοπή της φοιτητικής ιδιότητας σε εκείνους που έχουν συμπληρώσει έξι χρόνια φοίτησης. Όμως το δικαίωμα στη μόρφωση είναι αναφαίρετο και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το στερήσει. Άλλωστε, οι φοιτητές που βρίσκονται σε μεγάλα έτη σπουδών δεν δικαιούνται δωρεάν σίτιση και δωρεάν συγγράμματα καθώς και φοιτητικό πάσο γεγονός που αποδεικνύει ότι η διατήρηση της φοιτητικής τους ιδιότητας δεν αποβαίνει εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού.

Άσυλο

Βασικό συστατικό στοιχείο της σύγχρονης δημοκρατίας μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα είναι η διαμόρφωση ενός κατάλληλου πλαισίου για την ορθή λειτουργία του ασύλου ως μέσου ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Πρόκειται για δημοκρατικά κατοχυρωμένο θεσμό όπου όλοι οι φορείς της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητές, καθηγητές και διοικητικοί υπάλληλοι) οφείλουν να είναι προασπιστές προκειμένου να μην έχουμε φαινόμενα καταπάτησης και εκμαυλισμού του.

Δωρεάν συγγράμματα

Τα πανεπιστημιακά συγγράμματα οφείλουν να συνεχίσουν να διανέμονται δωρεών στους φοιτητές. Σε διαφορετική περίπτωση η γνώση θα μετατραπεί σε προνόμιο των λίγων και των εκλεκτών.

Επιπλέον, το κράτος οφείλει να εντατικοποιήσει τους ελέγχους στις συμβάσεις που συνάπτουν οι καθηγητές με τους εκδοτικούς οίκους σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού. Η έκδοση πανεπιστημιακών συγγραμμάτων δεν πρέπει να αποτελεί μέσο πλουτισμού και προς την κατεύθυνση αυτή τα πανεπιστημιακά ιδρύματα οφείλουν να αποκτήσουν δική τους αυτόνομη εκτυπωτική μονάδα, η οποία μεταξύ άλλων θα καταπολεμήσει τα φαινόμενα διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.

Δωρεάν σίτιση και στέγαση

Στις σημερινές δύσκολες οικονομικές συνθήκες το κράτος οφείλει να σταθεί αρωγός στην ελληνική οικογένεια η οποία θα στείλει τα παιδιά της να σπουδάσουν. Οι οικονομικά ασθενέστερες ομάδες φοιτητών πρέπει να συνεχίζουν να απολαμβάνουν της κρατικής μέριμνας για δωρεάν σίτηση και στέγαση. Διαφορετικά μια ελληνική οικογένεια θα αδυνατεί να ανταπεξέλθει στο δυσβάσταχο κόστος συντήρησης του φοιτητή ειδικά όταν το Πανεπιστήμιο βρίσκεται σε πόλη της Ελλάδας διαφορετική από εκείνη που διαμένει.

Συγχρόνως όμως, πρέπει να υπάρξει και διαφάνεια όσον αφορά στις συμβάσεις που υπογράφει το κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα με τα ξενοδοχεία, τις εστίες και τα εστιατόρια. Διαφάνεια όχι μόνο ως προς το οικονομικό σκέλος της συμφωνίας αλλά και ως προς την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Καθιέρωση του πολλαπλού συγγράμματος, το οποίο θα παρέχει τη δυνατότητα στο φοιτητή να διευρύνει τις γνώσεις του, και να αναπτύξει την κριτική σκέψη. Δεν θέλουμε τους νέους άβουλα όντα αλλά ανθρώπους με ισχυρή προσωπικότητα που θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της κοινωνίας.

Αξιολόγηση

Η ηγεσία του Υπουργείου οφείλει, επιτέλους, να δώσει ιδιαίτερο βάρος στην καθιέρωση ενός αξιοκρατικού μοντέλου αξιολόγησης των καθηγητών. Η αξιολόγηση πρέπει να είναι διαρκής, να λαμβάνει υπόψη σταθμισμένα το διδακτικό, ερευνητικό και διοικητικό έργο των διδασκόντων και να συμμετέχουν όλοι οι φοιτητές και σπουδαστές. Σκοπός είναι να μειωθούν τα φαινόμενα αυθαιρεσίας και να εκλείψουν οι καθεστωτικές λογικές και πρακτικές κυρίως όσων βρίσκονται στην βαθμίδα του καθηγητή.

Υλικοτεχνική Υποδομή

Το κράτος και το υπουργείο οφείλουν να δώσουν έμφαση στην αναμόρφωση και τη βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής των πανεπιστημίων και ιδιαίτερα εκείνων της περιφέρειας. Τα εργαστήρια στα περισσότερα πανεπιστήμια είναι ανεπαρκή για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των φοιτητών και είναι εφοδιασμένα με απαρχαιωμένο εξοπλισμό. Φαινόμενα που παρατηρούνται, κυρίως, στα πανεπιστήμια της περιφέρειας με αποτέλεσμα ο φοιτητής να μην επιθυμεί να συνεχίσει εκεί τις σπουδές του ή να επιδιώκει με κάθε τρόπο τη μεταγραφή του σε μεγαλύτερο ίδρυμα γεγονός που έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών. Είναι, επιτέλους, καιρός αυτή η χωρίς ουσιαστικό λόγο και αιτία μεταγραφολογία όσων έχουν, απλώς, τα ‘πολιτικά μέσα’ να σταματήσει και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου να μεριμνήσει ώστε οι σχολές να μπορούν να ικανοποιούν σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες καθηγητών και φοιτητών. Αναμόρφωση της βιβλιοθήκης των ιδρυμάτων και δημιουργία όπου δεν υπάρχουν με υλικό από τη σύγχρονη επιστημονική διεθνή βιβλιογραφία και όχι μόνο συγγράμματα των δεκαετιών του προηγούμενου αιώνα. Επιπλέον, είναι επιτέλους ανάγκη τα ιδρύματα να δώσουν έμφαση στην ηλεκτρονική αρχειοθέτηση των συγγραμμάτων κάτι το οποίο θα διευκολύνει την πρόσβαση των φοιτητών. Κάθε βιβλιοθήκη δεν χρειάζεται να εμπλουτίζεται μόνο με συγγράμματα πάνω στο γνωστικό αντικείμενο του τμήματος ή της σχολής αλλά να είναι σε θέση να παρέχει και ευρύτερες γνώσεις σε όλους τους τομείς της κοινωνικοοικονομικής ζωής.

Χρηματοδότηση

Το κράτος οφείλει επιτέλους να ικανοποιήσει ένα χρόνιο αίτημα που είναι η αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία.

Κανένα πολιτικό κόμμα δεν είναι αντίθετο σε μια τέτοια κατεύθυνση, όμως όταν έρχεται η ώρα το κρίσιμων αποφάσεων το Υπουργείο Παιδείας κωφεύει στις φωνές που ζητούν γενναία αύξηση των κονδυλίων. Η χρηματοδότηση οφείλει να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των ιδρυμάτων και να μην κατευθύνεται από οποιεσδήποτε πελατειακές σχέσεις κατά καιρούς αναπτύσσονται μεταξύ πρυτάνεων και προέδρων ΤΕΙ από τη μια μεριά και του Υπουργείου από την άλλη. Χρηματοδότηση με βάση συγκεκριμένους σκοπούς και σχέδιο και έλεγχος σε τακτά χρονικά διαστήματα για την ορθή κατανομή των πόρων, προκειμένου να υπάρξει η πολυπόθητη όσο και δυσεύρετη διαφάνεια.

ΑΝΕΡΓΙΑ – ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ένα από τα βασικότερα θέματα που οφείλουν να μας απασχολήσουν είναι η ένταξη των νέων στην κοινωνία της εργασίας και οι προοπτικές που μπορούν να δημιουργηθούν όσον αφορά το μείζον θέμα της εύρεσης εργασίας. Το τελευταίο διάστημα όλο και πληθαίνουν οι απόψεις που ισχυρίζονται ότι στη σημερινή δυσχερέστατη οικονομική συγκυρία και μπροστά στο φάσμα της ανεργίας, που πλήττει ολόκληρο τον εργαζόμενο ελληνικό λαό, οι νέοι είναι εκείνοι που βρίσκονται σε δυσχερέστατη θέση.

Η ανεργία των νέων συνεχώς αυξάνεται απόρροια της βαθιάς ύφεσης στην οποία έχει εισέλθει η ελληνική οικονομία. Το φαινόμενο αυτό εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τη συνοχή και την ομαλή εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας. Η αύξηση της ανεργίας συνοδεύεται με αύξηση της παραβατικότητας των νέων που συχνά εκδηλώνεται με εγκληματικές πράξεις (ληστείες, σύσταση συμμοριών, χουλιγκανισμός, δημιουργία νέων ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων, έντονες εκδηλώσεις ρατσιστικών φαινομένων, ναρκωτικά). Κάτι τέτοιο οδηγεί αναπόφευκτα στη μείωση του επιπέδου διαβίωσης.

Μια προοδευτική σοσιαλιστική κυβέρνηση οφείλει κατά προτεραιότητα να απαντήσει άμεσα και αποτελεσματικά στα παραπάνω προβλήματα. Δεν είναι μόνο ο δανεισμός του κράτους που πρέπει να απασχολεί τους κυβερνώντες αλλά και ο τρόπος και οι πολιτικές που θα ακολουθήσουν προκειμένου οι νέοι άνθρωποι να μπορέσουν να ενταχθούν ομαλά και να συμβάλλουν ενεργά στην παραγωγική διαδικασία της χώρας.

Η νεολαία χρειάζεται σταθερές εργασιακές σχέσεις. Κάθε προσπάθεια ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και δημιουργία θέσεων μερικής απασχόλησης τείνει να μετατρέψει την εργασιακή δύναμη της νεολαίας σε νέες δουλοκτητικές σχέσεις και συνεπώς να τους μετατρέψει από πολίτες σε υπηκόους. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτείται πρώτα από όλα η διατήρηση των σταθερών αμοιβών (14 μισθοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα). Επίσης, χρειάζεται να κατοχυρωθεί ο σεβασμός του ωραρίου εργασίας (πενθήμερο-οκτάωρο). Η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου είναι απαραίτητη για την πολιτική και πολιτισμική εκδήλωση όλων των ανθρώπων και ιδιαίτερα της νεολαίας για να μην καταντήσουν αμελείς πολίτες που μόνο εργάζονται.

Η διαρκής επιμόρφωση και η συνεχής δια βίου μάθηση, ιδιαίτερα στο δημόσιο τομέα, είναι απαραίτητη ώστε να αναπτύσσονται συνεχώς δεξιότητες και η εργασία να γίνεται δημιουργική και αποδοτική και όχι μηχανοκρατική και άβουλη όπως θέλει το νέο καπιταλιστικό πνεύμα.

Χρειάζεται να δοθούν ειδικά κίνητρα για την παραμονή των ελληνικών επιχειρήσεων στην ελληνική επικράτεια αλλά και αυστηροί έλεγχοι όσον αφορά στη διαχείριση των κρατικών κονδυλίων. Ειδικές επιδοτήσεις για τη δημιουργία θέσεων εργασίας κυρίως για τους νέους. Επαναδιαπραγμάτευση του ΕΣΠΑ και του ΤΕΜΠΜΕ προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε ποσοστό 40%. Η πρόσφατη εμπειρία έδειξε ότι στα ήδη εφαρμοζόμενα αντίστοιχα προγράμματα οι μεγάλες επιχειρήσεις απορρόφησαν τα κονδύλια χωρίς όμως να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Με άλλα λόγια, η χώρα πρέπει, επιτέλους, να αποφασίσει ότι θέλει επενδύσεις ώστε να ξεκινήσει ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός επενδυτικού σχεδίου ικανού να αντιμετωπίσει τη μεγάλη μάστιγα που λέγεται ανεργία. Η λήψη μέτρων καιροσκοπικού και βραχυχρόνιου χαρακτήρα κάθε άλλο παρά συμβάλει στην υλοποίηση ενός τέτοιου σκοπού. Ο νέος αποτελεί το πιο παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας και αυτό οφείλει να αναδείξει η κυβέρνηση.

Σε όλα τα παραπάνω, βασικό συστατικό στοιχείο αποτελεί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και του διαδικτύου στην περιφέρεια. Δεν νοείται στην εποχή μας να υπάρχουν ακόμη ελληνικές πόλεις και χωριά όπου είτε είναι περιορισμένη είτε δεν υπάρχει και δεν προσφέρεται καμία δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο.

Ως νέοι οφείλουμε να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να αναλάβουμε δράση. Δεν χρειάζεται να ανεχθούμε όλους εκείνους που μας θέλουμε άβουλα όντα προκειμένου να μπορούν ανενόχλητοι να καθορίζουν τις τύχες μας. Έχουμε φωνή, έχουμε γνώμη και πρέπει να την αναδείξουμε. Η αναπτυξιακή πορεία της ελληνικής κοινωνίας πρέπει να σταματήσει να βασίζεται σε σαθρά θεμέλια όπως οι διακυμάνσεις της χρηματιστηριακής αγοράς αλλά να αξιοποιεί την παραγωγική δραστηριότητα και αποδοτικότητα των πολιτών της.

ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

2010-05-12T16:09:00.003+03:00

*Διαμαντής Κουμαριάς, ΠΑΣΠ ΝΟΜΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

Ας κάνουμε τη σιωπή ψίθυρο…

…τον ψίθυρο φωνή…

…και τη φωνή ΚΡΑΥΓΗ…

ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΟΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ…

ΚΑΝΕΝΑ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ…

ΚΑΜΙΑ ΒΙΑ…

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ

ΜΙΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ ΠΛΕΟΝ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Μ.Μ.Ε.

ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ

ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ

Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗ,

Η ΓΝΩΣΗ

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΝΙΚΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΜΑΧΗ

ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ, ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗΣ, ΑΝΙΚΑΝΗΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ, ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΠΟΙΩΝ «ΤΥΠΩΝ» ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ….

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΚΑΘΕ ΗΘΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΟΥ ΨΕΥΤΟΔΙΛΛΗΜΑΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΟ» ΚΑΙ ΤΙ «ΔΕΞΙΟ» ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ…

Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ Της ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ…ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ…ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ..ΤΗΣ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑΣ…ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ…ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΕΝΟΣ ΧΥΔΑΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ…ΕΝΟΣ ΥΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΑ ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ, ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΟΥ, ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ…

Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΡΩΜΑΤΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΒΑΘΜΟ, ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ..

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ ΣΤΑ ΣΩΣΤΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ…ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ…

Η ΑΠΟΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΣΧΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΤΕΣ, ΑΠΟ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ…

ΔΕΝ ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ. Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ «ΚΡΙΣΗ» ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ Η ΑΦΟΡΜΗ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΟΜΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΙΣ ΕΝΑΛΑΣΣΟΜΕΝΕΣ ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΞΙΩΣΗ, ΣΤΗΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΚΑΙ, ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ, ΣΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΘΕΙΑ.

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ. ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ Η ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ Η ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ, ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΟΛΕΜΑΤΟΣ. ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΙΔΙΟΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ. ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΑΞΙΩΝ, ΑΡΧΩΝ, ΗΘΙΚΗΣ…

ΚΙ ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΥΠΕΡΦΙΛΟΔΟΞΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΑ, ΔΕΝ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΤΟΤΕ ΑΠΛΑ ΘΑ ΔΙΑΙΩΝΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ, ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΑΛΛΟ ΠΙΟΝΙΑ ΣΤΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΟΥΣ.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΘΕΙ Η ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ «ΚΑΚΙΑΣ ΔΕΞΙΑΣ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ… ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΘΕΙ Η ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ «ΚΑΚΙΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ 15ΧΡΟΝΟΥ… ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΘΕΙ Η ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ «ΚΑΚΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΓΙΑ ΤΑ 4 ΑΘΩΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ MARFIN… ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΧΑΣΜΟ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΑΒΟΥΛΑ ΟΝΤΑ…

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΜΑΣ…

ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΑΠΛΟ:

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ «ΟΠΛΑ» ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ…

ΤΟ INTERNET, ΤΑ BLOGS, ΤΟ FACEBOOK…

ΣΤΗ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΔΗΛ. ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΠΟΨΕΩΝ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ, ΣΤΙΧΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΝΑΛΥΣΕΩΝ ΚΑΙ

ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΡΑΣΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ , ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΩΝ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ…..

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ,

ΣΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΣΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

ΣΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΣΤΟΧΩΝ

ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΝΕΩΝ…..

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ….

Πολιτικό Συνέδριο Νέας Γενιάς, Ικανή και Αναγκαία συνθήκη!

2010-05-12T15:06:00.004+03:00

*Καραδημητρίου Μιχάλης, Γραμματέας Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Σύντροφοι,

Μάης του 2010, ίσος ένας από τους ποιο κρίσιμους Μάηδες της Ελληνικής μεταπολιτευτικής ιστορίας. Η Ελλάδα στα πρόθυρα της δημοσιονομικής κατάρρευσης, λίγο πριν την πτώχευση και “στάση πληρωμών” καταφεύγει σε μεικτό μηχανισμό στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που έχει δημιουργηθεί για την οικονομική στήριξη της χώρας για πρώτη φορά.

Με την ανακοίνωση της ψήφισης του σχετικού νομοσχεδίου χιλιάδες εργαζομένων και πολιτών διαδηλώνουν πριν από λίγες μέρες σε όλη την Ελλάδα σε πρωτόγνωρες για την χώρα μας κινητοποιήσεις. Το Λαϊκό αίσθημα οργής και αγανάκτησης είναι καθημερινότητα στα μάτια κάθε πολίτη, νέου, εργαζόμενου. Η κρίση παίρνει διαστάσεις που αν και είχαν προβλεφτεί δεν είχε κανείς υπολογίσει το μέγεθος της. Είναι η στιγμή που η οργή έχει ένα στόχο το ίδιο το πολιτικό σύστημα που οδήγησε την χώρα σε αυτό το σημείο, τις πολιτικές και τους πολιτικούς που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ένα παγκόσμιο ζητιάνο. Το Λαϊκό αίσθημα είναι σαφές, να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν, να τιμωρηθούν ΟΛΟΙ όσοι έφεραν την χώρα μας στην σημερινή της κατάσταση.

Οι επιλογές των Κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια ήταν εκείνες που έφεραν την χώρα στο σημερινό αδιέξοδο. Τα σκάνδαλα, η διόγκωση του Δημόσιου τομέα με “χρωματιστές” προσλήψεις, η ατιμωρησία, η ανευθυνότητα σε συνδυασμό με την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση έχουν τα σημερινά αποτελέσματα.

Η ανάλυση της κατάστασης είναι το πρώτο βήμα και γίνεται καθημερινά σε τηλεπαράθυρα και συζητήσεις, το ερώτημα είναι ένα “Πως προχωράμε απέναντι σε αυτή την Κρίση; Πώς κάνουμε την Κρίση μεγάλη ευκαιρία για την Ανατροπή του χθες;”

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο η Κριτική , η διαμαρτυρία και η άρνηση. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε ο ωχαδελφισμός και η μετάθεση του προβλήματος σε μια άλλη γενιά. Η απάντηση είναι μία, είναι η απάντηση της δικής μας γενιάς, η διαμόρφωση μιας νέας ιστορικής περιόδου αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Είναι η νέα μεταπολίτευση που θα κάνει την Κρίση ευκαιρία για την Ανατροπή του χθες και την διαμόρφωση του αύριο.

Η δική μας γενιά θα έχει ίσως τις μεγαλύτερες συνέπειες της Κρίσης. Θα δούμε την ανεργία να μεγαλώνει, τους μισθούς να μικραίνουν, την ζωή μας να ελαστικοποιείται, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις να ατονίζουν , την ανταγωνιστικότητα να μας κατακλύζει, το μέλλον μας να τρομάζει. Η δική μας γενιά οφείλει να “Αλλάξει το σήμερα, να διαμορφώσει ένα νέο προοδευτικό όραμα για την νέα εποχή”.

Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε αυτή την συγκυρία καλείται να μπει στην αιχμή του δόρατος των μεγάλων Αλλαγών. Καλείται όχι να διαφυλάξει “κεκτημένα” και “κατακτήσεις” αλλά να διαμορφώσει την νέα ιστορική περίοδο, όπως έκανε και πριν από τρεις δεκαετίες. Καλείται να συγκροτήσει ένα ευρύτερο προοδευτικό νεολαιίστικο μέτωπο Ανατροπής αντιλήψεων και κατεστημένων και σύνθεσης προτάσεων και θέσεων για τις αναγκαίες μεγάλες τομές.

Η Ανατροπή και η Αλλαγή δεν μπορούν και δεν πρέπει να είναι απλά συνθήματα ευκαιρίας, οφείλουμε ΟΛΟΙ μαζί να τα μετουσιώσουμε σε πολιτική πράξη και δράση, οφείλουμε να τα κάνουμε όραμα και ελπίδα για την Γενιά μας. Η ευκαιρία αυτής της γενιάς είναι να μην ζήσουμε χειρότερα από την προηγούμενη και καλύτερα από την επόμενη. Η ευκαιρία μας είναι να ανοίξουμε εμείς το νέο ιστορικό κύκλο οριοθετώντας τον με τις ανάγκες και τα όνειρα μας.

Η ιδεολογική μας ταυτότητα δεν μπορεί να είναι ταυτότητα του χθες, αλλά του σήμερα και του αύριο. Η ιδεολογική μας ταυτότητα οφείλει να μεταφράσει την ιστορική μας παράδοση στο σημερινό παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Κάποτε απέναντι μας η συντήρηση της Δεξιάς και του παλατιού, σήμερα απέναντι μας είναι ο Νεοφιλελευθερισμός και οι μονόδρομοι του, απέναντι μας είναι το σύστημα των μίντια, των εκδοτών και του παγκόσμιου οικονομικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Απέναντι μας είναι η αδράνεια και κάθε εκφραστής της. Όπλο μας η γνώση, η νέες τεχνολογίες, η συμμετοχή και η σιγουριά μας για την ΝΙΚΗ.

Η κρισιμότητα της χρονικής συγκυρίας επιτάσσει την άμεση πραγματοποίηση πολιτικών ανοικτών διαδικασιών σε κάθε επίπεδο οργάνωσης της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Οφείλει κάθε στέλεχος, μέλος ή φίλος, αλλά και κάθε νέος να δώσει με την συμμετοχή του περιεχόμενο και κατεύθυνση στην Νέα Γενιά. Οφείλουμε ΟΛΟΙ μας να δώσουμε φωνή στην Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να αντιτάξουμε τις δυνάμεις μας απέναντι στην συντήρηση.

Το Πολιτικό Συνέδριο Νέας Γενιάς είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη έκφρασης πολιτικών θέσεων και ιδεολογικού πλαισίου για την Νεολαία μας. Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για την μαζικοποίηση του οργανωμένου νεολαιίστικου Κινήματος.

Οφείλουμε στην Γενιά μας και στα όνειρα μας να κάνουμε την υπέρβαση, να πιστέψουμε στην δύναμη μας, να δώσουμε το στίγμα μας, να γίνουμε παραγωγικοί και δημιουργικοί, να δώσουμε χρώμα στους αγώνες μας.

Να προτάξουμε την ανάγκη για μια Οικονομία που βάζει στο επίκεντρο τον Πολίτη και όχι τους αριθμούς. Να προτάξουμε την ανάγκη για ένα άλλο πρότυπο πράσινης ανάπτυξης. Να προτάξουμε την ανάγκη για στήριξη του εισοδήματος των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων. Να προτάξουμε την ανάγκη για μια Δίκαιη Κοινωνία που στο επίκεντρο των πολιτικών, βάζει τον πολίτη και τις ανάγκες του. Να παλέψουμε για την αυτονομία της πολιτικής και για Ιδεολογική Νίκη του Νέας Προοδευτικής Αριστεράς, απέναντι στην συντήρηση και στις νόρμες του νεοφιλελευθερισμού.

Η Κρίση θα γίνει ευκαιρία, μόνο αν πιστέψουμε στην Δύναμη μας!

Όχι στον Τρόμο του ΔΝΤ

2010-05-10T14:01:00.000+03:00

Διαμαντόπουλος Αλέξανδρος, Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Β’ Θεσσαλονίκης

H κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε στην δημιουργία από την Ευρωπαϊκή Ένωση του μηχανισμού στήριξης των χωρών μελών που έχουν ή πιθανώς να έχουν στο μέλλον προβλήματα ή θα βρεθούν στο στόχαστρο μιας διεθνούς κερδοσκοπίας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας.

Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είχε δηλώσει εξαρχής ότι δεν είναι δική μας επιλογή η συμμετοχή του Δ.Ν.Τ. σε αυτό το μηχανισμό στήριξης. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν μπορούσε να αγνοήσει την πραγματικότητα, ούτε μπορούσε να αφήσει τη χώρα στο έλεος των αγορών, υποθηκεύοντας έτσι τις προσπάθειες και τις θυσίες του ελληνικού λαού. Η απόφαση της Ελλάδος να ζητήσει την στήριξη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πάρθηκε με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και την ανάγκη νηνεμίας στην οικονομία.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κληθεί να διαχειριστεί μία πρωτοφανή κρίση στην οποία μας οδήγησε η καταστροφική διακυβέρνηση της ΝΔ, μια κρίση από την οποία δραπέτευσε εν μία νυκτί παραδίδοντας ουσιαστικά τα κλειδιά της χώρας και αφήνοντας την οικονομία αλλά και τον ελληνικό λαό στο έλεος των κερδοσκόπων.

Τον Οκτώβριο του 2009 ήμασταν μια χρεοκοπημένη χώρα. Σήμερα, έχουμε καταφέρει με σκληρό αγώνα να ανατρέψουμε τα δεδομένα, να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων εταίρων μας και να εξασφαλίσουμε έναν ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, έστω και με τη συμμετοχή του ΔΝΤ.Θεωρητικές απαντήσεις σε απλοϊκές ερωτήσεις, εάν συμφωνούμε με τη προσφυγή στο ΔΝΤ, ούτε αντικατοπτρίζουν τη πραγματικότητα αλλά αντιθέτως αποπροσανατολίζουν τη κοινή γνώμη. Είναι σαφές ότι η ανατροφοδότηση της μετρολογίας και ενός κλίματος τρόμου, καθόλου δεν βοηθάει την πορεία της ελληνικής οικονομίας αλλά και τα συμφέροντα της χώρας μας.

Εμείς έχουμε ήδη προχωρήσει σε σημαντικές αποφάσεις, ξεκινάμε ριζικές τομές, λάβαμε ακόμη και επώδυνα μέτρα πριν μας τα ζητήσουν. Η χώρα ζει στην χειρότερη πολιτική και οικονομική στιγμή της μεταπολιτευτικής της ιστορίας, το ΠΑΣΟΚ έχει χρέος να την οδηγήσει σε μια νέα εποχή καλύτερη για τους νέους αυτού του τόπου με αξιοκρατία, δικαιοσύνη και ισονομία.

Η μεγαλύτερη Μεταρρύθμιση της μεταπολίτευσης

2010-05-10T13:59:00.000+03:00

Διαμαντόπουλος Αλέξανδρος, Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Β’ Θεσσαλονίκης

Οι διαρθρωτικές ανεπάρκειες του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα αποτελούν έναν από τους βασικότερους ανασταλτικούς παράγοντες για την επίτευξη υψηλών ρυθμών οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Η συγκεντρωτική δομή της διοίκησης και η συσσώρευση τεράστιου όγκου εκτελεστικής φύσης λειτουργιών στα υπουργεία οδηγεί σε αναποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και αποσπούν σημαντική ενέργεια και πόρους από τον στρατηγικό σχεδιασμό και τη χάραξη πολιτικής στον τομέα ευθύνης τους.

Η συντριπτική πλειονότητα των ΟΤΑ δεν έχει σήμερα ουσιαστική οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, καθώς εξαρτώνται αποκλειστικά από την χρηματοδότηση της κυβέρνησης. Μόλις 212 Δήμοι διαθέτουν διαχειριστική επάρκεια που τους δίνει τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν τις χρηματοδοτικές δυνατότητες από το ΕΣΠΑ ή άλλες πηγές χρηματοδότησης από την ΕΕ.

Οι δομικές αλλαγές για τη ριζική ανασύνταξη του κράτους είναι η κατάλληλη απάντηση στην πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα.

Η Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης αποσκοπεί στην εξοικονόμηση πόρων των φορολογούμενων πολιτών μέσω του περιορισμού του αριθμού των ΟΤΑ και των νομικών τους προσώπων και στην εξορθολογισμένη διαχείριση. Ταυτόχρονα, το σημαντικότερο πλεονέκτημα της Νέας Αρχιτεκτονικής είναι η αναπτυξιακή της προοπτική. Θα πρόκειται για μια ανάπτυξη νέου τύπου που τα κύρια χαρακτηριστικά της θα βασίζονται στην αξιοποίηση των τοπικών και περιφερειακών συγκριτικών πλεονεκτημάτων, στο σεβασμό στο περιβάλλον και στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.

Με το συνολικό επανασχεδιασμό των επιπέδων διοίκησης της χώρας, το Πρόγραμμα Καλλικράτης διασφαλίζει πλέον την ισότιμη συμμετοχή των Δήμων και των νέων αυτοδιοικούμενων Περιφερειών, ως πραγματικών εταίρων στη χάραξη και στο συντονισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής στο πολυεπίπεδο μοντέλο διακυβέρνησης της ΕΕ.

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται να μας απασχολεί είναι η χωροθέτηση των νέων δήμων. Ο Καλλικράτης αποτελεί την μεγαλύτερη Μεταρρύθμιση στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Μια ευκαιρία για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τις τοπικές κοινωνίες.

Συνεχίζουμε...

2010-05-08T22:38:00.000+03:00

Φίλες και φίλοι,

συνεχίζουμε την συλλογή, υπογραφών, στηρίζουμε την διενέργεια Πολιτικού Συνεδρίου Νέας Γενιάς.

Για λόγους διαφάνειας, παρακαλούμε όσοι υπογράφουν να δίνουν όνομα και επώνυμο. Δεν θα δημοσιεύονται υπογραφές με ελλειπή στοιχεία. Όσες υπογραφές δεν έχουν Ονοματεπώνυμο θα διαγράφονται.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας!

Διαδώστε την σελίδα online υπογραφών: http://www.petitiononline.com/Neagenia/petition.html

Στείλτε τις απόψεις σας : politiko.sunedrio@gmail.com

Ανοικτά - Δημοκρατικά - Συμμετοχικά!

Είμαστε Εδώ!

Η επανάσταση είναι κυρίως στα μυαλά μας...

2010-05-07T21:29:00.000+03:00

* Γιούλη Τερζή, μέλος Εθνικής Αντιπροσωπείας Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είμαστε σε "πόλεμο"... Αθώοι άνθρωποι χάνονται, αθώοι άνθρωποι δολοφονούνται, αθώες συνειδήσεις βιάζονται καθημερινά, αθώες ψυχές χάνουν την ελπίδα, αθώα μυαλά βουλιάζουν…

Αλλά, η επανάσταση δεν είναι μόνο στους δρόμους, είναι κυρίως στα μυαλά μας…

Εν μέσω μιας απίστευτα δύσκολης συγκυρίας, σε μια χώρα που έχει βαλτώσει οικονομικά, πολιτιστικά και κοινωνικά, η φωνή μας πρέπει να δυναμώσει, το ανάστημά μας πρέπει να ορθωθεί. Απέναντι στους διαμορφωτές αυτής της κατάστασης, το όραμά μας πρέπει να γίνει πράξη, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Οι επαναστάσεις λοιπόν, για να φτάσουν στους δρόμους πρέπει πρώτα να γίνουν στο μυαλό και στις πράξεις μας, στις αντιλήψεις μας, στις συνειδήσεις μας, στα όνειρά μας.

Σε ένα παρόν που άλλοι διαμόρφωσαν για εμάς χωρίς εμάς. Με ένα μέλλον αβέβαιο και τρομακτικό, πρέπει εμείς να αποτελέσουμε τη λύση. Γιατί το μέλλον μας ανήκει. Και το μέλλον αυτό δε θα το χαρίσουμε σε κανέναν.

Δε θα γυρίζουμε πια τις πλάτες μας στο μέλλον. Θα τις γυρίσουμε απέναντι σε όσους έφτιαξαν το παρόν μας, όπως ήθελαν.

Μέχρι τώρα και μέχρι αύριο, αν δεν κάνουμε κάτι θα φταίμε όλοι μαζί. Γιατί τώρα τουλάχιστον είδαμε, τώρα τουλάχιστον ξέρουμε, τώρα δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια απέναντι στη φλόγα της ελπίδας που σβήνει.

Εμείς πρέπει να κάνουμε κάτι.

Εμείς είμαστε όλοι εκείνοι οι νέοι άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για τα προς το ζην. Όλοι εκείνα τα ανεξάρτητα μυαλά, που αγωνιζόμαστε για τα όνειρά μας. Που επιλέγουμε τη συμμετοχή από την αδιαφορία, που επιλέγουμε των αγώνα από την επανάπαυση, που επιλέγουμε τη ρήξη από το συμβιβασμό.

Εμείς είμαστε εκείνοι, που ακόμη κι αν πέσουμε στο πεδίο της μάχης, είμαστε αποφασισμένοι να δίνουμε τον αγώνα μας καθημερινά, μέχρι τελικής πτώσης.

Εμείς είμαστε όλοι εκείνοι που κάποιοι μας χαρακτήρισαν και πολύ δε περισσότερο προσπάθησαν να μας πείσουν ότι είμαστε η γενιά του καναπέ, η γενιά του φραπέ, η γενιά της λούφας.

Όχι κύριοι, εμείς είμαστε η γενιά που θα σας ανατρέψει. Εμείς είμαστε η γενιά που πρέπει και μπορεί να δώσει τη λύση.

Ο αγώνας αυτός είναι μακρύς. Ο αγώνας αυτός δε γνωρίζει χρώματα, σημαίες και φέουδα. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας ενάντια στα κατεστημένα, ενάντια στις εξαρτήσεις, ενάντια στη μιζέρια του χθες. Ενάντια σε όλους εκείνους που υποθήκευσαν το μέλλον μας. Ενάντια σε όλους όσους καπηλεύονται το παρόν μας. Ενάντια σε εκείνους ακόμη που βολεύονται στην απραγία τους.

Δεν είμαστε η νέα γενιά μόνο ηλικιακά. Είμαστε η γενιά των νέων αντιλήψεων, των νέων αξιών.

Το «χθες» έχει ήδη τελειώσει. Όσο κι αν γαντζώνεται στο σήμερα για να περάσει στο αύριο. Δε θα πάει παραπέρα… Κι αυτό είναι το δικό μας χρέος.

Μπορεί ακόμη να μη μας υπολογίζουν, σύντομα όμως θα μας φοβηθούν.

Το βάρος στις πλάτες μας φρόντισαν να είναι μεγάλο.

Θα το σηκώσουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Ραντεβού στα «πεδία των μαχών».

Εμείς θα είμαστε εκεί.

H Νεολαια Πα.Σο.Κ. απεναντι στις ιστορικες της ευθυνες

2010-05-06T11:41:00.001+03:00

* Αντώνης Γαλανόπουλος, μέλος Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Τα στελεχη της Νεολαιας κι οι φοιτητες της Π.Α.Σ.Π διαδραματιζαν,απο την ιδρυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.,σημαντικο ιδεολογικο κι οργανωτικο ρολο εντος του Κινηματος. Τα τελευταια χρονια ολοι εμεις σε κατ'ιδιαν συζητησεις τονιζουμε την απουσια πολιτικης.Η ιδεολογια κι η πολιτικη θυσιαστηκαν στο βωμο των ομαδων και των παραγοντων.

Καποτε ο χωρος της Νεολαιας ηταν προνομιακο πεδιο αναπτυξης των συγκρουσεων που ειχαν ως ζητουμενο τη μελλοντικη φυσιογνωμια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σημερα παραμενει ενας χωρος συγκρουσεων. Συγκρουσεων για τις καρεκλες και συγκρουσεων για την “επαγγελματικη-πολιτικη” καριερα ολιγων.

Αυτοι που τα πρωτα χρονια διαμορφωναν το κλιμα στο Κινημα ηταν οι νεολαιοι που συνηπηρχαν με το Π.Α.Κ. Οι νεολαιοι που ζητουσαν ενα κομμα με αριστερους ορους,προτασσοντας τον μαρξισμο ως εργαλειο αναλυσης,εμπνεομενοι απο τον Πωλ Σουιζυ και τον Σαμιρ Αμιν.

Σημερα η Νεολαια Πασοκ ειναι ενα θερμοκηπιο ανα-παραγωγης στελεχων παλαιοκομματικου τυπου.Ειναι εν αναμονει κομματικα στελεχη.Μαθαινουν να μιλουν απο νωρις με τη γνωριμη ξυλινη γλωσσα των τηλεοπτικων παραθυρων,να κοιτουν το ιδιωτικο συμφερον και να απομακρυνονται απο τα πραγματικα προβληματα.

Η Νεολαια Πασοκ που εφτανε στο σημειο να ασκει κριτικη και να αμφισβητει τον ιδιο τον Ανδρεα Παπανδρεου,σημερα υποτασσεται χωρις κανενα προβλημα σε πολιτικα και βουλευτικα γραφεια για να εξασφαλισει την επιβιωση της.

Απουσα απο την κοινωνικη και πολιτικη πραγματικοτητα,η Νεολαια Πασοκ αδυνατει να εκφρασει τις αναγκες των νεων που κοιτουν απαισιοδοξοι και τρομοκρατημενοι το μελλον.Εργατικες και κοινωνικες κατακτησεις παραβιαζονται βιαιως.Στο συνεδριο επανιδρυσης της Νεολαιας Πασοκ ζητουσαμε να μην ειμαστε η πρωτη γενια που θα ζησει χειροτερα απο τη προηγουμενη.Οι αυταπατες πλεον τελειωσαν.Το μελλον της νεας γενιας ειναι ζοφερο.

Καταφεραμε να ειμαστε η πιο απολιτικ γενια της Μεταπολιτευσης.Καταφεραμε να κρυβουμε τις ανησυχιες και τους φοβους μας στα χαμηλα φωτα των κεντρων διασκεδασης.

Η μονη ενδειξη οτι η γενια μας ειναι πολιτικα ζωντανη ηταν ο Δεκεμβρης του 2008.Και παλι η εκφραση της αντιδρασης ηταν διαστρεβλωμενη.

Ο μηδενισμος κι η τυφλη εξεγερση ασκουν πλεον μεγαλη ελξη στην απελπισμενη γενια μας. Κι οι ευθυνες μας βαραινουν.

Μας βαραινουν γιατι δεν μπρορεσαμε και δεν μπορουμε ακομη να δωσουμε μια αλλη διεξοδο.Δεν εχουμε ενα πολιτικο προταγμα,μια πολιτικη προταση που θα εκφρασει τη νεα γενια.Αναπαραγουμε ενα συστημα που καταπιεζει τη νεολαια και δικαιως εχουμε απαξιωθει στα ματια της.

Για να βγουμε στη κοινωνια,πρεπει πρωτα να αναζωογονησουμε την οργανωση μας.Η Νεολαια Πασοκ πρεπει να βρει ξανα το δρομο της πολιτικης,συναντωντας τις ριζες της σοσιαλιστικης ιδεολογιας της.Για να γινουμε η γενια της ανατροπης,πρεπει να φερουμε την ανατροπη πρωτα μεσα στο χωρο μας.

Η Νεολαια πασοκ ηταν παντα το πιο ριζοσπαστικο κομματι του Κινηματος.Ας ξαναβρουμε τον εαυτο μας ακολουθωντας την συμβουλη του Ανδρεα:”Το κομμα ενα βημα μπροστα απο την κυβερνηση και η Νεολαια ενα βημα μπροστα απο το κομμα”.

Ενα αμιγως πολιτικο συνεδριο ειναι ενα βημα προς αυτη τη κατευθυνση.Αν χασουμε αλλη μια ευκαιρια,θα παραμεινουμε απλοι χειροκροτητες,κλεισμενοι στην ομορφη γυαλα μας.Και τοτε το πολιτικο μας τελος δεν θα ειναι μακρια.

Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ ΣΕ ΕΘΝΟΣ ΚΛΕΦΤΩΝ ..

2010-05-06T02:27:00.000+03:00

* Δημήτριος Παυλακούδης, Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης

Τηλεπαράθυρα φωστήρων γεμάτα φωνές και κλαγγές και ουρλιαχτά δημοσιογράφων και ειδικών επί παντός επιστητού και πάσης κλεψιάς,πορείες του διεσπασμένου φυσικά ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος που ποτέ δεν πλούτισε ,που ποτέ δεν έκλεψε ,που πάντα προβάλλονταν από τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης ως η ψυχή της εργατιάς.Απεργίες όσων χάνουν χρήματα με τα νέα μέτρα,στάσεις εργασίας των πολύ κουρασμένων από τη δουλειά και την αέναη προσφορά προς την πατρίδα ή μάλλον παρτή-δα.Όσο για τους ελεύθερους επαγγελματίες ,τους μάγκες των κλειστών επαγγελμάτων και τους κεφαλαιοβιομήχανους που θίγονται επίσης με τα νέα μέτρα ,ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους τι να πει κανείς.Ειλικρινά τους λυπούμαστε όλοι γιατί προσέφεραν τόσα πολλά οι δύστυχοι στο ταλαίπωρο αυτό κράτος που με ποιο δικαίωμα αλήθεια έρχονται τώρα να τους πάρουν τον τίμιο ιδρώτα;

Αυτά περί του πτωχού πλην τίμιου ελληνικού λαού ή μάλλον της θλιβερής πλειοψηφίας του.

Όσο για τους πολιτικούς μας και αυτοι Έλληνες δεν είναι ;Αλήθεια που πήγε ο κύριος Καραμανλής και η καλή του παρεούλα που τόσο κουράστηκαν για να αδειάσουν τα ταμεία κσι να χρεώσουν την ήδη χρωμένη χώρα που παρέλαβαν με ακόμη 170 δις ευρώ μέσα σε 5 χρόνια,που πήγαν οι κάθε χρώματος και κόμματος βαρώνοι που εξήγγειλαν επί των εκάστοτε μετεμφυλιακών κυβερνήσεων μέτρα πάταξης του οικονομικού εγκλήματος;Λυπούμαι ειλικρινά αλλά οι ερωτήσεις πετάγονται όπως το νερό κατά τη γεώτρηση,ορμητικές,πιεστικές και κοφτερές και έν-τονες.

Γιατί όλοι μας τόσα χρόνια χέρι -χέρι αγκαλιά με τη συντήρηση και την κλεψιά ,έθνος κλεφτών εμείς σε κλέφτη κόσμο,κλέβαμε και χαιρόμασταν;
Που είναι οι Έλληνες αγρότες των κάμπων της Μακεδονίας και της Θεσσαλίάς που το πρωί ζυγίζανε τρεις φορές παράνομα το προιόν και δηλώναν πενταπλάσια παραγωγή για να λάβουν πενταπλάσια επιδότηση;
Που είναι οι ελαιοπαραγωγοί των νησιών και την Πελοποννήσου που δήλωναν πενηνταπλάσιο αριθμό δένδρων και αφού τσέπωναν για να το πούμε λαικά ,όπως αυτοί το χρήμα,άφηναν τη σοδειά αμάζευτη;
Που είναι οι αριστεροί καημένοι βαμβακοπαραγωγοί που μοίραζαν το βράδυ τις μίζες και τις επιδοτήσεις στα καφενεία και το βράδυ έβγαιναν στα μπλόκα και έστελναν στα χωράφια τους αλλοδαπούς ,που ποτέ δεν ασφάλιζαν και ποτέ δεν αντιμετώπιζαν ως ανθρώπους;
Μήπως σας κούρασα με τους αγρότες;

Οι ερωτήσεις συνεχίζονται ....

Γιατί διαμαρτύρονται σήμερα οι μεσήλικοι δημόσιοι υπάλληλοι που χάνουν τα επιδόματα τους ,όταν τόσα και τόσα χρόνια πήγαιναν στην εργασία τους με ύφος χιλίων καρδιναλίων και πληρώνονταν απλά γιατί οι κύριοι διάβαζαν εφημερίδα στον ΟΤΕ,γιατί οι αστυνομικοί έκοβαν βόλτες για να κάνουν καμάκι,οι καθηγήτριες για να συζητήσουν το δελτίο του star με τις φίλες τους,οι στρατιωτικοί για να το παίζουν άντρες και να νιώθουν οτι έτσι προασπίζουν το εθνικό συμφέρον βλέποντας προγράμματα υψηλού ενδιαφέροντος στην τηλεόραση ή πουλώντας δεύτερη εργασία παράλληλα με τη σύνταξη τους αφού ούτως ή άλλως έπρεπε στα σαράντα πέντε τους να ξεκουραστούνε.Για να μη πούμε για τους εφοριακούς,του τελωνειακούς και τους κάθε λογής εισπρακτικούς που τώρα γκρινιάζουν μάλλον γιατί τόσα χρόνια είχαν μάθει να τους βάζουν οι άλλοι χρήματα στην τσέπη και τώρα καλούνται να πληρώσουν.
Καλά για τους εθνικούς κεφαλαιούχους μας ,οι οποίοι είναι η ιερά μας και τίμια και πάντα μαχόμενη υπέρ της σωτηριάς των ψυχών και των σωμάτων ημών Εκκλησία,που πάντα προσεύχεται με το χέρι στην τσέπη και βγάζει κορόνες πατριδοκαπηλίας με χρυσά άμφια,οι εφοπλιστές μας που άλλοτε ονομάστηκαν εθνικοί ευεργέτες προκειμένου να ξεπλύνουν μαύρο παρά και οι τράπεζες που πλέον έιναι μόνο ιδιωτικές και οι εταιρείες παροχής υπηρεσιών τα λόγια είναι περιττά...Άλλωστε είπαμε όλοι αυτόι παρέχουν υπηρεσίες σε Θεό και ανθρώπους..
Όλα όμως τα παραμύθια όσο όμορφα και αν είναι έχουν και κάποιο τέλος και στο δικό μας παραμύθι ,μάλλον το τέλος δε μοιάζει καλό..Ή τουλάχιστον δε θά ναι καλό αν δεν πιάσουμε πάτο...
Αργά ή γρήγορα η ωραία κοιμωμένημητριά Ευρώπη ,μπροστά κι αυτή στα δικά της προβλήματα θα ξυπνούσε μη μπορώντας άλλον να θρέφει τον παρασιτικό ελληνικό λαό,που όλοι τον θεωρούν κλέφτη και απατεώνα και ο ίδιος αυτοθεωρείται περιούσιος λαός με δάφνες χριστιανοειδωλολατρών και τιμίων προγόνων αλλά αποδεικνύεταέθνος κλεφτών επι δεκαετίες...
Μάλλον αυτό το κομμάτι της ιστορίας που κατέχουμε ως λαός καλύτερα είναι αυτό της Τουρκοκρατίας με τους αγάδες ,τους μπέηδες και τους πασάδες (κάτι σαντους εθνικούς προαγωγούς),τους ραγιάδες και το λαουτζίκο που δούλευε για να δουλεύει και φυσικά τους ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΡΜΑΤΩΛΟΥΣ ,που μάλλλον μας επηρέασαν ως λαό περισσότερο από κάθε άλλο...
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΚΛΕΦΤΩΝ ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΥΡΙΣΤΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΕΡΑΣΕ ΚΥΡΙΟΙ ΣΥΝ-ΕΛΛΗΝΕΣ,
οπότε ας ξυπνήσουμε και ας καταλάβουμε τι ήμασταν προτού ο ήλιος δύσει οριστικά..

ΚΛΕΙΝΩ ΩΣ ΑΡΧΙΣΑ ΘΕΤΩΝΤΑΣ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΘΕ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ:

1.Μήπως έχει έρθει η ώρα ή πλησιάζει για την επανάσταση της γενιάς μας και η κατάσταση αυτή είναι η αφορμή για να γίνουμε επι τέλους κράτος;Μήπως πρέπει να διώξουμε τη στάχτη που μας γέμισαν οι προπάτορές μας και να μπούμε σε κάθε τομέα μπροστά εμείς αφήνοντας τους αγαπημένους μας καναπέδες;
2.Μήπως η επιλογή της στήριξης μηχανισμών ανάδειξης δημοσιουπαλληλικών νοοτροπιών και ο τζάμπα λαικισμός πρέπει να μπουν σε ιδεολογικά φέρετρα ,πριν βαδίσουμε στη νέα εποχή;
3.Λέτε ο Ν.Τσόμσκυ να έιχε δίκιο όταν έλεγε ότι δυστυχώς η αριστερά στην ευρώπη έχει ξεμείνει από επιχειρήματα;

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ...

Υ.Γ. 1
Τα στελέχη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ και της αλαβανοαριστεράς με δεξιές τσέπες ας μη συγχωρήσουν που δεν τους αφιέρωσα ούτε μια φράση ,αλλά συγχωρήστε με το θεωρώ μεγάλη πολυτέλεια .Άλλωστε το φτύσιμο διαγράφει κυκλική τροχιά.

Υ.Γ. 2 Μεγάλη υπόθεση το ότι ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας πρώτη φορά δείχνει στη σύγχρονη ιστορία της να ξεκολλά από το πολιτικό κόστος και παραδόξως σε καιρούς χαλεπούς φαντάζει ως προσωπικότητα πολύτιμο αγαθό που μάλλον δεν αξίζει στον κλέφτη ανεξαρτήτως χρώματος Έλληνα λαικό κουραδόμαγκα..

Υ.Γ. 3
Όταν το σπίτι είναι με δάνειο και δεν έχει ξεχρεωθεί δεν έχεις δικαίωμα να το θεωρείς δικό σου..

Online Υπογραφές!

2010-05-03T14:01:00.000+03:00

Αρχίσε η Online συλλογή των υπογραφών για την πραγματοποίηση του Πολιτικού Συνεδρίου Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

http://www.petitiononline.com/Neagenia/petition.html

Στα στοιχεία που πρέπει υποχρεωτικά για λόγους διαφάνειας και αρχής να δηλώνονται είναι τα ακόλουθα:

1) Όνοματεπώνυμο & e-mail
2) Μέλος ή φίλος Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.
3) Ηλικία
4) Ιδιότητα Κομματική ή επαγγελματική ( π.χ. Εκπαιδευτικός, Μαθητής, Φοιτητής, Ιδιωτκός Υπάλληλος)
5) Τόπος Διαμονής ή Σπουδών

Όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα κωδικοποίησης των χαρακτήρων της σελίδας, να προχωρήσουν στα ακόλουθα βήματα στο Mozilla

Προβολή---> Κωδικοποίηση Χαρακτήρων-----> Ελληνική

Το στοίχημα του "Νέου Νεοέλληνα"

2010-04-29T16:37:00.000+03:00

* του Γιώργου Μακράκη, Μέλους Γραφείου Οργανωτικού Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηρακλείου

Μόλις ο κύκλος της μαύρης επταετίας(1967-1974)για την Ελλάδα είχε κλείσει οριστικά ξεκίνησε η λεγόμενη Μεταπολιτευτική περίοδος ,γεμάτη όνειρα και προσδοκίες για τον ελληνικό λαό. Μια νέα γενιά τότε, "η γενιά του Πολυτεχνείου", που έγινε πρότυπο ζωής και κουλτούρας για πολλούς νέους ανθρώπους,κατόρθωσε να αναδειχθεί και να καθιερωθεί στην πολιτική σκηνή του τόπου. Η ελληνική κοινωνία πίστεψε πως οι τότε νέοι της αντίστασης και των αγώνων για δημοκρατία και ελευθερία θα μπορέσουν πια ως ώριμοι πολίτες και πολιτικοί να οδηγήσουν τη χώρα στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ευημερία.

Δυστυχώς, όμως, εκείνη η γενιά διέψευσε πρώτα απ' όλα τον ίδιο της τον εαυτό, τις αξίες και τα ιδανικά της, με τα οποία ανναριχήθηκε στην πολιτική εξουσία. Διέψευσε και τον ελληνικό λαό που για σαράντα περίπου χρόνια την στήριξε. Η συγκεκριμένη γενιά ποτίστηκε από τη μέθη της εξουσίας, γαντζώθηκε πάνω σ' αυτή και πλέον ο καθένας λειτουργούσε για τον εαυτό του.

Η χώρα της "δημοκρατίας" έγινε η χώρα της "πελατειακής δημοκρατίας", η χώρα της λαμογιάς, της μίζας, της αναξιοκρατίας, της ανομίας και του ψεύτικου νεοπλουτισμού. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας πέρασε σε κάθε πολίτη(πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις)και μετουσιώθηκε ως αντίληψη και στάση ζωής.Ήταν θέμα χρόνου, λοιπόν, το πότε θα καταρρεύσει το συγκεκριμένο σύστημα που κατά συνέπεια θα οδηγούσε τη χώρα στο τέλμα. Δηλαδή, στη χρεοκοπία, στη θεσμική και αξιακή κρίση. Αυτή η ώρα έφτασε. Η "γενιά του Πολυτεχνείου" παραδίδει στις επόμενες μια χρεοκοπημένη χώρα.

Τα ερωτήματα λοιπόν που τίθενται είναι απλά : Εμείς τι κάνουμε;Αποδεχόμαστε τη νέα πραγματικότητα; Μένουμε θεατές των εξελίξεων ή πρωταγωνιστές των αλλαγών;

Θεωρώ ότι η σημερινή νέα γενιά πρέπει να δώσει το δικό της στίγμα. Να γίνει η δύναμη των ριζικών μεταρρυθμιστικών ανατροπών που απαιτείται να γίνουν στη χώρα μας. Να συμβάλλει στην αναδόμηση ενός νέου πιο υγιούς και αξιόπιστου πολιτικού συστήματος. Να εκφράσει μια νέα αντίληψη και μια διαφορετική στάση ζωής.

Εδώ κρύβεται το στοίχημα του ''Νέου Νεοέλληνα", είναι το στοίχημα της αλλαγής νοοτροπίας και κουλτούρας.Είναι η χάραξη μιας κόκκινης γραμμής με το παρελθόν. Η νέα γενιά καλείται να επιδείξει υπευθυνότητα, ρεαλισμό και συνάμα ένα αξιόπιστο όραμα απέναντι στις προκλήσεις του μέλλοντος. Να ορίσει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης για τη χώρα. Μια νέα έντιμη σχέση μεταξύ πολιτικού συστήματος και πολίτη.

Η ισονομία, η διαφάνεια, η αξιοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη να είναι έννοιες αυτονόητες και όχι προνόμια μιας συγκεκριμένης κάστας. Ο δρόμος είναι δύσκολος καθώς απαιτούνται αρκετές θυσίες, όμως πρέπει να επιδείξουμε ευσυνειδησία, αλλά αυτό φυσικά υπό δύο προϋποθέσεις :

Όλοι εκείνοι που λεηλάτησαν το δημόσιο χρήμα και πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού δε νοείται να μην απολογηθούν και να μην κριθούν από την ελληνική δικαιοσύνη.

Οι θυσίες που απαιτούνται να καταμεριστούν δίκαια και ισότιμα σε όλους τους πολίτες.

Πρωτοβουλία διαλόγου

2010-04-29T13:00:00.000+03:00

* του Παπαϊωάννου Γιάννης, μέλους της Εθνικής Αντιπροσωπείας της Νεολαίας Πασοκ

Εν όψη της συζήτησης που πραγματοποιείται στους κόλπους της Νεολαίας Πασοκ αναφορικά με την διεξαγωγή ενός πολιτικού γεγονότος το Φθινόπωρο του 2010, θα ήθελα να εμπλουτίσω τον διάλογο και την διαβούλευση με κάποιες προσωπικές επισημάνσεις και προτάσεις.

Μπροστά στα δυσεπίλυτα και ακανθώδη ζητηματα που καλούμαστε ως κοινωνία να αντιμετωπίσουμε αλλά και στην δεδομένη απώλεια της οικονομικής μας ανεξαρτησίας ως κράτος, είναι πλέον ορατή η οικονομική κατάρρευση.
Η ελληνική οικονομία βρίσκεται στην χειρότερη φάση της στην μεταπολιτευτική ιστορία της, έχοντας ένα δυσβάσταχτο χρέος αλλά και με την πλήρη εξάρτηση πλέον απο τους μηχανισμούς του ευρωπαϊκού ταμείου και το ''αγκίστρι του Δ.Ν.Τ.

Αντιμετωπίζοντας ένα μεγάλο οικονομικό τελμα , την προϋπάρχουσα πολιτική απαξίωση και τις εθιμοτυπικές πλέον κοινωνικες αναταραχές η νέα γενιά καλειται να αγωνιστεί εκ νέου για παραδοσιακά κεκτημένα αλλά και να αποτελέσει εγγυητή για τις επόμενες γενιές...

Στις μεγάλες αυτές προκλήσεις της εποχής μας η Νεολαία Πασοκ οφείλει να στέκεται δίπλα στην κοινωνία προβάλλοντας μια ανατρεπτική πολιτική που σε πολλές περιπτώσεις θα βρίσκεται και ένα βήμα μπροστά απο το κόμμα. Μια πολιτική που θα είναι απαλαγμένη απο κομματικούς πατριωτισμούς και λαϊκίστικες επιδείξεις αλλά θα διέπεται από την ριζοσπαστικότητα και την προοδευτική λογική της νέας γενίας.
Τα προβλήματα που υπάρχουν στο προσκήνιο είναι αναρίθμητα και ο ρόλος της νεολαίας Πασοκ μπορεί να είναι ουσιαστικός εάν δεν οχυρωθεί πίσω απο κυβερνητισμούς και δεν δημιουργήσει πολιτικές προφάσεις που εξυπηρετούν ''μηχανισμούς'' και ''καπετανάτα''...

Ωστόσο η οργανωτική δυσλειτουργεία και η πολιτική απουσία της Νεολαιας Πασοκ παρά τις μακροχρόνιες και διαδοχικές διαδικασίες είναι εμφανής τόσο σε πολιτικό περιεχόμενο όσο και στις κοινωνικές προκλήσεις .

Η Νεολαία Πασοκ διαλύθηκε το 2005 για να ακολουθήσει μια περίοδος θεσμικής ανυπαρξίας (με την αμφιλεγόμενη παρουσία της επιτροπής έμπνευσης και διαλόγου) για δύο έτη οπότε και πραγματοποιήθηκε το επανιδρυτικό συνέδριο τον Μάρτιο του 2007 με την εκλογή της Εθνικής Αντιπροσωπείας. Η διαδικασια της οργανωτικής συγκρότησης ολοκληρώθηκε με τις εκλογες τοπικών και νομαρχιακών οργανώσεων καθώς και γραμματέα και συντονιστικής γραμματείας.

Τα χαρακτηριστικά στην δομή της οργάνωσης άλλαξαν σε πολύ μεγάλο βαθμό και σε πολύ σύντομο χρονικο διάστημα. Η μετάβαση απο την θεσμική ανυπαρξία στις επίπονες και υπεράριθμες διαδικασίες ''μερικών χιλιάδων'' θεσμικών δημιούργησε ένα τεράστιο ''τειχος'' εμποδίζοντας το ουσιαστικό πολιτικό άνοιγμα στην κοινωνία.Επίσης διαμόρφωσε μια φοβικότητα απέναντι στις οποιεσδήποτε μελλόντικες διαδικασίες οργανωτικού χαρακτήρα.

Έχουν συμπληρώθεί 3 χρόνια και σύμφωνα τόσο με την καταστατική λειτουργεία αλλα και με βάση τα ιστορικά πεπραγμένα θα έπρεπε να έχει διεξαχθεί ήδη συνέδριο αφού είναι η μεγαλύτερη περίοδος αναμονής ,από την ίδρυση της οργάνωσης ,για το κορυφαίο αυτό γεγονός. Παρόλα αυτά τα μεγαλύτερα προβλήματα που εντοπίζονται στην Νεολαία Πασοκ δεν είναι θέματα καταστατικόυ 'η δεοντολογίας αλλα οργανωτικής δομής-λειτουργείας καθώς και πολιτικών θέσεων και προσανατολισμού.

Το συνέδριο της Νεολαίας Πασοκ αποτελεί τη λαϊκή και δημοκρατική έκφραση της βάσης της οργάνωσης και δεν επιτρέπεται να αναλωθεί μόνο σε ζητήματα τεχνικής φύσεως και εσωτερικής κατανάλωσης αντ'αυτού οφείλει να κάνει άμμεση προώθηση των θέσεών της στην ίδια την κοινωνία και την βάση αλλά και να αντλήσει καινούργεια θεματολογία από αυτήν.

Για να το πετύχουμε αυτό δεν μπορούμε να βαφτίζουμε ενα συνέδριο ή ένα γεγονός ώς ''πολιτικο'' ή ως ''καταστατικο'' 'η ως ''οργανωτικο'' μεμονωμένα αλλα να συζητήσουμε και να επανεξετάσουμε πάσις φύσεως ζητήματα . Ζητήματα θέσεων, αρχών, πρωτοβουλιών, δομών και ανανέωσης δίχως μονοπρόσωπους τίτλους που θέλουν να επιβάλουν τον χαρακτήρα που θα έχει τελικα το συνεδριο ,αρνούμενοι την ύπαρξη προβλημάτων σε όλα τα επίπεδα και φοβούμενοι την αυξημένη μαζικότητα και συμμετοχή.
Πρέπει να τολμήσουμε να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες πολιτικής διαβούλευσης και ανασυγκρότησης με την διεξαγωγή εκλογικού και πολιτικού συνεδρίου ανανεώνοντας τα όργανα και τις πολιτικές θέσεις μας παρα την αναβλυτικότητα και την απραγία που κάποιοι επιβάλουν σκόπιμα για να δομήσουν τους ψευτοσυσχετισμούς τους και τους μηχανισμους του εκαστοτε κομμματικού παράγοντα που εξυπήρετουν.
Συνοψίζοντας,το συνέδριο θα πρέπει να είναι ένα γεγονός όπου θα τεθούν ζητήματα πολιτικών θέσεων και αρχών , καταστατικού και δεοντολογίας, οργανωτικής δομής και οργάνωσης . Επίσης , θα πρέπει να έχει εκλογικό χαρακτήρα από το σύνολο της βάσης για να ενισχύσουμε την παρέμβαση μας στην κοινωνία υπογράφοντας μαζί της ένα νέο συμβόλαιο.Ένα πολιτικό συμβόλαιο που δεν θα βασίζεται σε εποικοινωνιακά τεχνασματα αλλά που θα έχει ως βασικό διακύβευμα την εφ' 'ολης της ύλης πολιτική ανάλυση, τον ελεύθερο διάλογο και την αυτονομία της σκέψης. Ένα συμβόλαιο που θα αναζωπυρώσει το πολιτικό μας αίσθημα και θα επαναλειτουργήσει την Νεολαία Πασοκ...

Όταν το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί ακόμα να γεννηθεί…»

2010-04-28T16:25:00.000+03:00

* του Καραγρηγορίου Βαγγέλη, μέλους Εθνικής Αντιπροσωπείας Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Υπάρχουν ιστορικές περίοδοι όπου ο πολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται, αφού συσσωρευμένες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές αν...τιθέσεις δεκαετιών έρχονται με εξαιρετική ορμή στο προσκήνιο και ζητούν επιτακτικά το ξεπέρασμα τους.

Τέτοιες καταστάσεις χαρακτηρίζονται από την αίσθηση του κατεπείγοντος, από ανατροπή χρόνια κατεστημένων αντιλήψεων, βεβαιοτήτων και νοοτροπιών και από την κινητοποίηση αντίρροπων δυνάμεων. Παρουσιάζονται ως κρίση είτε οικονομική είτε εθνική, πολιτική, κοινωνική και υποδεικνύουν την λύση. Χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα αποτελεί η πτώση της χούντας το 1974 μετά την εισβολή στην Κύπρο και η έλευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία, το 1981 με την οριστική πτώση του δεξιού μεταπολεμικού μπλοκ εξουσίας. Έτσι ξεκίνησε ο ιστορικός κύκλος που όλοι γνωρίζουμε ως Μεταπολίτευση.

Αντίστοιχη είναι και η περίοδος που διανύουμε του τελευταίους μήνες στην χώρα μας, βιώνοντας την συνολική και οριστική χρεωκοπία ενός κοινωνικού και αναπτυξιακού μοντέλου, παρασιτικού, αντιπαραγωγικού, άδικου και αναποτελεσματικού καθώς και των πολιτικών και ιδεολογικών πυλώνων που το στήριζαν και το αναπαρήγαγαν. Η κύρια πολιτική αντίθεση σε αυτήν την συγκυρία είναι ανάμεσα σε αυτούς που υπερασπίζονται τον παλιό τρόπο κοινωνικής οργάνωσης και σε αυτούς που προσπαθούν να φέρουν τον νέο, ακόμα και αν δεν είναι έτοιμοι να τον περιγράψουν.

Μέσα σε τέτοιες περιόδους υπάρχουν πάντοτε εκείνοι που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των στιγμών και το αδιέξοδο του ισχύοντος κοινωνικού μοντέλου και εκείνοι που δεν έχουν πάψει να σκέφτονται με βάση τα παλιά εργαλεία και άρα δεν μπορούν να προχωρήσουν στις απαραίτητες υπερβάσεις, είτε γιατί δεν θέλουν, είτε γιατί δεν μπορούν, είτε γιατί δεν έχουν ακόμα την απαραίτητη γνώση.

Σήμερα, ακριβώς επειδή το παλιό πεθαίνει αλλά το νέο δεν μπορεί ακόμα να γεννηθεί η κρίση λαμβάνει στην χώρα μας γενικευμένη μορφή. Η αντίθεση αυτή διαπερνά όλους τους θεσμικούς χώρους, το πολιτικό σύστημα, τα πολιτικά κόμματα, τις νεολαιίστικες οργανώσεις. Η αντίθεση αυτή διαπερνά ιδιαίτερα έντονα και την Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. αφού για συγκεκριμένους ιστορικούς και πολιτικούς λόγους η σημερινή ηγεσία της καθώς και διάφορες συνιστώσες έχουν επιλέξει να υπερασπίζονται το παλιό.

Ταυτίζονται μαζί του αναλύοντας την πραγματικότητα με βάση διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Με λίγα λόγια η Ν.ΠΑΣΟΚ με την σημερινή της μορφή και δράση αποτελεί μέρος της πολιτικής κρίσης και μάλιστα με ιδιαίτερα έντονα χαρακτηριστικά, που αντανακλώνται στον τρόπο λειτουργίας της.

Χρέος ιστορικό για όσους συμμετέχουν σε αυτήν την οργάνωση και θέλουν να βγούμε από την κρίση με όρους ευνοϊκούς και προοδευτικούς για την γενιά μας αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία είναι να αναζητούν κάθε στιγμή τρόπους που θα ξεπεραστεί η αντίθεση αυτή. Κατά την εκτίμηση μου άλλος τρόπος πέρα από την ανίχνευση του νέου ιστορικού κύκλου που έρχεται ώστε να διεκδικήσουμε να έχει προοδευτικό πρόσημο δεν υπάρχει. Με άλλα λόγια πρέπει να επαναοριοθετήσουμε τα προοδευτικά αιτήματα της εποχής, να δώσουμε το νέο ραντεβού με την ιστορία, και αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με όρους πολιτικούς, με όρους συλλογικούς.

Στα πλαίσια αυτά κινείται η πρόταση εκ μέρους μας για την διεξαγωγή πολιτικού συνεδρίου. Το Πολιτικό Συνέδριο της Ν.ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπορεί να αποτελέσει το εναρκτήριο γεγονός που θα μας συγχρονίσει με τους νέους μακροπρόθεσμους στόχους της επόμενης εικοσαετίας. Τον μοχλό που θα μας βγάλει από το τέλμα.

Όσοι στις συγκεκριμένες συνθήκες αντιστέκονται και υπονομεύουν την διεξαγωγή ενός πολιτικού συνεδρίου, ρίχνουν νερό στον μύλο του συντηρητισμού, του κατεστημένου, του χτες.

Επιθυμούν την διαιώνιση της κρίσης του πολιτικού συστήματος, των πολιτικών νεολαιών και υποβαθμίζουν την ήδη υποεκπροσωπούμενη νεολαία.

Θέλουν την Ν.ΠΑ.ΣΟ.Κ. ένα «πουκάμισο αδειανό».

Αποτελούν εμπόδιο στην υπέρβαση και την στροφή προς μια νέα μεταπολίτευση.

Είναι ενάντια στην γενιά μας.

Είναι το πρόβλημα. Είμαστε η λύση. Και είμαστε εδώ!